Παιδική ηλικία
Ο Γέροντας Παΐσιος γεννήθηκε στα Φάρασα της Καππαδοκίας, στη Μικρά Ασία, στις 25 Ιουλίου του 1924. Ο πατέρας του ονομαζόταν Πρόδρομος και η μητέρα του λεγόταν Ευλογία.

Ο Γέροντας είχε ακόμα 9 αδέλφια. Στις 7 Αυγούστου του 1924, μια εβδομάδα πριν οι Φαρασιώτες φύγουν για την Ελλάδα, ο Γέροντας βαφτίστηκε από τον θείο του, Άγιο Αρσένιο τον Καππαδόκη, ο οποίος επέμενε και του έδωσε το δικό του όνομα «για να αφήσει καλόγερο στο πόδι του», όπως χαρακτηριστικά είχε πει.

Πέντε εβδομάδες μετά τη βάπτιση του μικρού τότε Αρσένιου, στις 14 Σεπτεμβρίου του 1924 η οικογένεια Εζνεπίδη, εκδιώχθηκε μαζί με τους υπόλοιπους Μικρασιάτες. Η οικογένειά του εγκαταστάθηκε στην Κέρκυρα, όπου έμεινε ενάμιση χρόνο.

Στη συνέχεια μεταφέρθηκε στην Ηγουμενίτσα και κατέληξε στην Κόνιτσα. Εκεί ο Αρσένιος τελείωσε το δημοτικό σχολείο και πήρε το απολυτήριο του «με βαθμό οκτώ και διαγωγή εξαίρετη». Από μικρός έδειχνε ιδιαίτερη κλίση προς τον μοναχισμό.

Εφηβικά χρόνια και ο στρατός Στο διάστημα που μεσολάβησε μέχρι να υπηρετήσει στον στρατό ο Αρσένιος δούλεψε σαν ξυλουργός.

Το 1945 κατατάχτηκε στον στρατό και υπηρέτησε σαν ασυρματιστής κατά τον ελληνικό εμφύλιο. Όσο καιρό δεν ήταν ασυρματιστής, πολεμούσε στην πρώτη γραμμή, προκειμένου κάποιοι στρατιώτες που είχαν σύζυγο και παιδιά να μην κινδυνέψουν να σκοτωθούν.

Το μεγαλύτερο όμως διάστημα της θητείας του το υπηρέτησε με την ειδικότητα του ασυρματιστή. Απολύθηκε από τον στρατό το 1949.

Μοναχικός Βίος
Ο γέροντας Παΐσιος το 1949 μετά την απόλυσή του από τον στρατό πήγε στο Άγιο Όρος για να μονάσει. Όμως επέστρεψε για μικρό χρονικό διάστημα στον κόσμο για να αποκαταστήσει τις αδελφές του και το 1950 έφυγε ξανά για το Άγιο Όρος.

Στην Ιερά Μονή Εσφιγμένου έγινε η κουρά του, «ρασοευχή», και πήρε το όνομά Αβέρκιος. Εκεί διακρίθηκε για τη μεγάλη αγάπη και κατανόηση που έδειχνε για τους αδελφούς του, την πιστή υπακοή στον γέροντά του και την ταπείνωσή του.

Το 1954 έφυγε από τη Μονή Εσφιγμένου και κατευθύνθηκε προς τη Μονή Φιλοθέου. Μετά από δύο χρόνια, το 1956, έγινε μικρόσχημος μοναχός και ονομάστηκε Παΐσιος.

Το 1958 επισκέφθηκε το Στόμιο Κόνιτσας και παρέμεινε στην Ιερά Μονή Γενεθλίων της Θεοτόκου για τέσσερα χρόνια.

Από εκεί πήγε στο Όρος Σινά στο κελλί των Αγίων Γαλακτίωνος και Επιστήμης. Ο Γέροντας εργαζόταν ως ξυλουργός και ό,τι κέρδιζε το έδινε σε φιλανθρωπίες στους Βεδουίνους, ιδίως τρόφιμα και φάρμακα.

Επιστροφή στο Άγιο Όρος
Το 1964 επέστρεψε στο Άγιο Όρος. Η σκήτη η οποία τον φιλοξένησε ήταν της Μονής Ιβήρων. Στο διάστημα που παρέμεινε εκεί, και συγκεκριμένα το 1966, ασθένησε σοβαρά και εισήχθη στο Νοσοκομείο Παπανικολάου. Υποβλήθηκε σε εγχείρηση, με αποτέλεσμα τη μερική αφαίρεση των πνευμόνων του.

Στο διάστημα μέχρι να αναρρώσει και να επιστρέψει στο Άγιο Όρος φιλοξενήθηκε στη Μονή Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου, στη Σουρωτή. Μετά την ανάρρωσή του επέστρεψε στο Άγιο Όρος και το 1967 μετακινήθηκε στα Κατουνάκια, και συγκεκριμένα στο Λαυρεώτικο κελλί του Υπάτου.

Ήδη το όνομά του είχε αρχίσει να γίνεται αρκετά γνωστό μακριά από το Όρος και κάθε λογής βασανισμένοι άνθρωποι οδηγούνταν σε αυτόν, μαθαίνοντας για έναν χαρισματικό μοναχό που ονομάζεται Παΐσιος.

Το επόμενο έτος πηγαίνει στο κελλί του Τιμίου Σταυρού στη Μονή Σταυρονικήτα. Εκεί συνδέθηκε με τον Ρώσο γέροντα παπά – Τύχωνα. Ο παπα-Τύχων ανεδέχθει τον γέροντα Παΐσιο στο μέγα σχήμα και κοιμήθηκε τό 1968.

Ο γέροντας Παΐσιος έμεινε στο κελλί του γέροντα Τύχωνα για ένδεκα έτη μετά την κοίμησή του, γιατί αυτό ήταν επιθυμία του γέροντά του λίγο πριν πεθάνει.

Στην Παναγούδα
Το 1979 αναχώρησε από την σκήτη του Τιμίου Προδρόμου και εγκαταστάθηκε στο κελλί της Παναγούδας. Εκεί εργάστηκε σκληρά για να φτιάξει το κελλάκι του, όπου και έμεινε μέχρι και το τέλος τη ζωής του.

Από την εποχή που εγκαταστάθηκε στην Παναγούδα πλήθος λαού τον επισκεπτόταν. Ήταν μάλιστα τόσο το πλήθος ώστε να υπάρχουν και ειδικές σημάνσεις που υποδείκνυαν τον δρόμο προς το κελλί του, ώστε να μην ενοχλούν οι επισκέπτες τους υπόλοιπους μοναχούς.

Επίσης δεχόταν πάρα πολλές επιστολές και όπως έλεγε, στενοχωριόταν πολύ, γιατί από τις επιστολές μάθαινε μόνο για διαζύγια και ασθένειες ψυχικές ή σωματικές.Παρά το βεβαρημένο πρόγραμμά του, συνέχιζε την έντονη ασκητική ζωή, σε σημείο να ξεκουράζεται ελάχιστα, δύο με τρεις ώρες το εικοσιτετράωρο.

Όλο το βράδυ προσευχόταν για κάθε άνθρωπο που είχε ανάγκη. Για τους ασθενείς, τους πονεμένους, τους απογοητευμένους. Άναβε μικρά κεράκια για κάθε εμπερίστατο αδελφό του.

Όσους τον επισκέπτονταν με καλή διάθεση τους βοηθούσε και τους απεκάλυπτε πράγματα για τη ζωή τους αν αυτό ήταν για το συμφέρον της ψυχής τους. Όταν όμως τον επισκέπτονταν πολλές φορές από περιέργεια για να διαπιστώσουν δήθεν τα χαρίσματά του, κλείδωνε το μικρό του κελλάκι καί έφευγε στό δάσος για προσευχή και ησυχία.

Οι ασθένειές του
Το 1966 ο όσιος Παΐσιος νοσηλεύθηκε στο Νοσοκομείο Παπανικολάου λόγω βρογχεκτασιών. Μετά την επέμβαση για την αφαίρεσή τους και λόγω της χρήσης ισχυρών αντιβιοτικών έπαθε ψευδομεμβρανώδη κολίτιδα, η οποία του άφησε μόνιμα δυσπεπτικά προβλήματα.

Κάποια στιγμή, ενώ εργαζόταν στην πρέσσα (μικρό μηχάνημα για να πιέζει τα ξύλα) που είχε στο κελλί του, έπαθε βουβωνοκήλη. Αρνήθηκε να νοσηλευτεί και υπέμεινε καρτερικά την ασθένεια, η οποία του προκαλούσε φοβερούς πόνους για τέσσερα ή πέντε χρόνια. Κάποιοι γνωστοί του γιατροί παρά τη θέλησή του, τον οδήγησαν στο Θεαγένειο νοσοκομείο, όπου και χειρουργήθηκε.

Αντιμετώπιζε τις ασθένειές του με εμπιστοσύνη στον Θεό και χιούμορ. Σε μια από τις πολλές επεμβάσεις, όταν τον έβγαλαν από το χειρουργείο και ήταν γεμάτος με μηχανήματα, σε ερώτηση κάποιου γιατρού πώς αισθάνεται του είπε:

«Να, δεν βλέπεις, σαν αστροναύτης», και με μεγάλο κόπο συνέχισε: «Εδώ μέσα που ήρθα μου έδωσαν και παράσημα», και έδειχνε το στήθος του με όλα εκείνα τα σύρματα, «αλλά δεν ξέρω τι βαθμό μου έδωσαν, συνταγματάρχη ή στρατηγού;».

Παρά την αντίθεση των γιατρών, συνέχισε τη σκληρή ασκητική ζωή και τις χειρωνακτικές εργασίες κάτι που επιδείνωσε και άλλο την κατάσταση της υγείας του.

Το τέλος της ζωής του
Μετά το 1993 ο όσιος Παΐσιος άρχισε να παρουσιάζει αιμορραγίες για τις οποίες αρνούνταν να νοσηλευτεί λέγοντας χαρακτηριστικά ότι «όλα θα βολευτούν με το χώμα». Τον Νοέμβριο του ίδιου έτους βγήκε για τελευταία φορά από το Άγιο Όρος και πήγε στη Σουρωτή, στο Ησυχαστήριο του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου για τη γιορτή του Αγίου Αρσενίου (10 Νοεμβρίου). Εκεί παρέμεινε για λίγες μέρες και ενώ ετοιμαζόταν να φύγει αρρώστησε.

Τον μετέφεραν στο Θεαγένειο Νοσοκομείο, όπου διαγνώστηκε όγκος στο παχύ έντερο. Στις 4 Φεβρουαρίου του 1994 ο όσιος χειρουργήθηκε.

Παρότι η ασθένεια δεν σταμάτησε (παρουσίασε μεταστάσεις στους πνεύμονες και στο ήπαρ), ο όσιος Παΐσιος εξέφρασε την επιθυμία να επιστρέψει στο Άγιο Όρος στις 13 Ιουνίου, αλλά λόγω επιδείνωσης της κατάστασής του αναβλήθηκε η μεταφορά του στο Άγιο Όρος.

Στο τέλος του Ιουνίου οι γιατροί τού ανακοίνωσαν ότι τα περιθώρια ζωής του ήταν δύο με τρεις εβδομάδες το πολύ.

Η φροντίδα της γερόντισσας και των αδελφών του Ησυχαστηρίου του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου στη Σουρωτή ήταν παραδειγματική. Με σεβασμό και αγάπη διακονούσαν τον γέροντα Παΐσιο μέχρι την τελευταία του στιγμή.

Τη Δευτέρα 11 Ιουλίου (γιορτή της Αγίας Ευφημίας) ο γέροντας Παΐσιος κοινώνησε για τελευταία φορά γονατιστός μπροστά στο κρεβάτι του.

Την Τρίτη 12 Ιουλίου 1994 και ώρα 11:00 το πρωί άφησε την τελευταία του πνοή, παραδίδοντας την ψυχή του στον Χριστό που τόσο αγάπησε.

Ενταφιάστηκε κατά την επιθυμία του στο Ιερό Ησυχαστήριο του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου στη Σουρωτή Θεσσαλονίκης.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία μας αφουγκραζόμενη την έξωθεν καλή μαρτυρία και τιμή που αποδίδουν οι πιστοί στον γέροντα Παΐσιο, τα πολλά θαύματά του που ενώ ακόμα ζούσε έκανε με τη χάρη του Θεού, αλλά και μετά τον θάνατό του, προχώρησε μετά από 21 χρόνια στην επιβεβαίωση της αγιότητας του γέροντος Παϊσίου, κατατάσσοντάς τον στις τάξεις των Αγίων της, με επίσημη πράξη της Ιεράς Συνόδου του Οικουμενικού Πατριαρχείου την Τρίτη 13
Ιανουαρίου 2015.

Η Εκκλησία μας τιμά τη μνήμη του στις 12 Ιουλίου ημέρα της κοιμήσεώς του.

ΔΙΔΑΧΕΣ

Λογισμοί
Μεγάλη σημασία έδινε στον λογισμό ο Γέροντας. Πάντα ανέφερε ότι όλα ξεκινούν από τους καλούς λογισμούς, οι οποίοι αποδιώκουν τους κακούς. Να σκεπτόμαστε θετικά για τον συνάνθρωπο και όχι αρνητικά, γιατί αλλιώς εισέρχεται η πονηριά στον άνθρωπο και η ισχυρογνωμοσύνη.

Μάλιστα ανέφερε να μην εμπιστευόμαστε ούτε τους δικούς μας λογισμούς και να δίνουμε χώρο στο θέλημα του Θεού, γιατί όποιος κάνει κάτι τέτοιο βγαίνει πάντα κερδισμένος.

Φιλότιμο
Ο Γέροντας διαρκώς ανέφερε ότι οι άνθρωποι πρέπει να έχουν και αρχοντική αγάπη. «Ό,τι προσφέρουμε ή κάνουμε», έλεγε «πρέπει να γίνεται φιλότιμα και όχι αναγκαστικά και συμφεροντολογικά. Να μην ακολουθούμε από φόβο αλλά να έχουμε θέληση και καλή προαίρεση, όπως και ο Χριστός όταν ήρθε σε αυτόν τον κόσμο».

Φιλότιμο, κατά τον όσιο, είναι «το ευλαβικό απόσταγμα της καλοσύνης, η λαμπικαρισμένη αγάπη του ταπεινού ανθρώπου».

Έλεγε: «Να έχετε φιλότιμο και να μην εκμεταλλεύεστε την καλοσύνη των άλλων». «Τα φιλότιμα παιδιά προσέχουν πώς να ξεκουράσουν και να ευχαριστήσουν τους γονείς».

Θεία Δικαιοσύνη
Ανέφερε διαρκώς πως αν ο άνθρωπος θέλει να ομοιάσει στους Αγίους πρέπει να εφαρμόζει τη Θεία δικαιοσύνη και όχι την ανθρώπινη. Η ανθρώπινη δικαιοσύνη κατά τον Γέροντα είναι τυφλή και υπάρχει για να αποτρέπει τους κακούς και πονηρούς ανθρώπους.

Η Θεία δικαιοσύνη όμως στοχεύει να εξυπηρετεί τον αδύναμο άνθρωπο και αυτούς που έχουν ανάγκη. Όταν εφαρμόζουμε τη Θεϊκή δικαιοσύνη τότε αποφεύγουμε τις έριδες, τις κατακρίσεις και τις διαφορές με τους συνανθρώπους μας.

Θεία Πρόνοια
Η Θεία πρόνοια είναι ανεξιχνίαστη και ανεξερεύνητη, στοχεύει στη σωτηρία του ανθρώπου και την αιώνια ζωή.

Επεσήμανε πως δεν πρέπει συνέχεια να μεριμνούμε για τα « βιοτικά » πράγματα, γιατί ο Θεός προνοεί έτσι ώστε να μας δίνει αυτό που ποθούμε, πολλές φορές πριν καν το ζητήσουμε, αρκεί το μυαλό μας να βρίσκεται σε Αυτόν και να
προσευχόμαστε.

Ταπείνωση
Η ταπείνωση για τον γέροντα ήταν το θεμελιώδες στοιχείο της σωτηρίας του ανθρώπου και γενικότερα το στοιχείο το οποίο επιφέρει τις καλές σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων. Ανέφερε μάλιστα ότι ο Θεός «αδυνατεί» να βοηθήσει όταν ο άνθρωπος δεν ταπεινώνεται και προσπαθεί τότε με κάθε τρόπο να επιφέρει την ταπείνωση, μέσω των παθών.

Χωρίς ταπείνωση, συνέχιζε, δεν επέρχεται η Θεία Χάρις, κλείνουμε την καρδιά μας από το Χριστό και ό,τι αρχικά «κερδίζουμε» γρήγορα το ξαναχάνουμε.

Υπακοή
Η πλήρης υπακοή, σύμφωνα με τον γέροντα επιφέρει την ταπείνωση που είναι η αρχή όλων των καλών. «Να υπακούμε και όταν αδικούμαστε, γιατί ο Θεός ανταποδίδει την υπομονή στην αδικία» συχνά έλεγε.

«Σήμερα όλοι είναι ανυπόμονοι, οι υπομονετικοί όμως σύμφωνα με τον Χριστό θα κερδίσουν την βασιλεία των ουρανών», κατέληγε.

Προσπάθεια – Κόπος
Μεγάλη σημασία έδινε ο όσιος στον ευλογημένο κόπο. Χωρίς κόπο και αγώνα κανείς δεν πέτυχε και δεν αγίασε. Ο κόπος συγκινεί τον Θεό.

Αντίθετα οι άνθρωποι θέλουν να δουλεύουν λίγο ή καθόλου και να παίρνουν πολλά λεφτά. Να μη διαβάζουν οι μαθητές, οι φοιτητές και να παίρνουν καλούς βαθμούς. Να προσπαθείτε να αγωνίζεσθε. Η ζωή μας είναι κόπος.

Ήρθε κάποιος και με παρακάλεσε να κάνω προσευχή διότι είχε άλατα στον σβέρκο. Ο γιατρός του είπε να κάνει ασκήσεις και αυτός βαριόταν να κουνά το κεφάλι του δεξιά-αριστερά και ήρθε εδώ να ζητήσει να του κάνω προσευχή.

Ακούς εκεί! Σήμερα οι ευκολίες έγιναν δυσκολίες. Στα γραφεία τους οι άνθρωποι έχουν καρέκλες με ρόδες. Δεν σηκώνονται και το κάθε τι το κάνουν με την καρέκλα, με αποτέλεσμα να πιαστούν τα πόδια τους. Μετά θα πάνε στον γιατρό, θα τους βάλει να κάνουν ασκήσεις, θα πληρώνουν και για μασάζ».

Ευλάβεια
Ευλάβεια είναι ο φόβος του Θεού, η πνευματική ευαισθησία. Ο ευλαβής αισθάνεται έντονα την παρουσία του Θεού και συμπεριφέρεται με προσοχή και συστολή. Η ευλάβεια να είναι πηγαία, εσωτερική. Η ευλάβεια διακρίνεται από την ευσέβεια (με την έννοια τους ευσεβισμού και της τυπικότητας). Έλεγε ότι η ευλάβεια είναι θυμίαμα, η ευσέβεια κολόνια.

Προσοχή και πνευματική ζωή
Αν κανείς καταφρονεί τα μικρά, αυτή η καταφρόνηση θα προχωρήσει και στα μεγαλύτερα και αγιότερα, και χωρίς να το καταλάβει, και στο τέλος θα φθάσει στην τελεία καταφρόνηση των θείων και να γίνει ανευλαβής, αναιδής και άθεος.

Εμπιστοσύνη στην Θεία Πρόνοια
Έλεγε: «Ο άνθρωπος να ενεργεί μέχρι ενός σημείου. Μετά αναλαμβάνει ο Θεός. Να έχουμε απόλυτη εμπιστοσύνη στον Θεό».
Αυτό δεν ήταν για τον όσιο μια ακαθόριστη ελπίδα, αλλά μια χειροπιαστή βεβαιότητα.

Ο γέροντας ως στρατιώτης είχε ένα Ευαγγέλιο και το χάρισε. Έπειτα ζητούσε να βρει Ευαγγέλιο, να διαβάζει τον λόγο του Θεού. Έστειλαν στη Μονάδα τους τα Χριστούγεννα 200 δέματα, και μόνο στο δικό του υπήρχε Ευαγγέλιο.
Βρέθηκε κάποτε προσκυνητής στον όσιο και κρύωνε.

«Τι να σου δώσω, βρε παιδί μου;» του είπε.
Έψαξε, δεν βρήκε τίποτε και του έδωσε το πλεκτό που φορούσε. Μόλις έφυγε ο επισκέπτης, την ίδια ώρα ήρθε κάποιος και του έφερε δεματάκι που περιείχε ένα πλεκτό.

Αγνότητα
«Να ξέρετε, οι νέοι που θα κρατηθούν σήμερα καθαροί θα αριθμηθούν με τους μάρτυρες της εκκλησίας μας την ώρα της κρίσεως».

Ο καλός τρόπος κάνει και τον κακό καλό Μια φορά ένας άνθρωπος ήταν στο αρχονταρίκι του οσίου και ετοιμαζόταν να του κεράσει λουκούμι και νερό. Ο αδελφός βλέπει μέσα στο δωμάτιο μια μέλισσα και προσπαθεί κυνηγώντας την
να τη διώξει. Ο γέροντας του λέει ότι δε θα φύγει παρά μόνο με καλό τρόπο.

Πλησίασε έβαλε την παλάμη του μπροστά από τη μέλισσα, κάθισε αυτή και την έβγαλε έξω. Ο καλός ο τρόπος βοηθά και στις χειρότερες περιστάσεις, του εξήγησε ο όσιος. Οι παλαιοί πατέρες τόνιζαν ότι ο καλός ο τρόπος κάνει και τον κακό καλό ενώ ο κακός τρόπος κάνει και τον καλό κακό.

Η πνευματική ζωή θέλει ακρίβεια
Σ’ έναν αδελφό ο όσιος επισήμανε το εξής: «Η πνευματική ζωή είναι όπως το μάτι, που δεν δέχεται το παραμικρό σκουπίδι. Κάτι να μπει αμέσως ερεθίζεται κι αν παραμείνει μολύνεται το μάτι και μειώνεται η όραση. Έτσι και η πνευματική ζωή: θέλει ακρίβεια κι ευαισθησία για όλα. Θανάσιμο αμάρτημα η αναισθησία και η αδιαφορία».

Γιόγκα και δύναμη του Σταυρού
Ήρθε στο Άγιον Όρος ένας έφηβος που είχε προχωρήσει τόσο πολύ στη Γιόγκα ώστε με τη δύναμη του Σατανά έκανε επιδείξεις που προξενούσαν εντύπωση. Όταν συνάντησε τον όσιο Παΐσιο τον ρώτησε για τις δικές του δυνάμεις και ο όσιος απάντησε πως δεν έχει καμιά δύναμη αλλά ότι όλη η δύναμη είναι του Θεού.

Ο νεαρός θέλοντας να επιδείξει τη δύναμή του συγκέντρωσε το βλέμμα του σε μια μεγάλη πέτρα που ήταν σε απόσταση και η πέτρα έγινε θρύψαλα. Τότε ο όσιος σταύρωσε μια μικρή πέτρα και του είπε να την σπάσει και αυτή. Αυτός συγκεντρώθηκε, έκανε τα μαγικά του, αλλά δεν κατάφερε να την σπάσει.

Τότε άρχισε να τρέμει και οι σατανικές του δυνάμεις, που νόμιζε ότι έλεγχε, μην μπορώντας να σπάσουν την πέτρα, στράφηκαν εναντίον και τον εκσφενδόνισαν στην άλλη όχθη του ρέματος. Ο όσιος τον μάζεψε σε άθλια κατάσταση.

Η σημασία της ταπείνωσης
Είπε ο Γέροντας σε ένα αδελφό που τον επισκέφτηκε:
«Ο αγώνας που πρέπει να κάνουμε για να υποτάξουμε τη σάρκα στο πνεύμα πρέπει πάντοτε να γίνεται με διάκριση.

Όταν ταπεινωθούμε τότε ο Θεός οικονομεί και γευόμαστε την Θεία του Χάρη και μετά εκείνη γίνεται τα πάντα για την ψυχή, τρέφει και το σώμα. Κι ενώ μέρα-νύκτα μπορεί να είναι κάποιος στο πόδι, όπως λέμε, δεν νιώθει κούραση αλλά έτσι ξεκουράζεται, γι΄αυτό λοιπόν πρέπει όλο το βάρος να το ρίξουμε στην ταπείνωση.

Το παν είναι να ταπεινωθούμε εμείς για να υψωθεί μέσα μας η Χάρη και τότε τα κάνει όλα εκείνη.»

Ο Θεός στο τέλος πάντα αποδίδει δικαιοσύνη Ένας ευσεβής πολύτεκνος οικογενειάρχης υφίστατο συνεχώς πολλές αδικίες εκ μέρους των συνεργατών του αλλά, επειδή είχε πολλή καλοσύνη όλα τα υπέμενε χωρίς γογγυσμούς και μεμψιμοιρία.

Ο Γέροντας του είπε:
«Εσύ έτσι να κάνεις. Να υπομένεις και να ξέρεις, ο Θεός στο τέλος πάντα αποδίδει δικαιοσύνη. Και αν μερικές φορές για κάποιο λόγο η Θεία Του πρόνοια κρίνει ότι δεν πρέπει να αποδοθεί, τότε σίγουρα θα αποδοθεί στα παιδιά σου και μάλιστα εκατονταπλάσια»

Όταν ο άνθρωπος κοιτάξει λίγο τον πόνο του αδελφού του, ελαφρύνεται κατά πολύ και ο δικός του πόνος Κάθε ασθένεια που μας βρίσκει έχει τα αίτια της στη δική μας απροσεξία. Ο καλός Θεός όμως την χρησιμοποιεί για το καλό μας και βρίσκει απ’αυτήν αφορμή, για να μας σώσει.

Γι’ αυτό πρέπει να αντιμετωπίζουμε τις ασθένειες με υπομονή και ευχαριστία προς τον Θεό. Κάνοντας έτσι μπορούμε να σωθούμε. Όμως για να έχουμε την δύναμη να υπομένουμε καρτερικά μια ασθένεια θα πρέπει να παίρνουμε τον νου μας από τον εαυτό μας και να τον στέφουμε γύρω στους συνανθρώπους μας που έχουν μεγαλύτερο πόνο από τον δικό μας.

Έρχονται μερικοί και μου παραπονιούνται: «Γέροντα έχω κάτι πόνους στο κεφάλι» και δεν κοιτάζουν το παιδάκι δίπλα τους που είναι παράλυτο και δεν μπορεί καν να περπατήσει. Όταν ο άνθρωπος κοιτάξει λίγο τον πόνο του αδελφού του, ελαφρύνεται κατά πολύ και ο δικός του πόνος.

ΑΠΟΦΘΕΓΜΑΤΑ

• Για την τόνωση της ψυχής σου είναι απαραίτητη η μελέτη της Καινής Διαθήκης.

• Βρώμικα περιοδικά μην πιάνεις στα χέρια σου, ούτε να υπάρχουν έστω και πεταγμένα στο δωμάτιο σου, μη τυχόν καμιά φορά, επάνω σε καμιά μπόρα της ηλικίας σου, παρακινηθείς από τον εχθρό και τα πιάσεις.

• Εάν θέλεις να βοηθήσεις την εκκλησία και τον κόσμο, διόρθωσε τον εαυτό σου και αμέσως διορθώνεται ένα κομματάκι της εκκλησίας και του κόσμου. Εάν φυσικά αυτό το έκαναν όλοι, τότε τα πράγματα θα ήταν διαφορετικά.

• Στην προσευχή σου μην ζητάς τίποτε άλλο εκτός από την μετάνοια, ούτε φώτα, ούτε θαύματα, ούτε προφητείες, ούτε χαρίσματα καθόλου παρά μετάνοια. Η μετάνοια θα φέρει την ταπείνωση, η ταπείνωση θα σου φέρει την χάρη του Θεού και ο Θεός θα σου έχει μέσα στην χάρη Του ό,τι χρειάζεται για τη δική σου σωτηρία.

• Κάθε προσευχή που λέγεται με ταπείνωση και πόνο καρδιάς, πάντα εισακούεται από τον Θεό.

• Να αγωνίζεσαι με πολύ φιλότιμο και θάρρος και μεγάλη ελπίδα στον Θεό και να αποδίδεις όλα τα καλά στον Θεό, να αγαπάς πολύ το Θεό και να τρέμεις την αμαρτία και όχι τον θάνατο.

• Κανένας αμαρτωλός δεν πρέπει να απελπισθεί ποτέ, αρκεί να μετανοήσει, διότι και οι αμαρτίες του είναι λιγότερες από του διαβόλου, και ελαφρυντικά έχει, διότι πλάσθηκε από χώμα και από απροσεξία γλίστρησε και λασπώθηκε.

• Πρέπει να κρατάμε συνέχεια τον εαυτό μας στην ασφάλεια του Θεού, να ελπίζουμε στον Θεό και να απελπιζόμαστε μόνο από το «εγώ», διότι το «εγώ» φέρνει όλη την πνευματική δυστυχία.

• Μην αφήνετε τα παιδιά σας να βλέπουν τηλεόραση. Η τηλεόραση φτάνει μόνο μέχρι το φεγγάρι. Η πνευματική τηλεόραση φτάνει μέχρι τον Θεό.

• Όσοι αδικούν, τον ίδιο τους τον εαυτό αδικούν αιώνια και όσοι δέχονται με χαρά τις αδικίες που τους κάνουν, δικαιούνται αιώνιο μισθό τοκισμένο.

• Ο κάθε άνθρωπος θα πληρωθεί από το αφεντικό που εργάστηκε. Όσοι εργάζονται στον Χριστό, θα λάβουν «εκατονταπλάσια και ζωήν αιώνιον», και όσοι εργάζονται στο μαύρο αφεντικό, τους κάνει την ζωή μαύρη από εδώ.

• Ο άνθρωπος μερικές φορές αδικείται από μόνος του, με την υπερευαισθησία του, μεγαλοποιώντας τις μικρές του αμαρτίες.

• Δεν υπάρχει εξυπνότερος άνθρωπος από τον ελεήμονα, που δίδει γήινα, φθαρτά πράγματα και αγοράζει άφθαρτα ουράνια.

• Ο κυριευμένος από τα υλικά πράγματα είναι κυριευμένος πάντα από στεναχώρια και άγχος, γιατί πότε τρέμει μην του τα πάρουν και πότε μην του πάρουν την ψυχή.

• Η καλοσύνη μαλακώνει και ανοίγει την καρδιά, σαν το λάδι την σκουριασμένη κλειδαριά.

• Εκείνοι που αγαπούν αληθινά και αγωνίζονται σωστά, ανέχονται με αγάπη, θυσιάζονται, στερούνται και αναπαύουν τον πλησίον τους, που είναι ο Χριστός.

• Η θερμή αγάπη του Χριστού τρέφει περισσότερο από κάθε υλική τροφή και δίδει πολλές θερμίδες στην ψυχή και το σώμα και πολλές φορές θεραπεύει και αγιάτρευτες αρρώστιες, δίχως φάρμακα και αναπαύει τις ψυχές.

• Η θυσία για τον συνάνθρωπο μας κρύβει την μεγάλη μας αγάπη για τον Χριστό.

• Οι αδιάφοροι και άσπλαχνοι άνθρωποι, που σκέφτονται μόνο τον εαυτό τους και τον χορταίνουν αναίσθητα, γεμίζουν παράλληλα και την καρδιά τους με πολύ άγχος και μέσα τους δουλεύει το σαράκι και ταλαιπωρούνται και
από τούτη την ζωή. Ενώ οι εύσπλαχνοι, επειδή πάντα χορταίνουν τους άλλους με αγάπη, πάντοτε είναι χορτασμένοι από την αγάπη του Θεού και από τις άφθονες ευλογίες Του.

• Μακάριοι είναι εκείνοι οι άνθρωποι που κατόρθωσαν να μιμηθούν την ταπεινή γη, η οποία ενώ πατιέται από όλους, όμως όλους τους σηκώνει με την αγάπη της και τους τρέφει με στοργή σαν καλή μάνα.

• Δεν υπάρχουν μακαριότεροι άνθρωποι από εκείνους που έπιασαν επαφή με τον ουράνιο σταθμό και είναι δικτυωμένοι με ευλάβεια με τον Θεό.

• Μακάριοι είναι όσοι έχουν στην καρδιά τους άξονα τον Χριστό και περιστρέφονται χαρούμενοι γύρω από το άγιο όνομα Του, νοερώς, αδιαλείπτως με το «Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησον με».

• Οι γονείς που γεννούν τα παιδιά και τους δίνουν το σώμα, πρέπει να συντελέσουν, όσο μπορούν, και στην πνευματική τους αναγέννηση.

• Όποιος νομίζει ότι μπορεί να γνωρίσει τα μυστήρια του Θεού με την εξωτερική επιστημονική θεωρία, μοιάζει με ανόητο που θέλει να δει τον παράδεισο με τηλεσκόπιο.

• Εάν μπορούσαμε να βγαίναμε από τον εαυτό μας (από την αγάπη του εαυτού μας), θα βγαίναμε και από την έλξη της γης και τότε πια θα βλέπαμε όλα τα πράγματα στην πραγματικότητα με το θεϊκό μάτι, καθαρά και βαθιά.

• Δεν είναι ειλικρινής και ευθύς εκείνος που λέει κατά πρόσωπο την αλήθεια, ούτε εκείνος που την δημοσιεύει, αλλά εκείνος που έχει αγάπη και αληθινή ζωή και μιλάει με διάκριση, όταν πρέπει και λέει εκείνα που πρέπει την πρέπουσα ώρα.

• Η εσωτερική καθαρότητα της όμορφης ψυχής του αληθινού ανθρώπου ομορφαίνει και τον εξωτερικό του άνθρωπο και γλυκαίνει και την όψη του ακόμη η θεία εκείνη γλυκύτητα της αγάπης του Θεού.

• Όποιος έχει χάρη και πηγαίνει κάπου αμέσως σαν ηλεκτρικό ρεύμα διαχέεται η πνευματική απαλάδα που έχει. Ενώ όταν κάποιος έχει δαιμονική κατάσταση, πάλι διασκορπίζεται αυτό που έχει μέσα του. Η δική μας πνευματική κατάσταση επηρεάζει και τους άλλους.

ΘΑΥΜΑΤΑ

• Διηγήθηκε ο Γέροντας Παΐσιος όταν ζούσε:
«Χθες φέρανε ένα παιδάκι εδώ, δέκα ετών, τελείως τυφλό. Μόλις το είδα, τό ρώτησα: «Παιδί μου, τι θέλεις να σου δώσει ο Χριστός μας;».
Αυτό μου είπε: «Θέλω να γίνω καλό παιδί» και πριν προλάβω να προσευχηθώ το παιδί απέκτησε το φως του.

• Ένας πατέρας τελείως απελπισμένος επισκέφθηκε τον γέροντα. Ο πρώτος του γιος γεννήθηκε με οξύ αναπνευστικό πρόβλημα. Οι γιατροί έδιναν ελάχιστες ελπίδες επιβίωσης. Κάποιος του πρότεινε να επισκεφθεί τον γέροντα Παΐσιο. Γεμάτος αγωνία έφθασε στην «Παναγούδα».

Βρήκε τόν γέροντα άρρωστο, ακουμπισμένο στην συρμάτινη πορτούλα της αυλής να τον περιμένει. Μόλις τον είδε του είπε αμέσως: «Βρέ παιδί, δεν μπορώ να σε δω. Είμαι χάλια. Πήγαινε να πάρεις τον γιο σου από το νοσοκομείο, δεν έχει τίποτε».Σαστισμένος ο πατέρας έφυγε χωρίς ούτε καν να ευχαριστήσει. Τον έπιασαν τα κλάματα. Πήρε τηλέφωνο τη σύζυγό του και εκείνη του επιβεβαίωσε έκπληκτη τη θαυμαστή θεραπεία του γιου τους.

• Ένα παιδί αρρώστησε από καρκίνο. Βρέθηκε όγκος πίσω από το μάτι. Πριν μπει στο χειρουργείο πήγε με τον πατέρα του στον γέροντα Παΐσιο. Ο γέροντας με σιγουριά τους είπε: «Μήν στεναχωριέστε δεν είναι τίποτε». Έφυγαν κάπως παρηγορημένοι. Όταν την Τετάρτη πήγαν για την εγχείρηση, οι γιατροί κατόπιν εξετάσεων διεπίστωσαν ότι ο όγκος είχε εξαφανισθεί.
Ο πατέρας και ο γιός κατάλαβαν τι είχε συμβεί. Την επομένη επέστρεψαν και ευχαρίστησαν τον γέροντα.

• Κάποια κοπέλα είχε δεκατέσσερα χρόνια παντρεμένη χωρίς να αποκτήσει παιδί. Αγανακτούσε και έλεγε: «Γιατί ο Θεός να μη μου δώσει και εμένα παιδί;». Ανέφερε το πρόβλημά της στον γέροντα Παΐσιο στο μοναστήρι του αγίου Ιωάννου του Θεολόγου στη Σουρωτή, επειδή βρισκόταν εκεί. Ο γέροντας της είπε: «Ε, να κάνεις ένα παιδί για να μην γογγύζεις». Και όντως στον χρόνο απέκτησε παιδί.

• Ένα νεαρό παιδί έπασχε για τριάντα χρόνια από χρόνιο νευρολογικό σύνδρομο με παράλυση και αταξία και ήταν καθηλωμένος σε αναπηρικό καροτσάκι. Το 1981 επισκέφθηκε την Ιερά Μονή Οσίου Γρηγορίου Αγίου Όρους.

Εκεί τον πλησίασε κάποιος προσκυνητής Έλληνας μεγαλοεπιχειρηματίας και του είπε ότι θα αναλάβει τα έξοδά του για να τον πάρει στην Αμερική για μεταμόσχευση νευρικών κυττάρων. Η επιθυμία του να ξανασταθεί στα πόδια του και να περπατήσει άναψε μέσα του.

Πριν να πάρει όμως την απόφαση θέλησε να ρωτήσει τον γέροντα Παΐσιο. Στις πέντε το πρωί στον χώρο του παλαιού ιατρείου των Καρυών, αφού ενημέρωσαν τον γέροντα, έγινε η συνάντησή τους.

Ο γέροντας άκουσε τον λογισμό του και τον σταύρωσε στο κεφάλι με το λείψανο του αγίου Αρσενίου του Καππαδόκου που είχε μαζί του. Κατόπιν έπιασε τα παράλυτα και ατροφικά πόδια του και τα ασπαζόταν λέγοντας:

– Ποδαράκια, ποδαράκια, αυτά θα σε πάνε στον παράδεισο και εσύ δεν το καταλαβαίνεις.

Χωρίς να του πει τίποτα, αναφέρει το παιδί, ο γέροντας του λέει:

– Στην Αμερική να μην πας, θα σε κάνουν πειραματόζωο.

Έπειτα τον  κοίταξε στα μάτια και του είπε:

– Σήκω να περπατήσουμε.

Νόμιζα πως ο γέροντας αστειευόταν. Μου ξαναλέει.

– Άντε θα σηκωθείς καμιά φορά;

– Γέροντα του λέω δεν μπορώ, ούτε ξέρω πως περπατάει κανείς. Με αρπάζει στην αγκαλιά του και αρχίσαμε να περπατούμε, ενώ προσευχόταν με δάκρυα. Έπειτα με έβαλε να καθήσω στο καροτσάκι, κάθησε δίπλα μου σε μια καρέκλα και μου λέει:

Άκουσε παιδί μου, δεν θα γίνεις καλά. Χειρότερα θα πηγαίνεις καλύτερα όχι. Αλλά να γνωρίζεις ότι όλοι αυτοί οι άνθρωποι που μαζεύονται γύρω σου και σε διακονούν, σώζονται.
Και εσύ γίνεσαι ένα μέσο σωτηρίας ψυχών. Ο Θεός αυτό ζητάει από σένα.

• Ένα βράδυ κοντά στη λίμνη του Μαραθώνα ένα παιδί λόγω ερωτικής απογοήτευσης αποφάσισε να θέσει τέρμα στη ζωή του. Επιβιβάστηκε σε μια μοτοσυκλέτα μεγάλου κυβισμού και κατευθύνθηκε με ιλιγγιώδη ταχύτητα για να πηδήξει μέσα στη λίμνη.

Εκείνη τη στιγμή εμφανίστηκε μπροστά του ο γέροντας Παΐσιος και του είπε: «Βρέ, ευλογημένε τι πας να κάνεις; και έτσι τον απέτρεψε από βέβαιο θάνατο.Το παιδί δεν ήξερε ποιος ήταν. Μετά από λίγο καιρό επισκέφθηκε το Άγιο Όρος. Περνώντας από το κελλί του γέροντα Παϊσίου διαπίστωσε ότι ο άγνωστος μοναχός που τον έσωσε ήταν αυτός.

Ἀπολυτίκιον Ἁγίου Παϊσίου Ἁγιορείτου
Ἦχος πλ.α΄

Τόν συνάναρχον Λόγον
Τῆς ἐνθέου ἀγάπης τό πῦρ δεξάμενος,
ὑπερβαλλούσῃ ἀσκήσει ἐδόθης ὅλος Θεῷ,
καί παράκλησις πολλῶν ἀνθρώπων γέγονας,
λόγοις θείοις νουθετῶν καί προσευχαῖς θαυματουργῶν,
Παΐσιε Θεοφόρε· και νῦν πρεσβεύεις ἀπαύστως
ὑπέρ παντός τοῦ κόσμου ὅσιε.

Ἀντιγραφή ἀπὸ pdf γιὰ τὸ «σπιτὰκι τῆς  Μέλιας» 

  Ἱερά Μητρόπολις Λεμεσοῦ «ΑΓΙΟΣ ΠΑΪΣΙΟΣ Ο ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ ΒΙΟΣ – ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ » 

τὸ «σπιτὰκι τῆς  Μέλιας» 

violet flower smiley

Advertisements