Ἀπό τήν «Κλίμακα» τοῦ Ἁγ. Ἰωάννου

Ἕνας ληστής ἀποφάσισε νά μετανοήση γιά τά φοβερά του ἐγκλήματα καί πῆγε σ’ ἕνα κοινόβιο τῆς Αἰγύπτου.

Ὁ ἅγιος καί σοφός ἡγούμενός του τόν διέταξε στήν ἀρχή νά μήν κάνη τίποτε, παρά μόνο ἐπί ἑπτά ἡμέρες νά παρατηρῆ τήν ζωή καί τήν τάξη τῆς μονῆς.

Τήν ὄγδοη μέρα τόν κάλεσε ἰδιαιτέρως καί τόν ρώτησε ἄν τοῦ ἄρεσε νά συγκατοικήση μαζί τους. Ὅταν τόν εἶδε νά τό ἐπιθυμῆ πολύ, τόν ξαναρώτησε τί ἁμαρτήματα διέπραξε στόν κόσμο.

Ὁ ληστής ἀμέσως τά ἐξομολογήθηκε ὅλα! Τότε ὁ ἡγούμενος, γιά νά τόν δοκιμάση, τοῦ εἶπε:

– Θέλω ὅλα αὐτά νά τά φανερώσης καί στήν ἀδελφότητα.

Κι ἐκεῖνος, ἔχοντας μισήσει τελείως τίς ἁμαρτίες του καί περιφρονώντας κάθε ντροπή, τοῦ ἀπάντησε χωρίς δισταγμό. 

– Ἄν θέλης, τά ἐξομολογοῦμαι ἀκόμη καί στό κέντρο τῆς Αλεξάνδρειας!

Ὕστερα ἀπό αὐτό, ὁ ἡγούμενος συναθροίζει στόν κεντρικό ναό ὅλα τά λογικά του πρόβατα, διακόσια τριάντα τόν ἀριθμό, καί κατά τή διάρκεια τῆς θ. λειτουργίας, μετά τήν ἀνάγνωση τοῦ Εὐαγγελίου, διατάζει νά φέρουν στόν ναό τόν ἀθῶο πλέον κατάδικο.

Τόν ἔσυραν μερικοί ἀδελφοί χτυπώντας τον ἐλαφρά, μέ τά χέρια δεμένα πίσω, φορώντας τρίχινο σάκκο καί ἔχοντας ριγμένη στάχτη στό κεφάλι.

Καί μόνη ἡ θέα του δημιούργησε κατάπληξη σέ ὅλους, γιατί κανείς δέν γνώριζε τί συνέβαινε. Μερικοί μάλιστα ἀναλύθηκαν σέ δάκρυα.

Μόλις ἡ συνοδεία ἔφθασε στήν πύλη τοῦ ναοῦ, ὁ ἅγιος ἡγούμενος φώναξε μέ δυνατή φωνή ἀπό τό ἱερό:

– Στάσου! Εἶσαι ἀνάξιος νά μπῆς ἐδῶ μέσα…

Ἐκεῖνος συγκλονίστηκε! Νόμισε πώς ἄκουσε βροντή καί ὄχι φωνή. Ἔπεσε ἀμέσως κάτω στό ἔδαφος μέ τό πρόσωπο στή γῆ, τρέμοντας ἀπό τόν φόβο.

Ὁ θαυμαστός γιατρός τῶν ψυχῶν, πού ὅλα τά μεταχειριζόταν γιά τή σωτηρία του, καί πού συγχρόνως ἤθελε νά δώση καί σέ ὅλους τούς ἀδελφούς παράδειγμα ταπεινώσεως καί μετανοίας, τόν πρόσταξε τότε νά ἐξομολογηθῆ μπροστά στήν ἀδελφότητα μία-μία ξεχωριστά ὅλες τίς ἁμαρτίες του.

Πράγματι, ὁ ληστής ἄρχισε μέ τρόμο τήν ἐξομολόγηση. Ἔλεγε πράγματα πού οἱ μοναχοί δέν εἶχαν ξανακούσει.

Ἀκόμη καί ἄλλα πού παραξένευαν κάθε ἀνθρώπινη ἀκοή. Ὄχι μόνο σαρκικά ἁμαρτήματα, παρά φύση ἤ κατά φύση, μέ ἀνθρώπους ἤ μέ ζῶα, ἀλλά καί μαγεῖες καί φόνους καί ἄλλα, τά ὁποῖα δέν πρέπει οὔτε νά τ’ ἀκούση κανείς οὔτε νά τά γράψη.

Ἔπειτα ἀπό τήν ἐξομολόγηση αὐτή, ὁ σοφός γέροντας ἔδωσε μιά ἀκόμη πρωτοφανῆ ἐντολή: Νά γίνη ἀμέσως ἡ μοναχική του κουρά. Ἡ μετάνοια καί ἡ ἐξομολόγησή του θεωρήθηκε ἐπαρκής δοκιμασία!

Ὁ ὅσιος Ἰωάννης ὁ Σιναΐτης, πού σάν ἐπισκέπτης παρακολούθησε τή σκηνή, ρώτησε τόν ἅγιο ἡγούμενο, γιατί χρησιμοποίησε αὐτόν τόν παράδοξο τρόπο.

– Γιά δύο λόγους, ἀπάντησε ἐκεῖνος: Πρῶτον, γιά χάρη τοῦ ἰδίου τοῦ ἀδελφοῦ, ὥστε μέ τήν ντροπή τῆς δημοσίας ἐξομολογήσεως νά τόν ἀπαλλάξω ἀπό τή μέλλουσα ντροπή, πρᾶγμα πού ἀσφαλῶς ἔγινε.

Διότι, ἀδελφέ μου, Ἰωάννη, δέν σηκώθηκε ἀπό τό ἔδαφος, πρίν συγχωρηθοῦν ὅλες οἱ ἁμαρτίες του!

Καί μήν ἀμφιβάλλης, γιατί κάποιος ἀπό τούς ἀδελφούς μοῦ εἶπε ὅτι ἔβλεπε τήν ὥρα ἐκείνη ἕνα φοβερό καί ἐπιβλητικό ἄνδρα, πού κρατοῦσε στά χέρια χαρτί γραμμένο καί κοντύλι ἀπό καλάμι.

Καί κάθε φορά πού ὁ ἀδελφός ἔλεγε μία ἁμαρτία, ἐκεῖνος μέ τό κοντύλι τή διέγραφε!

Δεύτερον, τό ἔκανα αὐτό, ἐπειδή ἔχω μερικούς ἀδελφούς μέ ἀνεξομολόγητες ἁμαρτίες.

Καί μέ τό παράδειγμα αὐτό τούς παρακινῶ καί ἐκείνους στήν ἐξομολόγηση, χωρίς τήν ὁποία κανείς δέν θά ἐπιτύχη τήν ἄφεση τῶν ἁμαρτιῶν του. 

Ἀντιγραφή γιὰ τὸ «σπιτὰκι τῆς  Μέλιας»

ΑΓΙΟΣ ΜΗΝΑΣ
ΤΡΙΜΗΝΙΑΙΑ ΕΚΔΟΣΙΣ ΟΙΚΟΔΟΜΗΣ ΚΑΙ ΕΝΗΜΕΡΩΣΕΩΣ
ΕΤΟΣ Η΄ – ΤΕΥΧΟΣ 40 – ΙΟΥΛΙΟΣ – ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ 2009
ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΚΑΣΤΟΡΙΑΣ 

Εἰκόνα ἀπὸ: vvedenskiy  

τὸ «σπιτὰκι τῆς  Μέλιας»

violet flower smiley

 

 

Advertisements