Γράφει ο Κώστας Παναγόπουλος

Μία άστεγη έξω από το σπίτι μου. Όλο το πρωί ψαχουλεύει ένα πλαστικό μπουκάλι, κάτι χαρτιά, χαϊδεύει τα λουλούδια και αφαιρείται.

Με παιδεύει η σκέψη να τη ρωτήσω τι κάνει, μήπως δεν πρέπει να ψαχουλεύει τον κήπο μου. Τα χέρια της πλένει; Δεν ξέρω, τι κάνει. Πηγαινοέρχεται και ξανακάθεται.

Αν της μιλήσω, θα την τρομοκρατήσω. Θα το πάρει μαλωτικά το θέμα και θα φύγει.

Κατά βάθος, θέλω να μείνει.

Μέσα μου, λέω: «Τους αγγέλους να τρομοκρατώ;».

Το κάνουμε συχνά. Κάνουμε τα πάντα, τα αδύνατα δυνατά, να καταφέρουμε τα περιστέρια να ψοφήσουν, να πέσουνε μπρούμυτα έξω απ’ την αυλή μας.

Τα καταφέρνουμε συχνά. Τι άνθρωποι είμαστε πια; 

ΚΓΠ – Αυγ 2017 

Γράφει ο Κώστας Παναγόπουλος, costasp247@gmail.com

Πηγή: Constantinoupolin

το «σπιτάκι της Μέλιας»

violet flower smiley

Advertisements