Εικόνα του βούλγαρου αγιογράφου Zahari Zograf (1810 – 1853 μ.Χ.) που βρίσκετε στο μοναστήρι Troyan (1848 μ.Χ.)

Τοῦ Μιχαήλ Γ. Τρίτου Καθηγητοῦ Α.Π.Θ. Κοσμήτορος Θεολογικῆς Σχολῆς

Οἱ φωτιστές τῶν Σλάβων, Θεσσαλονικεῖς ἱεραπόστολοι Κύριλλος καί Μεθόδιος, τῶν ὁποίων τή μνήμη γιορτάζει ἡ Ἐκκλησία μας τήν 11ην Μαΐου, εἶναι οἱ κατεξοχήν ἐκφραστές τοῦ ὑπερεθνικοῦ, ὑπερφυλετικοῦ καί οἰκουμενικοῦ πνεύματος τῆς Ὀρθοδοξίας.

Ὁ ἐκχριστιανισμός τῶν Σλάβων καί ἡ δημιουργία τοῦ σλαβικοῦ ἀλφαβήτου πού ἐπέτυχαν, ἀποτελοῦν ἕνα ἀπό τά μεγαλύτερα ἐπιτεύγματα τοῦ βυζαντινοῦ πολιτισμοῦ καί ἕνα χωρίς προηγούμενο ἄθλο γιά τόν καθορισμό τῆς πορείας τοῦ Χριστιανισμοῦ καί τοῦ πολιτισμοῦ στή Βόρεια, Κεντρική καί Νοτιοανατολική Εὐρώπη.

Δικαιολογημένα ὁ D. Obolensky παρατηρεῖ ὅτι «μία ἀποστολή πού ἀποσκοποῦσε ἀρχικά νά κηρύξει τόν Χριστιανισμό στό μοραβικό ἰδίωμα, κατέληξε στή γένεση ἑνός ὁλόκληρου σλαβικοῦ πολιτισμοῦ».

Δυστυχῶς, οἱ Σκοπιανοί, στήν προσπάθεια πλαστογραφήσεως τῆς ἱστορίας μας μέ τό σφετερισμό τοῦ ἱστορικοῦ ὀνόματος τῆς Μακεδονίας, διαδίδουν ὅτι ὁ Κύριλλος καί ὁ Μεθόδιος δέν ἦταν Ἓλληνες, ἀλλά Σλάβοι.

Ἀποκορύφωμα αὐτῆς τῆς ἀδιαλλαξίας εἶναι ἡ μετατροπή τοῦ τάφου τοῦ ἁγίου Κυρίλλου ἀπό τήν πολιτική καί ἐκκλησιαστική τους ἡγεσία σέ ἀντικείμενο ἀλυτρωτικῶν διεκδικήσεων.

Σ’ αὐτόν τόν τάφο, πού βρίσκεται στή Ρώμη, στό ὑπόγειο τῆς πρωτοχριστιανικῆς βασιλικῆς του ἁγίου Κλήμεντος, κοντά στό Κολοσσαῖο, ὑπάρχει ἐντοιχισμένη μεταλλική πλάκα τῶν Σκοπιανῶν, στήν ὁποία ἀναγράφεται ὅτι ὁ ἅγιος Κύριλλος εἶναι « ὁ ἁγιώτερος τοῦ μακεδονικοῦ ἔθνους».

Στίς ἐπιστημονικές ἀτεκμηρίωτες θέσεις τῶν σκοπιανῶν ἱστορικῶν ὅτι ὁ ἅγιος Κύριλλος καί ὁ Μεθόδιος ἦταν Σλάβοι,  ἐπειδή γνώριζαν τή σλαβική καί ἐπέδειξαν πρωτοφανῆ ζῆλο στό ἔργο τοῦ ἐκχριστιανισμοῦ τῶν Σλάβων, ἔχουμε νά παρατηρήσουμε τά ἑξῆς:

1. Καμία ἱστορική πηγή δέν μαρτυρεῖ ἄμεσα ἤ ἔμμεσα ὅτι οἱ δύο ἀδελφοί εἶχαν σλαβική καταγωγή. Ἀντίθετα οἱ πηγές τῆς ἐποχῆς διαστέλλουν ἀπό τούς Σλάβους.

2. Οἱ δύο ἀδελφοί δέν ἦταν οἱ μόνοι πού γνώριζαν σλαβικά στό Βυζάντιο. Ὅπως παρατηρεῖ ὁ ἀείμνηστος καθηγητής Παν. Χρήστου, ἄν ὁ τόπος ἀποστολῆς τους ἦταν δεῖγμα καταγωγῆς, τότε θά ἔπρεπε νά ἦταν καί Ἄραβες, ἀφοῦ ὁ Κύριλλος εἶχε ἀποσταλεῖ καί στό Χαλιφάτο, ἤ καί Χαζάροι, γιατί καί οἱ δύο τους ἐργάσθηκαν μεταξύ τῶν Χαζάρων.

3. Ὁ ζῆλος τους γιά τόν ἐκχριστιανισμό τῶν Σλάβων δέν ἑρμηνεύεται μέ κριτήρια ἐθνικιστικά, ἀλλά πνευματικά καί ἱεραποστολικά. Ὅπως δέν ἑρμηνεύεται μέ τέτοια κριτήρια ὁ ζῆλος σημερινῶν ἱεραποστόλων, πού ἀναλίσκονται γιά τή διάδοση τοῦ εὐαγγελικοῦ μηνύματος στίς χῶρες τῆς Ἀφρικῆς καί ἀλλαχοῦ.

4. Ὁ Κύριλλος στό διάλογό του μέ τούς Μωαμεθανούς ὑπογραμμίζει ὅτι «ἐξ ἡμων προῆλθον πᾶσαι αἱ ἐπιστῆμαι» καί ἐννοεῖ φυσικά τους βυζαντινούς καί τή βυζαντινή ἑλληνική παιδεία. Βλέπουμε δηλ. ὅτι ἔχει συνείδηση ὅτι ἀνήκει στή βυζαντινή κοινωνία καί ἔχει ἐπίγνωση τοῦ ὑψηλοῦ πολιτιστικοῦ ἐπιπέδου της πατρίδος.

5. Σέ ἐρώτηση τοῦ Χαγάνου τῶν Χαζάρων πρός τόν Κύριλλο γιά τό τί δῶρο θά ἐπιθυμοῦσε γιά τήν ἐκπλήρωση τῆς ἀποστολῆς τους σ’ αὐτούς, ἐκεῖνος, σύμφωνα μέ τόν βιογράφο του, εἶπε: «Δός μοί ὅσους ἔχεις αἰχμαλώτους ἐνταῦθα Ἕλληνας, τουτό ἐστι δι’ ἐμέ ἀνώτερον παντός δώρου». Ἐδῶ φαίνονται καθαρά τά ἑλληνικά του αἰσθήματα, ἀπόρροια τῆς καταγωγῆς του.

6. Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Σάλτσπουργκ Ἀλβίνος, σύγχρονος του Μεθοδίου, σέ ἐπιστολή του στόν Πάπα Ἰωάννη Η’ ὀνομάζει τόν Μεθόδιο Ἕλληνα «Graecus Methodius nomine».

7. Ὁ συντάκτης τοῦ βίου τοῦ ἁγίου Κυρίλλου ἀναφέρει ὅτι ὁ Πάπας ἔδωσε ἐντολή, ὅπως στήν κηδεία τοῦ Κυρίλλου στή Ρώμη νά πάρουν μέρος ὅλοι οἱ ἐν τῇ Ρώμῃ διαμένοντες Ἕλληνες. Γιατί νά γίνει αὐτό, ἄν ὁ Κύριλλος δέν ἦταν
Ἕλληνας;

8. Ἄν οἱ δύο ἀδελφοί ἅγιοι Κύριλλος καί Μεθόδιος ἦταν σλαβικῆς καταγωγῆς καί εἶχαν πανσλαβικούς στόχους χίλια χρόνια πρίν τήν ἐμφάνιση τοῦ πανσλαβισμοῦ, οἱ ἱστορικές πηγές δέν θά παρέλειπαν νά τό σημειώσουν. Κυρίως ὅμως, οἱ ἄρχοντες τοῦ Βυζαντίου, ἄν συνέβαινε αὐτό, δέν θά ἐπέλεγαν αὐτούς νά ἡγηθοῦν τῆς ἀποστολῆς.

Εἶναι χαρακτηριστική ἡ δήλωση τοῦ διαπρεποῦς γερμανοῦ γλωσσολόγου – σλαβολόγου Bruckner, ὁ ὁποῖος διατύπωσε τήν ἄποψη ὅτι οἱ μεταφράσεις τοῦ ἁγίου Κυρίλλου στά σλαβικά δείχνουν ἄνθρωπο πού γνώριζε βέβαια ἄριστα τήν σλαβική γλώσσα, ἀλλά ὁ ἴδιος δέν ἦταν Σλάβος.

Γιά τούς σλαβικούς λαούς, τόν ἑλληνικό λαό, σύνολη τήν Ὀρθοδοξία ἀλλά καί τόν παγκόσμιο πολιτισμό, οἱ ἅγιοι Κύριλλος καί Μεθόδιος ἀποτελοῦν δεῖκτες πορείας καί παραμένουν πάντοτε σύμβολα μίας κοινῆς πνευματικῆς παραδόσεως, ὑπερβάσεως τῶν ἐθνικισμῶν, προβολῆς τῆς οἰκουμενικότητας τοῦ Χριστιανισμοῦ, σεβασμοῦ τῆς ἑτερότητας ἀτόμων καί λαῶν καί εἰρηνικῆς συνυπάρξεως τῆς ἀνθρωπότητας, ἀνεξαρτήτως πολιτικῶν καί κοινωνικῶν διαφορῶν. 

Ἀντιγραφή γιὰ τὸ «σπιτὰκι τῆς  Μέλιας»

Ὀρθόδοξα Μηνύματα
Περιοδική Ἔκδοση Ἱερᾶς Μητροπόλεως Λαγκαδᾶ, Λητῆς καί Ρεντίνης
Ἔτος Β΄, Τεῦχος 40, Ἀπρίλιος – Ἰούνιος 2011 

Εἰκόνα ἀπὸ:Ὀρθόδοξος  Συναξαριστής

τὸ «σπιτὰκι τῆς  Μέλιας»

violet flower smiley

 

 

Advertisements