Ὁ Χριστός ἦταν Θεάνθρωπος. 

Στό Ἕνα θεϊκό Πρόσωπό του ἦταν ἑνωμένες οἱ δύο φύσεις, ἡ θεϊκή καί ἡ ἀνθρώπινη, «ἀσυγχύτως, ἀτρέπτως, ἀδιαιρέτως καί ἀχωρίστως» (Δ΄ Οἰκουμενική Σύνοδος).

Ἡ θεϊκή φύση τοῦ Χριστοῦ ἦταν ἀθάνατη καί αἰώνια.

Ὁ σκοπός τῆς Ἐνανθρωπήσεως, τῆς ἕνωσης τῶν δύο φύσεων στό θεϊκό Πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ ἦταν ἡ ἀπαλλαγή τῆς ἀνθρώπινης φύσης ἀπό τίς συνέπειες τῆς πτώσης, τή φθορά καί τόν θάνατο καί τήν ἀναδημιουργία της στήν κατάσταση τῆς ἀφθαρσίας καί ἀθανασίας.

Ὁ Χριστός, κατά τήν τριετῆ δράση του ἐπί τῆς γῆς, μέ τή δύναμη καί τήν ἐνέργεια τῆς ἀθάνατης θεϊκῆς του φύσης, ἀνέστησε πολλούς νεκρούς ἀνθρώπους.

Οἱ θαυματουργικές αὐτές ἀναστάσεις ἦταν σαφεῖς ἐνδείξεις καί ἀποδείξεις ὅτι ἡ ὁριστική ἐπιδίωξη τοῦ ἐνσαρκωθέντος  Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ ἦταν ἡ ὁριστική νίκη τοῦ θανάτου καί διά τῆς μελλοντικῆς κοινῆς Ἀναστάσεως τῶν νεκρῶν ἀνθρώπων, ψυχῶν καί σωμάτων, ἡ ἐπιστροφή τοῦ ἀνθρώπου στήν αἰώνια Βασιλεία τοῦ Θεοῦ.

Τόσο λοιπόν ὁ θάνατος ὅσο καί ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ ἔγιναν «δι’ἡμᾶς καί διά τήν ἡμετέραν σωτηρίαν» (Σύμβολο τῆς πίστεως).

Ὁ Θεάνθρωπος Χριστός, μέ τήν ἑκούσια πρόσληψη τῆς φθαρτῆς καί θνητῆς ἀνθρώπινης φύσης, ἁγίασε καί ἐθέωσε τήν προσωπική του ἀνθρώπινη φύση πού προσέλαβε ἀπό τήν Θεοτόκο.

Ἡ ἀφθαρσία τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ μέσα στό Μνημεῖο καί ἡ ἀνάστασή του ἦταν τά ἐγκαίνια τῆς ἀφθαρσίας καί ἀθανασίας τῶν ἀνθρώπων.

Κάθε Πάσχα γιορτάζουμε καί πανηγυρίζουμε τήν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ.

Δέν πρέπει ὅμως νά λησμονοῦμε ὅτι ἡ ἀνάσταση ἦταν μέν προσωπική Νίκη τοῦ Χριστοῦ, ἀλλά ἡ νίκη αὐτή ἦταν καί εἶναι δ ῶ ρ ο γιά μᾶς.

Ὁ Χριστός πέθανε καί ἀναστήθηκε γιά μᾶς, γιά νά θανατώσει τό θάνατο καί χαρίσει τήν ἀνάσταση στούς φθαρτούς καί θνητούς ἀνθρώπους.

Ὅ,τι ἔπραξε ὁ Χριστός δέν τό ἔκανε γιά τόν ἑαυτό του, ἀλλά γιά μᾶς.

Ὑπῆρξαν καί ὑπάρχουν μικροί ἤ μεγάλοι εὐεργέτες, οἱ ὁποῖοι μέ τίς δωρεές ἤ τίς ἐφευρέσεις τους ὡφέλησαν καί ὠφελοῦν τήν ἀνθρωπότητα.

Ὁ Χριστός ὅμως ὑπῆρξε καί ἐξακολουθεῖ νά εἶναι ὁ Μεγαλύτερος Εὐεργέτης τοῦ ἀνθρωπίνου γένους στό σύνολό του.

Διότι ἡ εὐεργεσία του δέν ἀφορᾶ σέ ἐπιφανειακά καί πρόσκαιρα ἀγαθά, ἀλλά στήν ἀναγέννηση καί ἀναδημιουργία τῆς κτιστῆς θνητῆς καί φθαρτῆς φύσης μας.

Ἐάν κάθε Πάσχα γιορτάζουμε καί πανηγυρίζουμε τήν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ, καθημερινά πρέπει νά τόν εὐχαριστοῦμε, νά τόν εὐγνωμονοῦμε καί νά τόν δοξάζομε γιά τήν ὕψιστη δωρεά πού χάρισε στόν καθένα ἀπό μᾶς καί σέ ὅλο τό ἀνθρώπινο γένος, τήν ἀνάσταση τῆς φθαρτῆς καί θνητῆς φύσης μας.

† Ὁ Α.Ε.

 Ἀντιγραφή γιὰ τὸ «σπιτὰκι τῆς  Μέλιας»

ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ
Μηνιαῖο περιοδικό Ἑλληνορθόδοξης Μαρτυρίας
ἔτος 49ο – Ἀπρίλιος 2015 -τεῦχος 498 

Εἰκόνα ἀπὸ: apologeticspress

τὸ «σπιτὰκι τῆς  Μέλιας»

violet flower smiley

Advertisements