Αγλαΐα Γεωργοπούλου

Μία φράση που βγαίνει χωρίς πολύ σκέψη από όλους μας είναι ότι ο άνθρωπος γεννιέται και πεθαίνει μόνος…. Είναι όμως έτσι στ’ αλήθεια;

Είμαστε όλοι μοναχικοί ταξιδιώτες ή εν Χριστώ συνοδοιπόροι;

Στην πραγματικότητα υπάρχει ένας αθέατος κόσμος γύρω μας που δεν μας αφήνει περιθώρια μοναξιάς.

Ο Θεός είναι Πανταχού Παρόν. Ζούμε σε ένα κόσμο που Αυτός δημιούργησε και που είναι έντονη η παρουσία Του.

Πολλές φορές ένα δυσάρεστο γεγονός ή μια δοκιμασία γίνεται αφορμή να σταματάμε μέσα μας, να αναζητούμε την ελπίδα και τη σωτηρία στο υπερβατικό, σε κάτι πέρα από τον υλικό κόσμο που είμαστε προσκολλημένοι.

Καταφεύγουμε στο Θεό ή στους αγίους για βοήθεια και τότε μόνο μπορούμε να δούμε πιο καθαρά τα σημάδια που μας στέλνουν και που ίσως στην κ αθημερινότητά μας τα παραβλέπουμε…

Ικετεύουμε λοιπόν κάποιον άγιο που ίσως συχνά περάσαμε έξω από την εκκλησία που είναι αφιερωμένη στην Χάρη του, αλλά που ποτέ δεν είχαμε χρόνο να σταθούμε για να του ανάψουμε ένα κεράκι…

Που πάντα αμελούσαμε να ξυπνήσουμε το πρωί για να πάμε στη λειτουργία… Που δεν κάναμε ούτε τον σταυρό μας… αλλά που στην δύσκολη στιγμή μηχανικά θυμηθήκαμε την ύπαρξή του… αν και ήταν πάντα δίπλα μας ακόμα και όταν δεν δίναμε την πρέπουσα σημασία.

Οι άγιοι, Ο Θεός, η Θεία Χάρις είναι διαθέσιμη, έτοιμη να μα πλαισιώσει αρκεί εμείς να γίνουμε δεκτικοί και να την αναζητήσουμε. Ο Άγιος Άγγελος μας στέκεται πάντα δίπλα μας.

Ο Θεός λέει ζητήσετε και δοθήσεται… Αυτό που αλλάζει λοιπόν είναι η δική μας στάση. Εμείς πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι είμαστε πάντα κάτω από την πρόνοια του Θεού και να τον βάλουμε στις καρδιές μας.

Υπάρχουν πνευματικοί άνθρωποι που έχουν διατηρήσει την άμεση επαφή με το Θεό γιατί είναι η Θεία Χάρις που ενεργεί σε αυτούς και μπορούν να την διοχετεύσουν και σε εμάς.

Τέτοιους ανθρώπους αναζητάς στην ανάγκη… και τότε βλέπεις να προσεύχονται για εσένα άνθρωποι που δεν τους ξέρεις… Να σε κοιτάζουν στα μάτια και να διαβάζουν την ψυχή σου…

Να δακρύζουν για το πόνο σου γιατί μάλλον τον αισθάνονται όσο και εσύ… Να σε αγγίζουν, να σε αγκαλιάζουν σαν παιδί τους και να διώχνουν τους φόβους σου χαρίζοντας σου ελπίδα και αγάπη…

Και αυτή τους η αγάπη να ενεργοποιεί το είναι σου… Τη δική σου αγάπη γ ια τον κόσμο, για όλους, για το Θεό, για τη ζωή… και την ευγνωμοσύνη…

Ευγνωμοσύνη στον ξένο που είναι όμως δίπλα σου και σε παρηγορεί και σε λυτρώνει… και συνειδητοποιείς ξαφνικά ότι όλα αυτά που δεν τα διέκρινες μέχρι χθες…

Είναι πολλά αυτά που δεν βλέπουμε…  Όπως τα φωτοστέφανα των αγίων που ζουν ανάμεσά μας.

Αντιγραφή για το «σπιτάκι της Μέλιας»

ΑΓΙΟΙ IΣIΔΩPOI
Μηνιαίο Περιοδικό του Ιερού Ναού Αγίων Ισιδώρων Λυκαβηττού.
Ιούλιος 2015 – έτος ιδ’- τεύχος 159

Εικόνα από: suitcasemag     

για το «σπιτάκι της Μέλιας»

violet flower smiley

 

 

Advertisements