Βιολέττα Σάντα

Οι ασπρόμαυρες φωτογραφίες υπήρξαν από πάντα το αγαπημένο μου θέμα. Δεν είναι μόνο η γοητεία του άσπρου μαύρου, ούτε η ιστορική αξία που έχουν.

Στη δική μου περίπτωση γίνονται αφορμή να με ταξιδεύουν πίσω στα χρόνια της αθωότητας. Φέρνουν στη μνήμη μου παιδικές αναμνήσεις, βιώματα, κομμάτια από την ίδια τη ζωή μου…

Πριν από πολλά χρόνια, αυτό το νησί ήταν φτωχό. Οι κάτοικοι των ορεινών χωριών, οι ξωμάχοι της γης, κονταροχτυπιόταν ολημερίς με τα φυσικά στοιχεία και τις καθημερινές αντιξοότητες, για να κερδίσουν το ψωμί τους και να αναθρέψουν τα παιδιά τους.

Άντρες και γυναίκες δούλευαν δίπλα – δίπλα στα χωράφια. Οι άνθρωποι τότε ήταν πιο απλοί, πιο καταδεκτικοί και οι κοινωνική ζωή στα χωριά ήταν αυθόρμητη και διάφανη.

Τα καλοκαιρινά απογεύματα τότε που η μέρα είναι μεγαλύτερη, οι πανάξιες γυναίκες των χωριών μας, οι μανάδες και οι θειάδες μας, αφού ξάδειαζαν από τις δουλειές της ημέρας, έβγαιναν στις αυλές των σπιτιών έχοντας μαζί τους το κέντημα τους.

Μαζεύονταν όλες οι γυναίκες της γειτονιάς σε μικρές παρέες κάτω από τον ίσκιο και τη δροσιά μιας κληματαριάς.

Κι ήταν εκείνες οι ώρες, πολύτιμες για όλες της γυναίκες, γιατί το κέντημα, η παρέα, η κουβεντούλα, γίνονταν αφορμή να ξαλαφρώσουν απ’ τα βάσανα της ημέρας. Όταν το σούρουπο έμπαιναν στο σπίτι τους, ήταν έτοιμες να αντιμετωπίσουν την επόμενη δύσκολη μέρα.

Η πρώτη φωτογραφία είχε παρουσιαστεί στην έκθεση φωτογραφίας που είχε διοργανώσει ο πρώην Δήμος Καρυάς, χωρίς άλλη πληροφορία. Η δεύτερη είναι από λεύκωμα του ίδιου Δήμου το 2006. Ευχαριστώ θερμά τον κ. Λεωνίδα Κατωπόδη για τη βοήθεια.

Πηγή: AromaLefkadas

το «σπιτάκι της Μέλιας»

violet flower smiley