Ἕνα παιδὶ ζεῖ μέσα μου καὶ κλαίει…
Γιὰ τὴν ἀγάπη ποὺ δὲν τοῦ δόθηκε…
Γιὰ τὴν ἀγάπη ποὺ δὲν τοῦ ἀναγνωρίστηκε…
Ἀκόμα, καὶ γιὰ κείνη πού, ἂν καὶ αἰσθητή,
δὲν τοῦ ἐκδηλώθηκε. Καί,
Στὸ μεγάλωμά του κλαίει γιὰ ὅποια ἀποσύρθηκε…
Ναί!…
Ἕνα παιδί, πισώστρατα, νικώντας τὸ χρόνο,
κλαίει μέσα μου… μέχρι πού…

Σὰν τέτοιες μέρες, οὐρανόσταλτο ἕνα παιδί,
γεννήθηκε! παίρνοντας πάνω του τὴ φροντίδα,
τὴν τρυφεράδα τῆς καρδιᾶς τ᾽ ἀνθρώπου νὰ ξυπνᾷ
καὶ νὰ τὴ δέχεται!…
Χρόνο τὸ χρόνο, μεγαλώνοντας, νὰ τοῦ δίνει
ὅ,τι τοῦ ἀρνηθήκαμε· μεταλλαγμένο σὲ ἄφθαρτο
ἀγαθό… ἀνοίγοντας Του δρόμο νὰ φτάνει καὶ
νὰ περνᾷ τὸ ἄνοιγμα γιὰ ᾽κεῖ ποὺ φυλᾷ ὅλος
ὁ πλοῦτος τῆς καρδιᾶς…

Ἕνα παιδί, γεννήθηκε!
Χρόνο τὸ χρόνο, μαζὶ μὲ κεῖνο ποὺ μέσα μας
ξυπνᾷ, ν᾽ αὐξάνει…
Σύντροφος παντοτεινός… πιστὸς κι ἀνάλλαγος
σὲ χαρὰ καὶ λύπη…
Νὰ σβήνει κάθε ἀρνητικό…
Στήριγμα νὰ γίνεται γιὰ ὅ,τι θετικό…
Νὰ δροσερεύει τὴ στέγνα τῆς καρδιᾶς…
Καὶ νὰ φωτίζει –θερμαίνοντάς την– τὰ σκοτάδια
τοῦ νοῦ μ᾽ ἕνα δικό Του φῶς!…

Σὰν τέτοιες μέρες, οὐρανόσταλτο,
ἕνα παιδί, γεννήθηκε!…

Ε.Μ. 

Ἀντιγραφή γιὰ τὸ «σπιτὰκι τῆς  Μέλιας»

Ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΔΟΣ
ἔτος 61ο, Νοέμβριος – Δεκέμβριος 2015 – Ἀρ. 612 

Εἰκόνα ἀπὸ: youtube

 τὸ «σπιτὰκι τῆς  Μέλιας»

violet flower smiley

Advertisements