Σμυρναίου Φωτεινή, Φοιτήτρια Πάντειου Πανεπιστημίου

«Η αγάπη μακροθυμεί, χρηστεύεται, η αγάπη ου ζηλοί, η αγάπη ου περπερεύεται, ου φυσιούται, ουκ ασχημονεί, ου ζητεί τα εαυτής, ου παροξύνεται, ου λογίζεται το κακόν, ο χαίρει επί τη αδικία, συγχαίρει δε τη αληθεί· πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ελπίζει, πάντα υπομένει αγάπη ουδέποτε εκπίπτει. είτε δε προφητείαι, καταργηθήσονται· είτε γλώσσαι, παύσονται· είτε γνώσις, καταργηθήσεται. εκ μέρους δε γινώσκομεν και εκ μέρους προφητεύομεν· όταν δε έλθη το τέλειον, τότε το εκ μέρους καταργηθήσεται…»

Μερικοί το λεν δύσκολο πράγμα και ακατανόητο. Άλλοι πάλι το θεωρούν προτέρημα δυσεύρετο στις μέρες μας.

Όλες οι απόψεις όμως έχουν μικρές- προσωπικές τις περισσότερες φορές- δόσεις αλήθειας.

Πράγματι, η αγάπη κάποιες στιγμές φαντάζει δύσκολη και αινιγματική στα μάτια μας, αλλά με την απαραίτητη υπομονή και διαύγεια όλα απλοποιούνται και δείχνουν ως έχουν τα πράγματα.

Ας μην λησμονούμε άλλωστε, πως ο επιμένων-και πολύ περισσότερο ο ΥΠΟΜΕΝΩΝ-νικά.

Όσον αφορά τώρα, την άποψη πως η αγάπη αποτελεί στους χαλεπούς καιρούς μας πολυτέλεια και προσόν προς εξαφάνιση, είναι καθ’όλα εύστοχη.

Σε μια κοινωνία όπου οι ρυθμοί ζωής και εν γένει η ουσία αυτής έχει αντικατασταθεί από το γνωστό κουμπί ‘fast forward’,όλα τελειώνουν πριν προλάβουν καν να αρχίσουν, με εξωπραγματικές ταχύτητες.

Από κοινά καθημερινά πράγματα,όπως κάποια εργασία, μια ξέγνοιαστη στιγμή με φίλους, ένα κυριακάτικο παραδοσιακό τραπέζι, μέχρι αισθήματα, χαρά, λύπη, ΑΓΑΠΗ.

Το υπέρτατο συναίσθημα, αυτό της αγάπης,έφτασε να εξισώνεται πια με την αναπόφευκτη συμβατικότητα της καθημερινότητας.

Παλαιότερα, κάποιος για να πει σ’αγαπώ, σήμαινε πως αυτό το αίσθημα είχε καλλιεργηθεί μέσα του καιρό πολύ, μέχρι να φτάσει στα χείλη του να βγεί. Κι όταν το ξεστόμιζε ένιωθε αγαλλίαση ψυχής και ολοκληρωμένος ως άνθρωπος.

Φρόντιζε επίσης, να το λέει τόσες φόρες όσες πραγματικά χρειάζονταν, ώστε η γλώσσα να συμπληρώνει τα έργα και τις (απο)-(εν)+δείξεις του υπέρτατου αυτού αισθήματος.

Επιπλέον,όταν κάποιος εξέφραζε την αγάπη του, ο άλλος τον κοίταζε στα μάτια, ενώ σήμερα στα χέρια.

Ακόμη, στις μέρες μας η λέξη αγαπώ, έχει γίνει στα πιο πολλά χείλη καραμέλα και τόσο εύκολη λέξη που κοντεύει να αντικαταστήσει στη συχνότητα και τη λέξη ‘γεια’.

Λένε βέβαια, επανάληψις εστί μήτηρ πάσις μαθήσεως’, μα στην περίπτωση αυτή η ΟΥΣΙΑ της ζωής, η ανιδιοτελής, αξεπέραστη, αγόγγυστη και τέλεια αγάπη, δεν έχει ανάγκη από επαναλήψεις.

Την αντιλαμβάνεσαι και τη δέχεσαι απλόχερα ως είναι. Δίχως περιττά, λαμπερά και ανούσια φτιασίδια της στιγμής. Όλοι έχουμε αγάπη μέσα μας. Δεν παίζει ρόλο η ποσότητα, μα η ποιότητα αυτής.

Η αγάπη ούτε διδάσκεται αλλά ούτε είναι και κληρονομική. Δεν αποτελεί επίκτητο δηλαδή χαρακτηριστικό, μα εκ γενετής. Δεν απαιτεί προσπάθεια για να εκδηλωθεί, απλώς καρδιά μεστή και χορτασμένη.

Ας μην αφήνουμε λοιπόν, γεγονότα και πράγματα της στιγμής, όπως η δουλειά, τα χρήματα, διάφορα προβλήματα κτλ να κρύβουν τη δύναμη της αγάπης,διότι αυτή είναι και πάντα θα’ναι το βαρύ επιστέγασμα των όσων κάνουμε,της ίδιας μας της ζωής.

Με άλλα λόγια, τα θεμέλια (αγάπη) υπάρχουν πάντα. Στο χτίσιμο, το σοβάντισμα και τη συντήρηση ενίοτε τα χαλάμε.

Δώσε σημασία στα μικρά,αυτά είναι που μένουν στη ζωή. Το λέει και το τραγούδι άλλωστε…

Η ΑΓΑΠΗ ζει στα μικροπράγματα
Ζει στα ασήμαντα και στα απλά
Δωσ’ μου και άλλα εσύ ασήμαντα
Για να ζήσω εγώ σημαντικά….!

Με εκτίμηση,
Σμυρναίου Φωτεινή.
Φοιτήτρια Πάντειου Πανεπιστημίου

Αντιγραφή για το «σπιτάκι της Μέλιας»

ΑΓΙΟΙ IΣIΔΩPOI
Μηνιαῖο περιοδικό Ἱεροῦ Ναοῦ Αγίων Ισιδώρων Λυκαβηττού
Ἔτος Η’ – Τεῦχος 125 -᾽Οκτώβριος 2012

Εικόνα από:thefamousartists 

το «σπιτάκι της Μέλιας»

violet flower smiley