Μαλαματή Χαριζανοπούλου – Ἀμπελίδου

Τώρα πού ὁ χρόνος ἄρχισε
νά ρυτιδώνεται,
τό βρεφικό μου λίκνο ἀναπολῶ,
πού πάνω του
τό ἀνέμελό μου μικρό σῶμα
κείτονταν.

Γέμιζε κλάματα τό δωμάτιο,
ὅταν ἡ πείνα ἔνιωθα νά πλησιάζει.

Τώρα, στό φθαρμένο στρώμα μου,
τό ρυτιδωμένο σῶμα μου κείτεται.

Τώρα πού τοῦ ρολογιοῦ οἱ δεῖκτες
δείχνουν ἀπόβραδο,
κλάματα βουβά ταράζουν συχνά
τίς νυχτωμένες ὧρες.

Ὄχι γιατί τό σῶμα μου πεινάει,
ἀλλά γιατί ἡ ψυχή
τή γαλήνη ἀναζητάει,
ἀφοῦ πιά τά ἀνούσια
ἐφήμερα συναντάει. 

Ἀντιγραφή γιὰ τὸ «σπιτὰκι τῆς  Μέλιας»

«Ο ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΗΤΑΣ ὁ ἐν Σέρραις ἀθλήσας».
Διμηνιαῖο Περιοδικό Ἱερᾶς Μητροπόλεως Σερρῶν καί Νιγρίτης
Τεῦχος 256, Σεπτέμβριος – Ὀκτώβριος 2014 

τὸ «σπιτὰκι τῆς  Μέλιας»

violet flower smiley