Βασίλης Μακρῆς Μεταλλειολόγος

Eχει παρατηρηθεῖ ὅτι πάρα πολλοί πολέμιοι τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας, βάλλουν κατ’ αὐτῆς μέ ἀθεμελίωτες κατηγορίες. Δηλαδή κατηγορίες καί μομφές ἀναπόδεικτες, πού ἐκστομίζονται καί κατασκευάζονται μόνο καί μόνο γιά νά σπιλωθεῖ τό ἠθικό ἀνάστημα τῆς Ἐκκλησίας.

Ἤδη ἀπό τήν σχολική, τήν μαθητική ἀλλά κυρίως τήν φοιτητική περίοδο, ἰδιαίτερα κατά τά τέλη τοῦ εἰκοστοῦ αἰῶνος, πολλά τέτοια «ζητήματα» πού ἀπασχολοῦσαν τούς ἀνθρώπους, εὔκολα γίνονταν  ἀντικείμενο κακεντρεχοῦς προπαγάνδας μέ εὐτελεῖς στόχους.

Ἕνας ἀπό αὐτούς ἦταν νά ἀμαυρωθεῖ ἡ ἱστορικά τεκμηριωμένη παρουσία τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας μας στό διάβα τῶν αἰώνων. Καί ἐδῶ ἀκολουθεῖται τό παράδειγμα τῶν αἱρετικῶν. Ἀπομονώνουν  ἕνα  «συμβάν», τοῦ προσδίδουν τίς διαστάσεις πού ἐπιθυμοῦν ἀλλοιώνοντάς το καί μετά τό ἐντάσσουν σέ ἕναν κανόνα γενίκευσης.

Ἔτσι ὑποτίθεται ὅτι θεμελιώνουν ὑποδείγματα γενικῆς ἰσχῦος. Μία ἀπό τίς σαθρές καί ἀναπόδεικτες κατηγορίες, πού μετά λύσσας υἱοθετοῦν οἱ πολέμιοι τῆς Ἐκκλησίας μας, εἶναι καί αὐτή: «Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία συνεργάστηκε μέ τά ὁλοκληρωτικά καθεστῶτα»!

Ἀποσιωποῦν ἤ σκόπιμα ἀγνοοῦν ὅτι ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας ὄχι μόνον ἀντετάχθη σέ κάθε μορφῆς ὁλοκληρωτισμό, ἀλλά καί ἀνέδειξε Ἁγίους μέ τήν σθεναρή της αὐτήν στάση. Καί ναί μέν στήν περίπτωση τοῦ Σταλινικοῦ ὁλοκληρωτισμοῦ, οἱ περισσότεροι Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί, γνωρίζουν  λαμπρά παραδείγματα Ἁγίων, Νεομαρτύρων καί Ἱερέων, πού ἔδωσαν μαρτυρία ἀγωνιστικοῦ  πνευματικοῦ ἤθους κατά τόν εἰκοστό αἰῶνα.

Στήν χώρα μας, εἶναι γνωστή ἡ περίπτωση τοῦ «ἀπό Τραπεζοῦντος» Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν  Χρύσανθου, ὁ ὁποῖος κατά τήν ἄνοιξη τοῦ 1941 ἀντέταξε τό σθεναρό του φρόνημα στίς κατοχικές Ἀρχές τῶν Γερμανῶν, ὅταν ἀρνήθηκε νά ὁρκίσει τήν διορισμένη κυβέρνηση Τσολάκογλου. Σχεδόν ποτέ δέν ἀναφέρονται στό ζήτημα αὐτό οἱ πολέμιοι τῆς Ἐκκλησίας.

Ἐκεῖνο ὅμως, πιστεύω, πού δέν ἔχει καταστεῖ γνωστό, εἶναι ὅτι ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας, ἔχει ἀναδείξει Ἁγίους πού μαρτύρησαν κατά τοῦ Ναζισμοῦ.


Ἕνας ἀπό αὐτούς εἶναι ὁ Ἅγιος Ἀλέξανδρος Schmorell, ὁ ὁποῖος μάλιστα ἦταν Γερμανός καί μαρτύρησε τόν Ἰούλιο τοῦ 1943.

Ὁ Ἀλέξανδρος Schmorell εἶχε γεννηθεῖ στήν Ρωσία τό 1917 ἀπό Ρωσίδα μητέρα καί Γερμανό πατέρα. Ὁ πατέρας του ὁ Hugo Schmorell ἦταν γιατρός καί εἶχε σπουδάσει στήν Ρωσία κατά τήν προεπαναστατική περίοδο. Ὁ παππούς τοῦ Ἀλεξάνδρου ἀπό τήν πλευρά  τῆς μητέρας του, Nataliya Vvedenskaya, ἦταν ἱερέας τῆς Ρωσικῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας.

Τό 1918 ἡ μητέρα τοῦ Ἀλεξάνδρου πέθανε ἀπό τῦφο καί δύο χρόνια ἀργότερα ὁ Hugo Schmorell νυμφεύθηκε τήν Γερμανίδα Elisabeth Hoffman πού ἦταν ρωμαιοκαθολική. Τό 1921 γιά νά ἀποφευχθοῦν οἱ διώξεις πού ἀσκοῦσαν ἀπηνῶς οἱ Μπολσεβίκοι, ἡ οἰκογένεια Schmorell
κατέφυγε καί ἐγκαταστάθηκε στό Μόναχο.

Μαζί τους εἶχαν παραλάβει καί τήν «παραμάνα» τοῦ Ἀλέξανδρου, Θεοδοσία Lapschina. Αὐτή ἦταν πού ἔδωσε Ὀρθόδοξη Χριστιανική ἀγωγή στόν μικρό Ἀλέξανδρο, ἔστω καί ἐάν ἡ μητριά του στά δύο παιδιά της, πού γεννήθηκαν στό Μόναχο, ἔδωσε ρωμαιοκαθολική ἀγωγή.

Ὁ Ἀλέξανδρος ἀπό πολύ μικρή ἡλικία ἀγάπησε τήν Ὀρθοδοξία καί μάλιστα παρότρυνε τήν μητριά του καθώς καί τά ἑτεροθαλῆ ἀδέλφια του νά παρακολουθήσουν μαθήματα σέ Ὀρθόδοξο Κατηχητικό Σχολεῖο στό Μόναχο. Ἀγαποῦσε μέ ἔμφαση τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία καί παρακολουθοῦσε κάθε Κυριακή τήν Θεία Λειτουργία.

Ὁ Ἀλέξανδρος Schmorell ἦταν ἕνας πιστός Χριστιανός, πλήρως συνειδητοποιημένος καί μέ εὐαίσθητη συνείδηση. Ἕνα χρόνο μετά τήν ἔκρηξη τοῦ Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, σπούδαζε Ἰατρική στό Πανεπιστήμιο τοῦ Μονάχου Ludwig-Maximilian Universitat.


Ὑποχρεωτικά κατετάγη στόν Γερμανικό Στρατό καί ἐστάλη στό Ἀνατολικό Μέτωπο. Ὑπηρετοῦσε ὡς βοηθός στρατιωτικοῦ ἰατροῦ. Ὁ Ἀλέξανδρος κατ’ ἐπανάληψιν δήλωνε ὅτι τοῦ ἦταν ἀδύνατον νά πυροβολεῖ καί νά σκοτώνει εἴτε Ρῶσο εἴτε Γερμανό. Ἦταν κάτι πού ἦταν ἀντίθετο στήν Χριστιανική του ἀγωγή.

Ὑπηρέτησε ἀποκλειστικά ὡς στρατιωτικός ἰατρός καί ἔτσι ᾖλθε σέ ἐπαφή μέ τόν ἀνθρώπινο πόνο καί μάλιστα βοηθοῦσε στήν περίθαλψη (ἐκτός τῶν Γερμανῶν) καί Ρώσων αἰχμαλώτων πού εἶχαν τραυματισθεῖ. Μετά ἀπό λίγο χρονικό διάστημα μετατέθηκε στό Μόναχο κατά τόν Ὀκτώβριο τοῦ 1942.

Ὁ Ἀλέξανδρος μέ μερικούς του φίλους ἀπό τό Πανεπιστήμιο τοῦ Μονάχου ὅπου σπούδαζε Ἰατρική, ἵδρυσε μιά μυστική ἀντιναζιστική ὀργάνωση μέ εἰρηνικό χαρακτῆρα, εἶχε τόν τίτλο «Λευκό Ρόδο».

Μπορεῖ νά πεῖ κανείς μετά βεβαιότητος ὅτι τό «Λευκό Ρόδο» ἦταν ἴσως ἡ πιό σπουδαία μορφή ἀντίστασης κατά τοῦ ναζιστικοῦ ὁλοκληρωτικοῦ καθεστῶτος τοῦ Χίτλερ, μέσα στήν Γερμανία.

Εἶναι χαρακτηριστικό ὅτι τό «Λευκό Ρόδο» δέν προέβαινε σέ καμιάν ἀπολύτως βίαιη δραστηριότητα καί    ἀποσκοποῦσε μόνο στήν ἐκτύπωση καί κυκλοφόρηση ἐνημερωτικῶν φυλλαδίων πού ἐνημέρωναν τόν Γερμανικό λαό γιά τά ἐγκλήματα πού διέπραττε τό ναζιστικό καθεστώς.

Μάλιστα τά συνέδεε μέ τήν σατανική φύση τόσο τῆς ναζιστικῆς ἰδεολογίας ὅσο καί μέ τήν ἀντιχριστιανική του ὑστερία. Ψυχή καί ἔμπνευση τοῦ «Λευκοῦ Ρόδου» ἦταν ὁ Ἀλέξανδρος. Αὐτός συνέτασσε τά κείμενα τῶν ἀντικαθεστωτικῶν φυλλαδίων.

Καί μόνον αὐτό τό τόλμημα, κάτω ὑπό τρομερές συνθῆκες ἀπόλυτου τρόμου καί εἰδεχθοῦς ζόφου, συνιστᾶ πράξη ἀπαράμιλλης γενναιότητος. Τό «Λευκό Ρόδο» πρόλαβε καί ἐκτύπωσε ἕξι ἐνημερωτικά φυλλάδια.

Κατά τήν διάρκεια τῆς διανομῆς τοῦ ἕκτου φυλλαδίου (24 Φεβρουαρίου 1943) ἡ Γκεστάπο συνέλαβε τά μέλη τῆς ἀντιστασιακῆς ὁμάδας. Τελικά καταδικάσθηκε εἰς θάνατο τόν Ἀπρίλιο τοῦ 1943 καί ἐκτελέσθηκε δι’ ἀποκεφαλισμοῦ στίς 13 Ἰουλίου 1943.

Ἔχει ἰδιαίτερη ἀξία νά σταχυολογηθοῦν κάποια ἀποσπάσματα ἀπό τά κείμενα τοῦ Ἀλεξάνδρου στά κείμενα πού ἐκυκλοφορήθησαν.

(Ἀπόσπασμα ἀπό τήν τέταρτη προκήρυξη)

«Κάθε λέξη ἀπό τό στόμα τοῦ Χίτλερ εἶναι ἕνα ψέμα. Ὅταν μιλᾶ γιά εἰρήνη, ἐννοεῖ τόν πόλεμο καί ὅταν κατά τρόπο βλάσφημο χρησιμοποιεῖ τό ὄνομα τοῦ Παντοδύναμου, ἐννοεῖ τή δύναμη τοῦ κακοῦ,τόν ἐκπεσόντα ἄγγελο, τό Σατανᾶ.

Τό στόμα του εἶναι τό δύσοσμο στόμιο τῆς Κολάσεως καί ἡ ἰσχύς του ἐκ βάθρων καταραμένη.  Εἶναι ἀλήθεια ὅτι πρέπει νά ἀγωνιστοῦμε κατά τοῦ ἐθνικοσοσιαλιστικοῦ τρομοκρατικοῦ κράτους μέ ὀρθολογικά μέσα.

Ὅμως, ὁποιοσδήποτε ἐξακολουθεῖ νά ἀμφισβητεῖ τήν πραγματικότητα, τήν ὕπαρξη δαιμονικῶν δυνάμεων, θά ἔχει ἀποτύχει σέ μεγάλο βαθμό νά ἀντιληφθεῖ τή μεταφυσική διάσταση αὐτοῦ τοῦ πολέμου.

Πίσω ἀπό τά συγκεκριμένα, ὁρατά περιστατικά, πίσω ἀπό ὅλες τίς ἀντικειμενικές καί λογικές διαπιστώσεις, βρίσκουμε τό ὑπερλόγο στοιχεῖο: Τόν ἀγῶνα ἐνάντια στό δαίμονα, ἐνάντια στούς ὑπηρέτες τοῦ Ἀντιχρίστου.

Παντοῦ καί πάντοτε,οἱ δαίμονες παραμόνευαν στό σκοτάδι, περιμένοντας τή στιγμή πού ὁ ἄνθρωπος εἶναι ἀδύναμος: ὅταν μέ τή δική του βούληση ἐγκαταλείπει τή θέση του στήν τάξη τῆς Δημιουργίας, ὅπως δημιουργήθηκε γι’ αὐτόν ἀπό τό Θεό ἐν ἐλευθερίᾳ –ὅταν ὑποχωρεῖ στή δύναμη τοῦ κακοῦ καί ἀποχωρίζεται ἀπό τίς ἄνωθεν δυνάμεις– κι ἀφοῦ θεληματικά κάνει τό πρῶτο βῆμα, ὁδηγεῖται ὁλοένα στό ἑπόμενο μέ ραγδαία ἐπιταχυνόμενο ρυθμό.

Παντοῦ καί σέ ὅλους τούς καιρούς τῆς μεγαλύτερης κρίσης, ἔχουν ἐμφανισθεῖ ἄνθρωποι, προφῆτες καί ἅγιοι, πού ἀγαπᾶνε τήν ἐλευθερία τους, κήρυξαν τόν Μοναδικό Θεό, καί μέ τή βοήθειά Του ὁδήγησαν τό λαό στήν ἀντιστροφή τῆς πτωτικῆς του πορείας.

Ὁ ἄνθρωπος εἶναι, βέβαια, ἐλεύθερος, ἀλλά χωρίς τόν ἀληθινό Θεό εἶναι ἀνυπεράσπιστος ἐνάντια στό κακό. Εἶναι σάν καράβι χωρίς πηδάλιο, στό ἔλεος τῆς θύελλας, σάν μικρό παιδί χωρίς τή μητέρα του, σάν σύννεφο πού διαλύεται στόν ἀέρα.

Καί σέ ρωτάω, σάν Χριστιανό πού ἀγωνίζεσαι γιά τή διαφύλαξη τοῦ πιό πολύτιμου θησαυροῦ σου, μήπως διστάζεις, μήπως ξεπέφτεις στή δολιότητα,τόν ὑπολογισμό καί τήν ἀναβλητικότητα, μέ τήν ἐλπίδα ὅτι κάποιος ἄλλος θά σηκώσει τό χέρι γιά νά σέ ὑπερασπίσει;

Δέν σοῦ ἔδωσε ὁ Θεός τή δύναμη καί τή θέληση νά ἀγωνιστεῖς; Πρέπει νά χτυπήσουμε τό κακό ἐκεῖ πού εἶναι πιό δυνατό, καί εἶναι πιό δυνατό στήν ἐξουσία τοῦ Χίτλερ».

(Ἀπόσπασμα ἀπό τήν δεύτερη προκήρυξη)

«Γιατί σᾶς τά λέμε ὅλα αὐτά, ἀφοῦ τά ξέρετε πολύ καλά, κι ἄν ὄχι τά συγκεκριμένα, ἄλλα, τό ἴδιο σοβαρά ἐγκλήματα πού διέπραξε αὐτή ἡ τρομακτική συμμορία ὑπανθρώπων;»

«Ὁ κάθε ἄνθρωπος ἐπιθυμεῖ νά ἀπαλλαγεῖ ἀπό μιά τέτοιου εἴδους ἐνοχή, καί ὁ καθένας ἀκολουθεῖ τό δρόμο του μέ τήν πιό ἤρεμη καί ἥσυχη συνείδηση. Ὅμως, δέν μπορεῖ νά ἀπαλλαγεῖ: εἶναι ἔνοχος, ἔνοχος, ἔνοχος!

Δέν εἶναι, ὅμως, ἀργά, νά ἀπαλλαγοῦμε ἀπό αὐτή τήν ἐξόχως κατακριτέα καί ὑπόλογη γιά ὅλες τίς πλάνες κυβέρνηση, γιά νά ἀπαλλαγοῦμε ἀπό ἀκόμη μεγαλύτερη ἐνοχή…»

«Ποτέ μή ξεχνᾶτε τό Θεό!…»

Στήν τελευταία του ἐπιστολή πρός τούς οἰκείους του ἔγραφε μεταξύ τῶν ἄλλων:

«Μέ τή θέληση τοῦ Θεοῦ, ἡ ἐπίγεια ζωή μου θά κλείσει, προκειμένου νά μεταβῶ σέ μίαν ἄλλη, πού ποτέ δέν θά τελειώσει, ὅπου ὅλοι μας θά συναντηθοῦμε…

Δυστυχῶς, τό χτύπημα αὐτό θά εἶναι πιό σκληρό γιά σᾶς παρά γιά μένα, γιατί φεύγω μέ τή βεβαιότητα ὅτι ὑπηρέτησα τήν ἀλήθεια. Αὐτό μέ ἀφήνει μέ ἥσυχη τή συνείδηση, παρά τό γεγονός ὅτι εἶναι κοντά ἡ ὥρα τοῦ θανάτου.

Καί συνεχίζει «Πρόσφατα διάβασα κάτι σ’ ἕνα πολύ καλό καί μέ πολλά νοήματα βιβλίο, πού ταιριάζει σέ ὅλους ἐσᾶς: «Ὅσο μεγαλύτερη εἶναι ἡ τραγωδία τῆς ζωῆς, τόσο πιό δυνατή πρέπει νά εἶναι ἡ πίστη μας, ὅσο πιό καταδικασμένοι μοιάζουμε, μέ τόση μεγαλύτερη ἐμπιστοσύνη πρέπει νά ἀφήνουμε τίς ψυχές μας στά χέρια τοῦ Θεοῦ Πατέρα.»

Ἔγραφε ὁ Ἀββᾶς Θεόδωρος ἀπό τό Βυζάντιο, [Θεόδωρος ὁ Στουδίτης] «Γιά τό λόγο αὐτό εὐχαρίστησα τό Θεό γιά τίς δοκιμασίες μου, καί ἄφησα τόν ἑαυτό μου ἐντελῶς στίς ἀνεξερεύνητες βουλές τῆς Προνοίας Του…»


Αὐτό εἶναι τό πνευματικό ἠθικό ἀνάστημα ἀλλά καί τό ἀπαράμιλλο σθένος τοῦ Ἁγίου Ἀλεξάνδρου Schmorell. Εἶναι δύσκολο στόν εἰκοστό αἰῶνα νά βρεῖ κάποιος τέτοιες μορφές πνευματικῆς ἀντίστασης ἀλλά καί ἠθικῆς ἀνδρείας, πού δέν μετακυλίουν σέ πράξεις βίας.

Μόνον τό ἦθος τῆς Ἁγιότητος ἀναδεικνύει τέτοιες μορφές. Ἡ Ἁγιοκατάταξη τοῦ Ἀλεξάνδρου ἔγινε ἀπό τήν Ρωσική Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία καί ἡ μνήμη του τιμᾶται στίς 13 Ἰουλίου. 

 Ἀντιγραφή γιὰ τὸ  «σπιτὰκι τῆς  Μέλιας»

ΕΝΟΡΙΑΚΗ ΕΥΛΟΓΙΑ
ΜΗΝΙΑΙΑ ΕΚΔΟΣΗ Ι. ΝΑΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΠΕΥΚΑΚΙΩΝ
ΕΤΟΣ ΙΓ’ ΙΟΥΝΙΟΣ ΙΟΥΛΙΟΣ  2014 Τεῦχος 142 

Εἰκόνες ἀπὸ: dw – pinterest – Monks and Mermaids

Περισσότερες εἰκόνες τοῦ Ἁγίου Ἀλεξάνδρου Schmorell ΕΔΩ     

γιὰ τὸ  «σπιτὰκι τῆς  Μέλιας»

 

violet flower smiley