Τι να πρωτογράψεις εκ του μακρόθεν για την φονική πυρκαγιά που άφησε πίσω της νεκρούς, δεκάδες αγνοούμενους, μαύρη γη κι αποκαΐδια;

Σπίτια, κόποι μιας ζωής στάχτες, συγκλονιστικές οι μαρτυρίες διασωθέντων σου κάνουν το στομάχι κόμπο.

Πυροσβέστες, εθελοντές, δίνουν τη μάχη τους με την φωτιά που παρελαύνει και σαρώνει τα πάντα στο πέρασμα της.

Εγκλωβισμένοι άνθρωποι, βρίσκουν φρικτό θάνατο περικυκλωμένοι από τη φωτιά, αγκαλιασμένοι σωροί μαρτυρούν την φρίκη και την αγωνία τους.

Κι όμως, αυτές τις στιγμές πένθους και θρήνου κάποιοι έβγαλαν τα καρφιά και τα σφυριά και άρχισαν να χτυπούν την κεφαλή της Εκκλησίας.

Ευθύνεται, λένε, για αδιαφορία, για λανθασμένες αποφάσεις και επειδή δεν καλεί τον λαό σε «συλλογική μετάνοια», (κάτι σαν την ναζιστικής εμπνεύσεως «συλλογική ευθύνη»).

Γι αυτό μας τιμώρησε ο Θεός…

Ποιος ορίζει δικαστές αυτές τις ώρες;

Είναι δυνατόν κάποιοι να κρατούν στην αγκαλιά τους τα απανθρακωμένα σώματα των ανθρώπων τους και κάποιοι να «εξηγούν» ότι επειδή δεν μετανοεί η κεφαλή της Εκκλησίας και το αμαρτωλό ποίμνιο ο Θεός τιμώρησε φρικτά αθώους ανθρώπους;

Ξαφνικά ο Θεός μου, έγινε Θεός εκδίκησης και συνετισμού…

Συγχωρέσετε με, αλλά μάλλον εγώ σε άλλο Θεό πιστεύω!

Μέλια.

για το «σπιτάκι της Μέλιας»

pink rose smiley