Ναυσικᾶ Ἰεσσαὶ Κασιμάτη

Ἀφέντρα τοῦ καλοκαιριοῦ,
Κυρὰ τ’ Αὐγούστου,
Καταφυγὴ πάντων ἡμῶν
–ὡς θαλασσοποροῦμε σὲ πόντο πολυτάραχο–
ποῦ γῆς ἑλληνική, δίχως ξωκκλήσι σου;

Γλιστροῦν τὰ τρεχαντήρια
πού ’χουνε στὰ πλευρά τους τὰ παρωνύμια Σου·
τρέχουνε σὲ νερὰ σμαραγδένια
δάκρυα φορτωμένα καὶ καϋμούς,
νὰ Σὲ προφτάσουν, Γιάτρισσα.

Κι ἀλήθεια, πῶς χωρᾷς, Παντάνασσα,
μέσ’ στὶς σχισμὲς τῶν βράχων,
ὅπου τὰ ρημοκκλήσια Σου λευκοντυμένα
φρουροῦν τὰ πέλαγα ἀπ’ τοὺς κουρσάρους;

Στρατιὲς ἀνθρώπινες, φεύγουνε, πᾶνε…
Κατρακυλοῦν οἱ αἰῶνες…
Κι Ἐσύ, ἀνάμεσο σὲ χῶμα κι οὐρανό,
ἀμετάθετη προστασία στέκεις
ν’ ἀκοῦς τὴν κραυγή μας:
« Ὑπεραγία Θεοτόκε, σῶσον ἡμᾶς…». 

Ἀντιγραφή γιὰ τὸ «σπιτὰκι τῆς  Μέλιας»

Ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΔΟΣ
ἔτος 61ο • Ἰούλιος – Αὔγουστος 2015 • Ἀρ. 610 

Εἰκόνα ἀπὸ: apologet.spb.ru

τὸ «σπιτὰκι τῆς  Μέλιας»

violet flower smiley

Advertisements