† ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΟΥΡΕΛΗΣ (ἀπὸ τὸ περιοδικὸ Σαλπίσματα)

Πρόκειται γιὰ τὴ Μυγδαλιά! αὐτὴ ποὺ τολμάει, ὅταν ὅλα λουφάζουν.

Τὴν παρακολουθῶ ὁλάνθιστη μέσ’ στὸ καταχείμωνο, τὴν κυρὰ τῆς τόλμης.

Ὑψώνει τὴ λευκή της παντιέρα ὁλομόναχη μέσα στὴ χειμωνιάτικη κατοχή.

Ἁπλώνει τὰ πανιὰ τῆς ἐλπίδας κόντρα στὸν δισταγμὸ τῶν πολλῶν.

Πετάει τὴ φωτοβολίδα τῆς Ἄνοιξης μέσα στὴν καταχνιά.

Τεντώνει τὸ λάβαρο τῆς ζωῆς μέσα στὴ χειμωνιάτικη νέκρα.

Γίνεται ὁ μεγάλος προπομπός! Χαμογελάει τὴ στιγμὴ ποὺ χρειάζεται· ἐλεεῖ τὴ στιγμὴ ποὺ πρέπει.

Δείχνεται σπάταλη σὲ ὥρα ἀκρίβειας. Αὔριο ἡ ἀφθονία θὰ ἔχει ρίξει τὴν τιμὴ τοῦ χαμόγελου.

Σήμερα τὸ χαμόγελο εἶναι ἡ μεγάλη ἀπουσία.

Ἡ μαύρη ἀγορά.

Αὐτὴ τὴ μαύρη ἀγορὰ τοῦ χαμόγελου εἶναι ποὺ σακατεύει ἡ τόλμη τῆς Μυγδαλιᾶς.

Εὔλογο γεννιέται τὸ ἐρώτημα: Ἀπὸ ποῦ ἀντλεῖ τὴν τόση τόλμη;

Τὴ βλέπω, νύφη λαχταριστή, καὶ κατάπληκτη ἡ ἀπορία μου γίνεται ἀγέρας χειμωνιάτικος καὶ τὴ ρωτάει:

– Ἀπὸ ποῦ;

Ταράζεται σύγκορμη. Ἀεροχτυπιέται. Μπατσίζει τὸ πρόσωπο τοῦ βοριᾶ μὲ λουλούδια.

– Ἀπὸ ποῦ ἔρχεσαι; ἐπιμένω.

Ὁ ἀέρας πέφτει· ἡ Μυγδαλιὰ ξεκουράζεται.

Ρὸζ ἀποχρώσεις ἀποθέτουν στὰ μάγουλά της πινελιὲς ντροπῆς. Λέτε νὰ ντρέπεται γιὰ τὴν τόλμη της;

Θυμᾶμαι τὸ χάι-κάι:

«Εἴπανε στὴ Μυγδαλιὰ γιὰ τὸν Θεό καὶ κείνη λουλούδισε!»

Αὐτὸ εἶναι. Ζητῆστε τὸν Θεό! Πίσω ἀπὸ τὴν τόλμη τῆς Μυγδαλιᾶς ζητῆστε τὸν δημιουργὸ τοῦ θαύματος!

Αὐτὸν ποὺ μόνος μπορεῖ νὰ σπέρνει τὴν ὀμορφιὰ μέσ’ στὴν ἀσχήμια! Τὸ φῶς μέσ’ στὸ σκοτάδι.

Τὸ χαμόγελο μέσα στὴ νέκρα. Τὴν ἄνοιξη μέσ’ στὴν ἀντάρα. Τὰ ἄνθη τῆς Μυγδαλιᾶς μέσα στὴ βαρυχειμωνιά.

Ἡ μιὰ ἐξήγηση. Ἡ ἄλλη τὰ θέλει ἀλλιῶς τὰ πράγματα.

Ἤτανε, λέει, κάποτε ἕνας μακρὺς χειμώνας.

Ἀτέλειωτος! Ὅλα, τὰ πάντα εἴχανε πάψει πιὰ νὰ ἐλπίζουν πὼς θά ’ρθει ἡ Ἄνοιξη.

Ἡ Ἄνοιξη ἔστειλε ἕνα χελιδόνι:

– Σύρε πὲς σὲ ὅλα τὰ πάντα πὼς θά ’ρθω.

Τὸ χελιδόνι πῆγε, τὸ εἶπε, δὲν τὸ πίστεψε κανείς.

Μόνο ἡ Μυγδαλιά.

– Ἐγὼ σὲ πιστεύω, τοῦ εἶπε, κι ἀνθοφόρησε!

Ἀπὸ τότε, λέει, ἡ Ἄνοιξη χάρηκε τόσο πολύ, ὥστε κάθε χρόνο στέλνει μήνυμα στὴ Μυγδαλιά, καὶ κείνη ἀνθίζει καὶ σκάζει τὸν χειμῶνα στὸ περίπαιγμα. Μερικὲς φορὲς ὅμως ἐκεῖνος τὴν ἐκδικεῖται, τῆς καίει τὰ ἄνθη.

Οἱ δυὸ ἐξηγήσεις. Ὄμορφες, χωρὶς ἀντίρρηση. Δὲν εἶναι, ὅμως, αὐτὸ ποὺ μᾶς ἐνδιαφέρει. Πέρα ἀπὸ τὰ λογικὰ σχήματα καὶ τὶς μυθικὲς κατασκευές, ὑπάρχει ἡ ὀμορφιά: ἡ ἀνθισμένη Μυγδαλιά.

Ἡ τρελὴ ἀνθισμένη Μυγδαλιά, ὅπως τὴ θέλει ὁ ποιητής.

Ἡ Ἁγία Λαύρα τῶν δέντρων. Ἐκεῖ ὅπου πρῶτα ὑψώνεται τὸ μπαϊράκι τῆς Ἄνοιξης.

Ἡ Μυγδαλιὰ εἶναι ἡ Σημαιοφόρος. Κάτω ἀπὸ συνθῆκες ἀφόρητα δυσμενεῖς, περιφρονεῖ τὸν δισταγμὸ καὶ λέει τὸ ναὶ στὴν τόλμη.

Ἔτσι ἔχει τὴν τιμὴ νὰ σέρνει αὐτὴ κάθε χρόνο τὸν χορὸ τῆς Ἄνοιξης. Ἡ μοῖρα τῶν τολμηρῶν· οἱ ἄλλοι, οἱ διστακτικοί, ἔρχονται δεύτεροι.

Τὴν εἴπανε εὔπιστη. Καὶ εἶναι. Ἔχει τὴν εὐπιστία, ἐκεῖ ποὺ οἱ ἄλλοι ἔχουν τὴν ἐπιφύλαξη. Ἔχει τὴν κατάφαση, ἐκεῖ ποὺ οἱ ἄλλοι ἔχουν τὸν φόβο. Ἐνάντια στὴ φτώχεια τοῦ φόβου, τεντώνει τὸν πλοῦτο τῆς τόλμης.

Εὐπιστία· τὸ δεχόμαστε. Ἀλλὰ καὶ μεγαλεῖο!

Μὴν τὸ ἀρνεῖστε.

Ἡ Μυγδαλιά, ἡ κυρὰ τῆς τόλμης, ἔρχεται μέσ’ στὸν Φλεβάρη καὶ παραδίδει μαθήματα.

Μαθήματα Ἐλπίδας καί Μαθήματα Θάρρους.

Φροντίστε νὰ μὴν τὰ χάσετε. 

Ἀντιγραφή γιὰ τὸ «σπιτὰκι τῆς  Μέλιας»

 Ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΔΟΣ
ἔτος, 59ο • Μάρτιος – Ἀπρίλιος 2013 • Ἀρ. 596

Εἰκόνα ἀπὸ: dachanaladoni.ru

τὸ «σπιτὰκι τῆς  Μέλιας»

violet flower smiley

Advertisements