Μακαριστοῦ Πρώτ. Π. Εὐέλθων Χαραλάμπους

Οἱ θλίψεις, οἱ δοκιμασίες καί τά βάσανα εἶναι τά μέσα πού χρησιμοποιεῖ ὁ Θεός γιά νά ὡριμάσει ὁ ἄνθρωπος.

Ὅλα τα ὀδυνηρά πού ἐπιτρέπει στή ζωή μᾶς ὁ Θεός εἶναι φάρμακα πού θεραπεύουν τήν ἀσθενοῦσα φύση τοῦ ἀνθρώπου.

Τό καμίνι τοῦ πόνου, τῶν δοκιμασιῶν καί τῶν θλίψεων εἶναι τό ἐργαστήρι ὅπου ὁ Θεός κατεργάζεται τήν τελειοποίηση τοῦ χριστιανοῦ.

Ἄν τό ψωμί πού μπαίνει στό φοῦρνο εἶχε φωνή, θά διαμαρτυρόταν καί θά ἔλεγε πώς δέν ἀντέχει τή φωτιά τοῦ φούρνου.

Ὅμως αὐτό τό ψήσιμο εἶναι πού κάμνει τό ψωμί κατάλληλο γιά βρώση. Ἄν δέν ἔμπαινε στό φοῦρνο θά γέμιζε σκουλήκια, θά ἦταν ἄχρηστο.

Τά φροῦτα πάνω στά δένδρα, πού τά ψήνει ὁ καλοκαιρινός ἥλιος, ἄν εἶχαν στόμα θά διαμαρτύρονταν καί θά ἔλεγαν πώς δέν ἀντέχουν ἄλλο τίς καφτερές ἀκτίνες τοῦ ἥλιου.

Μέ τήν ἀκτινοβολία, ὅμως, πού δέχονται ἀπό τόν ἥλιο ὡριμάζουν, ἀποκτοῦν ἄρωμα, χρῶμα. γεύση καί οὐσία. Διαφορετικά θά ἦταν ἄγευστα, ἀνούσια καί ἄχρηστα.

Κατά τρόπο ἀνάλογο, στό καμίνι τοῦ πόνου ὁ ἄνθρωπος ἀποκτᾶ ὡριμότητα, οὐσία, περιεχόμενο. Καθαίρεται ἀπό πάθη, ταπεινώνεται, μαθαίνει νά συμπάσχει, ἀποκτᾶ γνησιότητα καί αὐθεντικότητα.

Ὅπως ἀκριβῶς συμβαίνει μέ τό χρυσάφι. Μετά πού θά δοκιμαστεῖ καί καθαρθεῖ στό χωνευτήρι, τότε ἀποβαίνει τό πιό πολύτιμο μέταλλο.

Ὅσο πληθαίνουν οἱ δοκιμασίες, ὅσο κτυπιέται ἡ ψυχή στό ἀμόνι τοῦ πόνου, τόσο εὔθετη γίνεται γιά τή Βασιλεία τῶν οὐρανῶν καί μέ εὐφρόσυνο δειλινό χαμόγελο ἀναμένει τό ὁλόλαμπρο πρωινό της Ἀναστάσεως πού ὀρθρίζει πίσω ἀπό κάθε σταυρό.

Μή ξεχνοῦμε ὅτι καί ἡ Παναγία μας στήν ἐπίγεια ζωή Τῆς δοκίμασε τό πιό πικρό ποτήρι, ὅπως ἀκριβῶς Τῆς τό προφήτεψε ὁ δίκαιος Συμεών, ὅταν δέχτηκε στήν ἀγκαλιά τοῦ τόν τεσσαρακονθήμερο Χριστό.

Προορώντας ὁ Προφήτης τήν Σταύρωση τοῦ Υἱοῦ καί Θεοῦ Της, προανήγγειλλε στήν Παναγία ὅτι δίστομη ρομφαία θά ξεσχίσει τή μητρική Της καρδιά.  

Ἀντιγραφή γιὰ τὸ  «σπιτὰκι τῆς  Μέλιας»

Ο ΤΗΡΩΝ
Μηνιαία Έκδοση Ι.Ν. Ἁγίου Θεοδώρου τοῦ Τήρωνος Μοναγρούλλι –Λεμεσός
Ἔτος 11ο -Τεῦχος 9ο – Ἰούνιος 2018

τὸ  «σπιτὰκι τῆς  Μέλιας»

violet flower smiley