Ὁ Ἅγιος Σπυρίδωνας ὁ Θαυματουργὸς Ἱερὸς Ναὸς Ἁγίου Σπυρίδωνα, Κέρκυρα

Τοῦ Μητροπολίτου Προικοννήσου κ. Ἰωσὴφ

Σπυρὶς (σπυρίδα) εἶναι τὸ καλάθι. Σπυρίδων αὐτὸς ποὺ διαθέτει καλάθι.Spiro στὰ λατινικὰ σημαίνει ἀναπνέω. Spero, στὴν ἴδια γλώσσα, σημαίνει ἐλπίζω. Dum spiro spero πάει νὰ πεῖ: ἐφ’ ὅσον ἀναπνέω, ἐλπίζω.

Καλάθι, ἀνάσα, ἐλπίδα! Ἕνα καλάθι γεμάτο ἀνάσα, γεμάτο ὀξυγόνο, γεμάτο ἐλπίδα! Ὅλα τὰ καλὰ τοῦ Θεοῦ! Μιὰ σπυρίδα γεμάτη ζωή! Ὁ Σπυρίδων! Ὁ Ἅγιος! Ὁ Τριμυθούντιος, ὁ Κύπριος, ὁ Κερκυραῖος, ὁ Πειραιώτης!

Ὁ Σπυρίδων, ὁ βοσκὸς τῶν τετραπόδων προβάτων, ποὺ ἔγινε ποιμὴν τῶν δίποδων, τῶν λογικῶν!

Ὁ ἀγαθὸς χωριάτης ποὺ γεννήθηκε κι ἀναγιώθηκε1 στοῦ κοπαθκιοῦ2 τὴ μάντρα, ἔβοσκε καὶ τυροκομοῦσε, ἔπαιζε τὸ πιθκιαύλιν3 του κι ἐγάλευε4 τὲς αἶγες του καὶ τὲς κουέλλες5 του μαζὶ μὲ τ’ ἄλλα βοσκαρούθκια6 τῆς Τρεμετουσσιᾶς7 κι ἄνοιγε νάαα..! τὰ μάθκια του νὰ χορτάσει τὸν ἥλιο!

Εἰρηνικὸ φτωχόπαιδο, ποὺ ἦλθε σὲ γάμο τίμιο «σὰν ἁρμηνεῦγ’ ἡ φύση»,8 κι ὀνόμασε τὴ θυγατέρα του Εἰρήνη γιὰ νὰ θυμᾶται τὸ «ἐπὶ γῆς εἰρήνη» ποὺ ψάλανε οἱ ἄγγελοι ἕνα βράδυ σὲ κάτι συναδέλφους του στὴ Βηθλεέμ.

Κι ὁ νοῦς του ὅλο στὸν Καλὸ Τσομπάνο ἔτρεχε! Σ’ Ἐκεῖνον ποὺ κατέβηκε στὰ κράκουρα καὶ τοὺς γκρεμοὺς τοῦ κόσμου ψάχνοντας τὸ παραστρατημένο ἀρνάκι, τὸ πρόβατον τὸ ἀπολωλός!

Κι ἔβλεπε τὸ κοπάϊν9 του κ’ εἶχε μεγάλη ἐχταγὴ10 μὴν τοῦ ξεφύγει κανένα κουελλούϊν,11 μὴν τοῦ χαθεῖ καμμιὰ ἀσυμμάζευτη τσουρούα!12 Ἦταν καλὸς βλεπάτορας στοῦ κοπαθκιοῦ τὴ μάντρα, καὶ «μέραν-νύχταν ἓν εἴχιεν τὸ πόϊν του ἀμάντα»!13

Τὸ θαῦμα τῆς θεραπείας τοῦ παραλυτικοῦ Ἱερὸς Ναὸς Ἁγίου Σπυρίδωνα, Κέρκυρα

Ὁ καλὸς τσομπάνος, ποὺ εἶχε δώσει τὴν καρδιά του στὸ κοπάδι του, σκέφτηκαν πὼς θὰ μποροῦσε νὰ γίνει καὶ καλὸς ποιμένας τῆς Ἐκκλησίας.

Ἔτσι, κατ’ ἀπαίτηση τῶν ἐνοριτῶν του, χειροτονήθηκε ἱερέας κι ἀνέλαβε τὴ λογικὴ μάντρα τοῦ χωριοῦ του μὲ  αἴσθημα εὐθύνης καὶ ταπεινώσεως, μὲ ἀλογάριαστη ἀγάπη γιὰ τὸ ποίμνιό του καὶ γιὰ τὸν Χριστό, ποὺ τούκαμε τὴν τιμὴ νὰ τὸν προσλάβει μπιστικό Του.

Καὶ τὸ καλάθι γέμιζε καθημερινὰ μ’ ὅλες τὶς χάρες καὶ τὶς καλωσύνες καὶ τὶς ἀρετές, κι ἔγινε ἡ σπυρίδα τοῦ  Σπυρίδωνος κορῶνα στὸ κεφάλι του ὁλοπλούμιστη, γιομάτη φῶς, ποὺ φώτισε τὸ ἱερὸ κολλέγιο τῶν πρεσβυτέρων καὶ τοὺς Ἐπισκόπους τῆς περιοχῆς, καὶ σὰν ἐχήρεψε ὁ θρόνος ὁ ἐπισκοπικὸς τῆς Τριμυθοῦντος, «ψήφῳ κλήρου καὶ λαοῦ» ὁ Σπυρίδων ἔγινε Δεσπότης, Ἐπίσκοπος Τριμυθοῦντος, νὰ σκορπίσει τὰ ἐλέη τοῦ Θεοῦ ποὺ εἶχε ἡ σπυρίδα τῆς καρδιᾶς καὶ τῆς ψυχῆς του στὶς καρδιὲς καὶ στὶς ψυχὲς τοῦ χριστωνύμου ποιμνίου τῆς ἐπαρχίας του. Δεσπότης ταπεινὸς καὶ ἄτυφος, «πραΰς καὶ ἀκέραιος», «τῆς ἀγάπης ρεῖθρον μὴ κενούμενον»!

Δεσπότης συμπαθὴς καὶ φιλόξενος, μὲ χέρια ἀργασμένα ἀπὸ τὶς ἀγροτικὲς δουλειές, ποὺ ὅταν τὰ σήκωνε ἱκετευτικὰ σὲ προσευχή, οἱ ἄγγελοι ἔκαναν τοῦμπες ποιός νὰ τοῦ τὰ πρωτοφιλήσει καὶ ποιός νὰ δείξει θριαμβευτικὰ τὴν καθαρότητά τους στὸν Κύριο τῆς Ἱερωσύνης καὶ τῆς Ποίμνης!

Ἐχήρεψε κιόλας, πέθανε κ’ ἡ Ρηνούλα ἡ μοναχοκόρη του, κι ἔγινε ὅλος ἔγνοια γιὰ ὅλα τὰ παιδιά του τὰ πνευματικὰ καὶ τοὺς παπάδες του, ὅλος ἀγάπη καὶ στοργή, ὅλος θυσία καὶ ὑπομονή, ὅλος ἐλεημοσύνη, ὅλος κατάνυξη, ὅλος προσευχή, λαμπάδα ἀναμμένη λειτουργικῆς καὶ ποιμαντικῆς ἐγρήγορσης!

Ἀφιλοχρήματος καὶ θεληματικά φτωχός, δὲν ἔκαμε σακκούλα γιὰ ριάλια, κι ὅταν στενεύτηκε στὴν ἐλεημοσύνη του, εὐλόγησε ἕνα φίδι καὶ μ’ ἕναν του λόγο τόκαμε χρυσάφι, νὰ τὸ βάλουν ἀμανάτι, νὰ βγεῖ ἀπὸ τὴ δυσκολία κάποιος ἀναγκεμένος. «Καὶ ὄφιν εἰς χρυσοῦν μετέβαλες»!

Ἁπλὰ πράγματα! Ἁπλῶς προπτωτικὰ καὶ ἐν ταυτῷ μεταναστάσιμα! Χαρά του νὰ συνάζει τὸ λαό του στὴν Εὐχαριστία, νὰ ἱερουργεῖ, νὰ ψάλλει, νὰ κάνει τὴν πολύπαθη κυπριακὴ γῆ οὐρανό! Κι ὅταν καμμιὰ φορὰ ξέμενε ἀπὸ ψάλτη, δὲν  χολοσκοῦσε!

Τούστελνε ἀπὸ πάνω ὁ Θεὸς ἀγγέλους, ποὺ τὰ καταφέρνουνε στὴν ψαλτικὴ καλλίτερα, καὶ τὸν ξελειτουργοῦσαν.  «Καὶ ἐν τῷ μέλπειν τὰς ἁγίας σου εὐχὰς, ἀγγέλους ἔσχες συλλειτουργοῦντάς σοι, Ἱερώτατε»!

Τὸ θαῦμα τῆς θεραπείας τοῦ τυφλοῦ Θεοδώρου Ἱερὸς Ναὸς Ἁγίου Σπυρίδωνα, Κέρκυρα

Κι ὅσο γιὰ τοὺς στραβοδασκάλους τοὺς ἑφταπόνηρους ποὺ ξεφυτρώσανε νὰ δασκαλέψουν τοὺς Χριστιανοὺς στὴν αἵρεση, θυμήθηκε τὰ παληὰ ποιμενικά του, ἄφησε στὴν ἄκρη τὸ πιθκιαύλιν τῆς εἰρηνικῆς μελωδίας κι ἐχούγιαξε μὲ προφητικὲς φωνάρες τοὺς «βαρεῖς λύκους» καὶ τοὺς ἐπῆρε στὸ κυνήγι μὲ τὴ χαχαλόβεργα τοῦ θεοσόφου λόγου τῆς χάριτος!

Καὶ στὴν ἁγία Σύνοδο, τὴν Α΄ Οἰκουμενική, ποὺ ἔλαβε μέρος, ἕνας ἀπὸ τοὺς τρακόσιους δέκα καὶ ὀχτὼ Θεοφόρους Πατέρες της, ἔκαμε σούργελο τὸν ἀρχηγὸ τῆς χριστομίσητης αἱρέσεως, τὸν παράφρονα Ἄρειο, μ’ ἕνα τρισμέγιστο στὴν τρίσβαθη ἁπλότητά του θαῦμα, μὲ μιὰ κεραμίδα, πού, ἐπικαλούμενος τὸ ὄνομα τοῦ Πανάγιου  Τριαδικοῦ Θεοῦ, τὴ χώρισε στὰ ἐξ ὧν συνετέθη τρία στοιχεῖα: χῶμα, νερὸ καὶ φωτιά, ἀποδείχνοντας, σ’ ὅσους ἔχουν μάτια γιὰ νὰ βλέπουν, τὸ μέγα τῆς Τριάδος Μυστήριον!

«Τῆς Συνόδου τῆς Πρώτης ἀνεδείχθης ὑπέρμαχος, καὶ θαυματουργός, θεοφόρε Σπυρίδων Πατὴρ ἡμῶν»! Καὶ τί θαυματουργός! «Ὁ ποταμὸς τῶν θαυμάτων ὁ πλημμυρέστατος»! Καὶ ἐν ζωῇ, καί, πολὺ περισσότερο, μετὰ τὴν ἅγια κοίμησή του!

Τὸ σῶμα τοῦ Ἅη Σπυρίδωνα τὸ σεβάστηκε ὁ χρόνος κ’ ἡ φθορά, καὶ τόχουμε, κοντὰ δεκαεφτὰ αἰῶνες τώρα, ἀκέραιο, γαληνόχαρο, εἰρηνικό, γεμάτο παρηγοριὰ κι ἐλπίδα ἀναστάσιμη! Ἄχ!…

Ὅλη ἡ ἐπιστήμη καὶ ἡ φαρμακευτικὴ ἐπιστρατεύονται γιὰ νὰ κρατήσουν ἄλειωτη, μίαν ἑβδομηνταριὰ χρόνια τώρα, μίαν ἀλιβάνιστη μούμια σὲ κάποια Κόκκινη Πλατεία, μὲ βασιλικὰ (μὲ τὸ συμπάθειο «ἐργατικά»!) ἔξοδα, γιὰ νὰ τὴ βλέπει ὁ κόσμος, νὰ φρονηματίζεται  ὑπαρκτοσοσιαλιστικῶς καὶ νὰ βλαστημάει ἐνδομύχως τὸ «ἀβάντι πόπολο» καὶ τὴν «παντιέρα ρόσα τριομφερά», ποὺ τούκαμε τὰ ὄνειρα στάχτη καὶ μπούρμπερη!

Καὶ τὸ λείψανο τοῦ Ἅη Σπυρίδωνα, χωρὶς καμμιὰ ἀπολύτως ἀνθρώπινη ἐπέμβαση, χωρὶς κανένα φάρμακο, καμμιὰ ταρίχευση καὶ τεχνικὴ μουμιοποιήσεως, μένει ἀκέραιο γιὰ νὰ μᾶς γλυκαίνει στὴ θέα του, νὰ μᾶς παρηγορεῖ, νὰ μᾶς δείχνει τὸν αἰωνίως ζῶντα Θεό, νὰ μᾶς βεβαιώνει  ὅτι ἡ ἄκτιστη Χάρη τοῦ  Θεοῦ εἶναι μεθεκτὴ καὶ σωματικῶς, νὰ θαυματουργεῖ, νὰ θεραπεύει ἀσθένειες, νὰ διώχνει πνεύματα ἀκάθαρτα, νὰ κυνηγάει καὶ καμμιὰ φορὰ μὲ τὸ ἀραμπαδόξυλο τῆς αὐστηρῆς φροντίδας του γιὰ τὰ παιδιά του, Ἀγαρηνοὺς καὶ Λατίνους, λυτρώνοντας τὴν Κέρκυρα ποὺ τὸν φιλοξενεῖ (ἄμποτες, Ἅγιέ μου, καὶ τὴν Κύπρο μας, spero, καὶ τὸ χωρκόν σου τὴν Τρεμετουσσιά!) ἀπὸ τὴν ἀπειλή τους!

Μένει ἀκέραιο γιὰ νὰ λειώνει τὰ πασουμάκια του στὰ κορφιάτικα καντούνια, τρέχοντας νὰ προλάβει ὅλους ποὺ ἐπικαλοῦνται τὴ Χάρη του καὶ προσκυνοῦν τ’ ἅγιο «ξὸ κορμάκι του»,14 νὰ σπογγίσει δάκρυα, νὰ δώσει χαρά, νὰ χαρίσει ἐλπίδα καὶ φῶς! Ναί, «μὰ τὸν Ἅγιο»!

Οἱ Πειραιῶτες τὸν νοιώθουν καὶ αὐτοὶ δικόν τους. Στὸν Πειραιὰ σταμάτησε κάποτε γιὰ λίγο τὸ πλοῖο ποὺ τὸν μετέφερε, κάπου ἐκεῖ στὴ σημερινὴ Ἀκτὴ Μιαούλη.

Γι’ αὐτὸ καὶ τούφτιαξαν Μοναστήρι τρανό, ποὺ ἡ περιουσία του μοιράστηκε ἀργότερα στὰ θύματα τοῦ Ἀγώνα τοῦ ΄21, νὰ στεγαστοῦν τὰ ὀρφανά, νὰ βροῦν δυὸ πῆχες χῶμα νὰ καλλιεργήσουν οἱ ἄκληροι, ἕνα βράχο νὰ κάτσουν νὰ ξαποστάσουν οἱ ξεθεωμένοι ἀπὸ τὸν πόλεμο ἀγωνιστές.

Σ’ αὐτὸ ἐρχόταν κάθε χρόνο ποδαράτα ἀπ’ τὴν Ἀθήνα ὁ μπάρμπα-Πίπης ὁ Κερκυραῖος τοῦ Παπαδιαμάντη, νὰ κάμει «Πάσχα Ρωμαίϊκο», Δυτικὸς ὁ ἴδιος κατὰ τὸ δόγμα, μὰ πάνω ἀπ’ ὅλα Κερκυραῖος, ποὺ τ’ ἄρεσε νὰ ξεχωρίζει τὸν ἑαυτό του ἀπὸ «τσοὺ Φράγκους» ποὺ εἶχαν δοκιμάσει στὴ ράχη τους τὴν «παντοφλιά» τοῦ Ἅη Σπυρίδωνα, «δοξάζω τόνομάν του καὶ τὴ χάριν του»!15

Καὶ σήμερα, ὁ Ναὸς ποὺ στέκεται στὴ θέση τοῦ παληοῦ Μοναστηριοῦ, εἶναι ὁ πολιοῦχος τοῦ Ἐπινείου, ὁ σπιτονοικοκύρης τῆς ναυλόχου Πόλεως, ποὺ φανερώνει τὴν ἀγάπη τοῦ θεοφόρου Πατρὸς σὲ Πειραιῶτες κι ἐπισκέπτες ἀξεχώριστα.

Κι ἐμεῖς τολμοῦμε καὶ τὸν ἐνοχλοῦμε ἀσταμάτητα: «Ἀλλ’ ὢ Πατέρων ἀξιάγαστε καὶ Διδασκάλων συνόμιλε, τὸν Σωτῆρα πρέσβευε τοῦ σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν»!

1 Κυπριακὸς ἰδιωματισμὸς = ἀνατράφηκε.
2 Κυπριακὸς τύπος. Ὅταν τὸ δ ἢ τὸ τ συνοδεύεται ἀπὸ ι, τρέπεται σὲ θ κ ι.
3 Πιθκιαύλιν = αὐλός, φλογέρα.
4 Γαλεύω (μᾶλλον ἀπὸ τὸ ἀγγλικὸ to milk) = ἀμέλγω.
5 Κουέλλα, ἡ = τὸ πρόβατο.
6 Βοσκαρούιν = ποιμαινόπαις, βοσκάκι.
7 Τρεμετουσσιά, ἡ = Λαϊκὴ ὀνομασία τῆς Τριμυθοῦντος.
8 Βιτσ. Κορνάρου: Ἔρωτοκριτος.
9 Κοπάϊν = κοπάδι.
10 Ἐχταγὴ = ἀγωνιώδης μέριμνα, ἀγωνία. (Κρητικὸς ἰδιωματισμός).
11 Κουελλούιν = προβατάκι.
12 Τσούρα, ἡ = κατσίκα. Τσουρούα = κατσικούλα. (Κυπριακὸς ἰδιωματισμός).
13 Δημοτικὸ τραγούδι τῆς Κύπρου = Μέρα νύχτα δὲν εἶχε τὸ πόδι του ἀνάπαυση.
14 Ξὸ – κ’σὸ – χρυσό. Ἑπτανησιακὸς ἰδιωματισμός.
15 Κυπριακὴ ἔκφραση εὐλαβείας γιὰ τοὺς Ἁγίους.

 Ἀντιγραφή γιὰ τὸ «σπιτὰκι τῆς  Μέλιας»

Πειραϊκὴ Ἐκκλησία
Μηνιαία ἔκδοση Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πειραιῶς
Ἔτος 19ο – Ἀριθμὸς Φύλλου 210 (312) – Δεκέμβριος 2009 

Σχετικὲς ἀναρτήσεις: 

῾Ο ἅγιος Σπυρίδων «ποιμήν ψυχῶν» (270 μ.Χ. -12 Δεκεμβρίου 350 μ.Χ)

Άγιος Σπυρίδων «Της Συνόδου της Πρώτης ανεδείχθης υπέρμαχος». 12 Δεκεμβρίου 

Οι τηγανίτες τ΄ Αγιού

τὸ «σπιτὰκι τῆς  Μέλιας»

violet flower smiley

Advertisements