Η παραβολή του καλού Σαμαρείτου

Μακαριστός Γέρων Αρσένιος Παπατσιώκ

Η΄ Λουκά: Λουκ. ι΄ 25-37

[…]Μια μεγάλη αγάπη για τον Θεό απαιτεί μια παντοτινή θυσία. Δεν μπορούμε ποτέ να ζήσουμε, χωρίς προβλήματα και χωρίς βέλη κατευθυνόμενα εναντίον μας![…] Αλλά όλα αυτά δεν πρέπει να απελπίζουν με ανένα τρόπο τον άνθρωπο.

Ακόμη κι όταν ό άνθρωπος προσβάλλεται συχνά απ’ αυτές τις δυστυχίες, αυτό δεν σημαίνει ότι θα άπελπισθή στον αγώνα του. Όχι!

Ό Θεός γνωρίζει την στενοχώρια σου και μ` αυτές τις συμφορές σέ δοκιμάζει, για να σέ καταστήσει άξιο να στεφανωθείς με την πλούσια και αιώνια Χάρι Του.

Αυτό ποθεί ό Θεός να κάνη στην ζωή σου. Να σέ στεφανώσει με τά αμάραντα άνθη του παραδείσου απ’ αυτή την ζωή[…]

Κανείς δεν έρχεται δίπλα σου, χωρίς κάποιο συγκεκριμένο λόγο. Σέ πλησιάζει με την πρόνοια και αγάπη του Θεού, διότι πιστεύει ότι κοντά σου θα βρει κάποια βοήθεια ή εσύ έχεις κάτι να ωφεληθείς απ’ αυτόν.

’Ίσως σέ ωφελήσει, διότι μπορεί να έχει κάποια μεγαλύτερη από σένα πνευματική δύναμη. ’Ή, μπορείς εσύ να τον βοηθήσεις, με την έννοια ότι τον υπομένεις και δέχεσαι να συζήτησης μαζί του. Είναι μεγάλο το σφάλμα μας, όταν παροργίζουμε ή διώχνουμε πότε τον ένα και πότε τον άλλο αδελφό μας! Ό Θεός τον υπομένει και αυτόν και τον έφερε στο δρόμο σου να τον υπομείνεις κι εσύ[…]

Ελεημοσύνη δεν είναι μόνο να δίνης από το σακουλάκι σου. Ελεημοσύνη είναι να δέχεσαι τον άνθρωπο να καθίσει δίπλα σου, χωρίς να τον απομακρύνεις με τον λογισμό σου[…]Το ερώτημα είναι σέ ποιά κατάσταση ευρίσκεται ή καρδιά μας όσον αφορά τον πόνο πού επικρατεί γύρω μας;

Το μεγαλύτερο έργο για το όποιο θα απολογηθούμε στην Μέλλουσα Κρίσι, θα είναι αυτό: «Γιατί δεν έδωσα περισσότερη προσοχή στους συνανθρώπους μου»;

Υπάρχει εντολή στην χριστιανική διδασκαλία: Να σέβεται ό άνθρωπος όλη την δημιουργία και ακόμη περισσότερο την ανθρώπινη ύπαρξη, ή οποία είναι κατ’ εικόνα Θεού και ομοίωση.

Και ή διεστραμμένη φύσις, είναι γεγονός, ότι σέ προτρέπει να ασχολείσαι μόνο με τά δικά σου ζητήματα και πολύ δύσκολα να ενδιαφερθείς για τον άλλο. Και ή εντολή τού Θεού είναι ακριβώς αυτή: Να θυσιάζεσαι για τον άλλον[…]Με το να έλεήσης τον ένα ή τον άλλο, αυτό φανερώνει ότι στα πρόσωπά τους συναντάς τον Χριστό.

Ακόμη, δεν γνωρίζεις, αν αυτόν πού βοηθάς ίσως να είναι ό ίδιος ό Χριστός με τον ένδυμα εκείνου του πτωχού!

Αυτός δεν απλώνει το χέρι να του δώσεις, αλλά απλώνει το χέρι Του να σου δώσει την Βασιλεία τών ουρανών και εσύ δεν το αντιλαμβάνεσαι[…]

Θέλεις να πλουτίσεις; Δώσε κάθε τι πού έχεις! Θα λάβεις έκατονταπλασίονα. Αυτό δεν το λέγω έχοντας
παράδειγμα τον εαυτό μου, αλλά αν γνωρίσεις τον βίο του άγιου Ιωάννου του Ελεήμονος, θα συγκλονιστείς!

Ό άγιος Ιωάννης, όταν πήγε στην Αρχιεπισκοπή πού έξελέγη ποιμήν, ρώτησε: «Τί χρήματα σέ χρυσό έχει ή Αρχιεπισκοπή;» και του απήντησαν, ότι έχει τόσα λίτρα χρυσού. «Να τά δώσετε στους πτωχούς» τούς είπε.

Όταν άκουσαν τον λόγο του οι οικονόμοι ανησύχησαν και του είπαν ότι θα περιπέσουν σέ έσχατη πτώχεια. Και ό Θεός έστειλε έκατονταπλασίονα εν συγκρίσει μ’ αυτά πού έδωσαν.

Και όσο έδινε ό Άγιος, τόσο περισσότερα ήρχοντο. Οι οικονόμοι γόγγυζαν πάντοτε. Βλέπεις, ότι ό άνθρωπος δεν παρατηρεί, όταν λαμβάνει, αλλά όταν δίνη. Αλλά ήρχοντο τά αγαθά σέ τακτικά διαστήματα έκατονταπλασίονα[…]

Βλέπετε, ότι με κάθε τρόπο πρέπει να ελέγχουμε τον εαυτό μας, εάν έχουμε το αίσθημα αυτό της αγάπης προς όλους τούς ανθρώπους.

Ή πρακτική είναι πιο δύσκολη. Δεν μπορείς να τούς αγαπάς όλους με την ίδια πάντα αγάπη. Καλά, αυτό είναι κατανοητό. ’Αλλά, τουλάχιστον με κανένα τρόπο να μή μισής τούς άλλους.

’Εάν δεν τούς μισής, τότε δεν είσαι μέσα στο νερό, αλλά ανέβηκες στο πρώτο σκαλοπάτι. Ευρίσκεσαι σέ ξηρό μέρος. Και βέβαια τά σκαλιά αυτά φθάνουν μέχρι το τελευταίο πού είναι το σκαλοπάτι της ύψιστης αγάπης. Είσαι ελεύθερος και έχεις την δυνατότητα να ανέβης εάν δεν μισής. Αυτό είναι λοιπόν μια καλή αρχή[…]

Υπάρχει κάτι ιερό μέσα μας. Ό Θεός μάς το έδωσε, διότι μάς δημιούργησε με την εντολή και την δυνατότητα να αγαπάμε ό ένας τον άλλον. Και κάποια φωνή μάς λέγει μέσα μας: «Γιατί να στέκεσαι μόνο στο πρώτο σκαλοπάτι της αγάπης; Ανέβα πιο πάνω, στο επόμενο.

Και τότε πλημμυρίζεις από μία αγάπη, την όποια μέχρι τότε δεν γνώριζες. Αυτή σέ αναπαύει και σέ συμβουλεύει να ανέβης και στο επόμενο σκαλί.

Έτσι σιγά-σιγά μπορεί να φθάσει ό άνθρωπος μέχρι το τελευταίο σκαλί της θείας αγάπης, ή όποια είναι σύνδεσμος τελειότητας»[…]

Μάταια κοπιάζουμε να εκτελούμε άλλες χριστιανικές αρετές, εάν δεν έχουμε αδελφικές σχέσεις με τον αδελφό μας. Αδελφοί μου, να γνωρίζετε ότι πρέπει ή καρδιά μας να είναι πάντοτε ελεύθερη προς τον Χριστό.

Διότι κι ένας ακόμη μικρός εχθρός, πού τόλμησε να σκαρφαλώσει σέ κάποια περιοχή της καρδιάς μας είναι ικανός να απομακρύνει τον Χριστό από την καρδιά μας, πού είναι ή μόνιμη κατοικία Του.

Δηλαδή, δεν θέλει ό Χριστός να κατοικεί μέσα μας ούτε και ό πιο μικρός νοητός εχθρός μας. Δεν υπάρχει σχέση και κοινωνία μεταξύ τού καλού και τού κακού.

Ό Σωτήρ μάς λέγει: «Να μου δώσης όλη την ζωή σου, όλη την ύπαρξη σου!» και ό διάβολος μάς λέγει: «Εμένα να μου δώσεις μόνο το δάκτυλό σου». Και μ’ αύτη την παραχώρηση πού κάνουμε στον διάβολο, μάς
κυριεύει τελείως[…]

Η εντολή: «Να αγαπάς» είναι για όλους. Τί να κάνουμε διότι ή απάντησης είναι αυτή: Υπάρχει και παράδεισος και κόλασης. Δόθηκε ή δυνατότητα στον καθένα να μή πάει στην κόλαση και παρ’ όλα αυτά εκείνος επήγε στην κόλαση[…]

Ή κόλασης είναι μεγάλος πόνος για τον Θεό της αγάπης. Αυτοί αντιλαμβάνονται ότι τούς αγαπά ό Θεός και αυτό ακριβώς τούς βασανίζει.

Και λένε οι κολασμένοι: «Κοίτα, και τώρα ακόμη μάς αγαπά σκέψου πόσο θα μάς αγαπούσε αν τον άκολουθούσαμε».

Και τί δεν έκανε ό Χριστός για να σώση τούς ανθρώπους από την κόλαση;!

Πρόσεχε, αγαπητέ μου! Κάναμε ένα διάλογο, όσον αφορά την σωτηρία. Γιατί βαδίζεις στο οποιοδήποτε μονοπάτι και δεν άκολουθείς την πεπατημένη οδό πού οδηγεί στην άνω ‘Ιερουσαλήμ;

Σ’ αυτό τον δρόμο τραυματίζεσαι από μερικές αιχμηρές πέτρες, αλλά μην εγκαταλείπεις την πορεία σου εξαιτίας τών ματωμένων πληγών σου.

Να τις επιδένεις, αλλά μην παρεκκλίνεις απ’ αυτό τον δρόμο, διότι ή Χάρις του Θεού δεν έρχεται από όλους τούς δρόμους.

(από το βιβλίο «Ψυχωφελείς διάλογοι με το Ρουμάνο γέροντα Αρσένιο»)

Αντιγραφή για το «σπιτάκι της Μέλιας»

ΔΙΑΚΟΝΙΑ
ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΟΝΟΣ ΑΜΠΕΡΙΑΣ ΧΑΝΙΩΝ
ΕΤΟΣ 16ο – ΑΡΙΘΜ. ΦΥΛΛΟΥ 778 -ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ 2015

Εικόνα από: livejournal 

το «σπιτάκι της Μέλιας»

violet flower smiley