Παπανικολόπουλος Νικόλαος Ὑποναύαρχος Λ.Σ. (ἐ.ἀ.)

Στήν Ἀθήνα, 2-3 χιλιόμετρα ἀπό τήν Πλατεία Ὁμονοίας, ἀνατολικά τῆς ὁδοῦ Πατησίων, βρίσκεται τό Δημοτικό διαμέρισμα τῆς Κυψέλης. Κέντρο της, ἡ Πλατεία Κυψέλης, μέ τήν ἐπίσημη ὀνομασία «Πλατεία Κανάρη», πρός τιμή τοῦ ἥρωα Κωνσταντίνου Κανάρη, ὁ ὁποῖος γιά πολλά χρόνια κατοικοῦσε στήν περιοχή καί συγκεκριμένα στή σημερινή ὁδό Κυψέλης, ὅπου δίπλα σχεδόν ἀπό τό σπίτι του ἔκτισε ἕνα ἐκκλησάκι, τιμώμενο στό ὄνομα τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων.

Ἐκεῖ –καί ἀξίζει μία ἐπίσκεψη– ὑπάρχει ἕνα ἱστορικό μνημεῖο, τό ὁποῖο μᾶς ὑπενθυμίζει τό ἔνδοξο 1821 καί μᾶς κάνει νά ριγήσουμε ἀπό ἐθνική συγκίνηση. Μόλις εἰσέλθουμε στό μικρό αὐτό ναό, ἕνα στασίδι, τό ὁποῖο βρίσκεται ἀριστερά τοῦ δεσποτικοῦ θρόνου, μᾶς προκαλεῖ ἀμέσως τήν προσοχή.

Εἶναι στολισμένο μέ μία ταινία, ἡ ὁποία φέρει τά ἑλληνικά χρώματα, τό λευκό καί τό γαλάζιο. Στό στασίδι εἶναι χαραγμένη μέ κεφαλαῖα γράμματα μία ἐπιγραφή:

«ΣΤΑΣΙΔΙ ΤΟΥ ΝΑΥΑΡΧΟΥ ΚΑΝΑΡΗ 1794-1877».

Πόσα δέ μᾶς λέει αὐτή ἡ μικρή ἐπιγραφή!!!

Μᾶς ὑπενθυμίζει μία ἀπό τίς ἡρωικότερες φυσιογνωμίες τοῦ ἀγώνα τοῦ 1821, τόν ἀτρόμητο ἥρωα τῶν ἑλληνικῶν θαλασσῶν, τόν Κωνσταντῖνο Κανάρη, ὁ ὁποῖος μέ τό πυρπολικό του, μιά ἀσέληνη  νύχτα τοῦ Ἰουνίου τοῦ 1822, ἄναψε στό λιμάνι τῆς Χίου «φλόγα οὐρανομήκη», ἔκαψε τήν τουρκική ναυαρχίδα, ἐκδικήθηκε τήν ἄγρια σφαγή τῆς Χίου, τιμώρησε τούς βάρβαρους ἐπιδρομεῖς, φωταγώγησε τά ἑλληνικά πελάγη, ἐμψύχωσε στόν ὑπέρ πάντων ἀγῶνα τῆς Φυλῆς καί προκάλεσε παγκόσμια προσοχή.

Μᾶς ὑπενθυμίζει ὅτι ὁ Κανάρης, ὅπως καί ὁλόκληρη ἐκείνη ἡ ἔνδοξη γενιά τῶν ἀγωνιστῶν τοῦ 1821, εἶχε βαθύτατο θρησκευτικό συναίσθημα. Πίστευε ὅτι στήν πάλη τῆς ἡμισελήνου καί Σταυροῦ θά νικοῦσε τελικά ὁ Τίμιος Σταυρός.

Καί γι’ αὐτό, μετά τό ἡρωικό του κατόρθωμα, ἀμέσως μόλις ἀποβιβάστηκε στούς βράχους τῶν Ψαρῶν, ἔσπευσε ἀμέσως ὁ ἴδιος καί οἱ σύντροφοί του νά δοξολογήσουν τό Θεό στό ἐξωκκλήσι τοῦ Ἁγίου Νικολάου, ὅπου ἄναψε λαμπάδα, γονάτισε καί γεμάτος ἱερή συγκίνηση εὐχαρίστησε τόν Κύριο καί τόν παρακάλεσε νά δώσει ταχύτατα τήν ἐλευθερία τῆς Πατρίδας.

Μᾶς ὑπενθυμίζει ὅτι ὁ Κανάρης, ὁ «Ναύαρχος» ὅπως τόν ἀποκαλοῦσαν, ὅταν ἀξιώθηκε νά δεῖ τούς καρπούς τῶν  ἀγώνων του, τήν Ἑλλάδα ἐλεύθερη, καί ἐγκαταστάθηκε στήν Κυψέλη ἀπολαμβάνοντας τή γενική ἐκτίμηση τῶν Ἑλλήνων, δέ λησμόνησε τό Θεό.

Κάθε Κυριακή, ἀπό τά χαράματα, ἐπί πολλά χρόνια, μέχρι τά βαθιά του γεράματα, πήγαινε ἀπό τούς πρώτους στόν ἱερό ναό τῆς ἐνορίας του καί στεκόταν στό στασίδι του μέ εὐλάβεια, μέχρι τέλους, στή θεία Λειτουργία.

Σήμερα, αὐτό τό «στασίδι τοῦ Κανάρη», στόν ἱερό ναό τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων τῆς Ἀθήνας, μέ τή γαλανόλευκη ταινία, εἶναι ὁ δριμύς ἔλεγχος ὅλων ἐκείνων τῶν Ἑλλήνων, οἱ ὁποῖοι, διαδεχόμενοι ἐκείνους τούς ἥρωες στίς διάφορες δημόσιες θέσεις, δέν ἔχουν οὔτε ἕνα μόριο τῆς Χριστιανικῆς Πίστης τῶν προγόνων τους.

Σήμερα, ἡ Χριστιανική Ἑλλάδα ἔχει τήν ἀξίωση νά κυβερνιέται ἀπό χριστιανούς κυβερνῆτες, πού κλείνουν στά στήθη τους τή θαυματουργή πίστη ἑνός Κανάρη, πού ἔγινε Ναύαρχος, Ὑπουργός τῶν Ναυτικῶν, σέ τέσσερις διαφορετικές Κυβερνήσεις (Ἀνδρέα Μεταξᾶ, Ἰωάννη Κωλέττη, Ἀλέξανδρου Μαυροκορδάτου καί Μπενιζέλου Ρούφου) καί πέντε φορές Πρωθυπουργός (1844, 1848-9, 1864, 1864-5 καί 1877)!

Σήμερα, στήν ἐθνική μας ἐπέτειο, ἡ πιό μεγάλη τιμή τῶν ἡρώων τοῦ 1821 εἶναι ἡ μίμηση τῶν ἀρετῶν τους.

Ἄρχοντες καί ἀρχόμενοι δέν πρέπει μονάχα νά θυμόμαστε, πρέπει καί νά μιμούμαστε τή λεβεντιά καί τίς ἀρετές τῶν τιτανομάχων τῆς Ἐθνεγερσίας.

Εἶναι ὁ καλύτερος ἑορτασμός τῆς 25ης Μάρτιου.

Ἀντιγραφή γιὰ τὸ «σπιτὰκι τῆς  Μέλιας»

ΚΙΒΩΤΟΣ
ΠΕΡΙΟΔΙΚΗ ΕΚΔΟΣΙΣ ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΩΝ ΣΧΟΛΕΙΩΝ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΣΣΗΝΙΑΣ
ΤΕΥΧΟΣ 51 – ΜΑΡΤΙΟΣ 2016 

τὸ «σπιτὰκι τῆς  Μέλιας»

violet flower smiley