Ὁ μακαριστός καθηγούμενος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Διονυσίου Γαβριήλ, διηγεῖται τό ἑπόμενο ἀληθινό γεγονός: «Τόν Ὀκτώβριο τοῦ 1913, ὁ ἐπιτελάρχης τοῦ Ἐθνικοῦ μας στρατοῦ Βίκτωρ Δούσμανης μᾶς ἔστειλε συνοδείᾳ δύο στρατιωτῶν ἕναν ἀνηψιό του ψυχοπαθῆ καί δαιμονισμένο, μέ μία ἐπιστολή πρός τήν Μονή μας, στήν ὁποία ἔλεγε:

«Ἐδῶ, πατέρες, εἰς τήν πατρίδα μου, τήν Κέρκυρα, ἔχουμεν τό καλύτερον ψυχιατρεῖο τῆς Ἑλλάδος. Ἐκεῖ ἔμεινε ὁ ἀνηψιός μου αὐτός ὁ Γιάννης, ἀλλά δέν εἴδαμε καμμία βελτίωσι.

Μᾶς εἶπαν δέ οἱ γιατροί ὅτι ἐξήντλησαν ὅλα τά μέσα τῆς ἐπιστήμης.

Γι’ αὐτό καί ἀποφασίσαμε νά τόν στείλουμε σέ σᾶς ἐκεῖ στό Ἅγιον Ὄρους καί σᾶς παρακαλοῦμε νά τόν δεχθῆτε καί νά τοῦ κάνετε ὅ,τι εἶναι δυνατόν πνευματικῶς καί ὁ Θεός ἴσως τόν λυπηθῆ καί αὐτόν καί ἐμᾶς καί τόν κάνη καλά».

– Ἡ Μονή μας τόν δέχθηκε καί οἱ στρατιῶτες τόν ἔφεραν ἐλαφρά δεμένον, μᾶς εἶπαν νά τόν προσέχουμε, μᾶς τόν παρέδωσαν καί ἔφυγαν.

Τόν κλείσαμε, βέβαια, σέ ἕνα δωμάτιο. Ἐκεῖ μετέβαιναν οἱ ἱερεῖς τῆς Μονῆς κάθε μέρα, πρωί καί ἀπόγευμα, καί τοῦ διάβαζαν εὐχές καί ἐξορκισμούς, χωρίς νά συναντοῦν ἀντίδρασι ἀπό μέρους τοῦ δαιμονισμένου.

Ὅταν ὅμως εἶχε κρίσεις, φώναζε, βλασφημοῦσε καί ἔσπαγε τά δεσμά.

Ὁ ἀρχοντάρης μοναχός, πού τοῦ πήγαινε τό φαγητό, ἄκουγε κάθε φορά ἀπό τόν δαιμονισμένο στηλιτευτικούς λόγους γιά τήν προηγούμενη κοσμική του ζωή.

– Μιά μέρα πῆγα κι ἐγώ μαζί του, διηγεῖται ὁ μακαριστός πατήρ Γαβριήλ, καί μόλις μᾶς εἶδε, ἄρχισε ἀμέσως νά τοῦ λέγη ἐπί λέξει:

«Ὁρίστε μοῦτρα γιά μεγαλόσχημος καλόγηρος! Δέν θυμᾶσαι, βρέ, τί ἔκανες ἐκεῖ, στά παγκάκια τοῦ Ζαππείου; Στά ξενοδοχεῖα;» Κι ἄλλα χειρότερα.

Ὅταν φύγαμε, μοῦ λέει ὁ ἀδελφός:

– Δέν ξαναπάω! Νά βάλετε ἄλλον διακονητή. Κάθε φορά πού μέ βλέπει, μέ ρεζιλεύει.

Τόν ἐρώτησα:

– Ἔχουν ἀλήθεια αὐτά πού λέγει ἤ φωνάζει αὐτός μέ τήν συνεργασία τοῦ δαίμονος;

Μοῦ ἀπαντᾶ μετά λύπης:

– Δυστυχῶς, εἶναι ὅπως τά λέγει.

Τότε τόν ἐρωτῶ:

– Δέν τά ἐξομολογήθηκες;

– Δέν τά ἐξομοληγήθηκα. Ἀπάντησε στενάζοντας. Ντρέπομαι! Τότε ἀμέσως τοῦ λέγω:

– Σήκω νά πᾶς στόν παπα-Νεόφυτο, στήν Νέα Σκήτη, καί νά ἐξομολογηθῆς ἀμέσως καταλεπτῶς ἕνα πρός ἕνα ὅ,τι δέν ἔχεις μέχρι τώρα ἐξομολογηθεῖ, γιά νά φύγη τό βάρος ἀπό πάνω σου, γιά νά μήν μπορῆ ὁ δαίμονας νά σέ στηλιτεύη.

Μέ ἄκουσε, πῆγε, ἐξομολογήθηκε, καθαρίστηκε, γύρισε λάμποντας ὁλόκληρος. Καί ἀμέσως μετά μέ πῆρε καί πήγαμε μαζί στόν δαιμονισμένο.

Μόλις μᾶς εἶδε, τοῦ λέγει:

– Ἄαα, τώρα θά ἀρχίσω πάλι μέ τό διάβασμα τοῦ καταστίχου καί θά σοῦ τά ψάλω ὅπως πρέπει.

Ὕστερα ἀπό λίγο ὅμως ἀγριεμένος ἄρχισε νά φωνάζη:

– Δέν βλέπω τίποτα! Ποιός τά ἔσβησε; Ποιός σέ συμβούλευσε; Τί νά σέ κάνω τώρα; Δέν βλέπω τίποτα μέσα στό κατάστιχό σου!

Ἐμείναμε ἄφωνοι, ἔκπληκτοι καί μετά δακρύων δοξάσαμε τόν Πανάγαθο Θεό, τόν οἰκονομοῦντα τήν σωτηρία τῶν ἀνθρώπων διά τῆς ἱερᾶς Ἐξομολογήσεως καί ἡ ψυχή μας πλημμύρισε ἀπό χαρά
πνευματική καί οὐράνια»1.

1. Ἀρχιμ. Γαρβιήλ Καθηγουμένου Ἱ. Μ. Διονυσίου Ἁγ. Ὄρους, Ὁδηγός Πνευματικοῦ καί ἐξομολογουμένου, Ἐκδ. ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ, Ἀθῆναι 1997, σελ. 25.

Ἀντιγραφή γιὰ τὸ «σπιτὰκι τῆς  Μέλιας»

ΑΓΙΟΣ ΜΗΝΑΣ
ΤΡΙΜΗΝΙΑΙΑ ΕΚΔΟΣΙΣ ΟΙΚΟΔΟΜΗΣ ΚΑΙ ΕΝΗΜΕΡΩΣΕΩΣ
ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ – ΜΑΡΤΙΟΣ 2014 -TEYXOΣ 58 

Εἰκόνα: «Ἡ ἄρνηση τῆς Ἐξομολόγησης», ἔργο τοῦ Илья Репин  ἀπό: ilyarepin.ru

τὸ «σπιτὰκι τῆς  Μέλιας»

violet flower smiley

Advertisements