Τὸ περιστατικὸ διαδραματίστηκε πάνω ἀπ’ τὴ Θεσσαλονίκη, κατὰ τὸν ἑλληνοϊταλικὸ πόλεμο τοῦ 1940. Ἦταν Νοέμβρης μήνας.

Μόλις ἔκανε τὴν ἐμφάνισή του τὸ Ἰταλικὸ σμῆνος πάνω ἀπὸ τὴν πόλη ἄρχισε μία συγκλονιστικὴ ἀερομαχία. Τὰ ἑλληνικὰ ἀεροπλάνα ἐφορμοῦσαν μὲ τέτοια τόλμη, ποὺ τὸ Ἰταλικὸ σμῆνος γρήγορα διαλύθηκε καὶ δὲν μπόρεσε νὰ φθάσει συντεταγμένο πάνω ἀπὸ τὸν στόχο του, τὸ λιμάνι.

Οἱ Ἰταλοὶ πανικοβλήθηκαν. Δὲν περίμεναν τέτοια σφοδρὴ ἀντεπίθεση. Καὶ μάλιστα ἀπὸ ἀεροπλάνα ἀπηρχαιωμένα γιὰ τὴν ἐποχὴ ἐκείνη. Κάποια στιγμὴ ὁ Μαρίνος Μητραλέξης διεπίστωσε ὅτι εἶχε ἐξαντλήσει ὅλα τὰ πυρομαχικά του.

Στὰ πυροβόλα τοῦ ἀεροπλάνου του δὲν εἶχε ἀπομείνει οὔτε μία σφαίρα. Δὲν ἔχασε τὸ θάρρος του οὔτε ἔκανε τὴ σκέψη νὰ ἀποχωρήσει ἀπὸ τὴ μάχη.

Μὲ ἕνα θαρραλέο καὶ γρήγορο ἑλιγμὸ βρέθηκε πίσω ἀπὸ ἕνα Ἰταλικὸ βομβαρδιστικὸ ποὺ προσπαθοῦσε νὰ ρίξει τὶς βόμβες του πάνω ἀπὸ τὸν Λευκὸ Πύργο. Πλησίασε τὸ Ἰταλικὸ ἀεροπλάνο τόσο κοντὰ ποὺ ὁ ἓλικὰς του ἀκουμποῦσε σχεδὸν πάνω ἀπὸ τὸ πηδάλιό του.

Αὐτὸ ἐπιδίωξε ὁ ἡρωικὸς Μητραλέξης. Μὲ ἕνα φορτσάρισμα τῆς μηχανῆς του πλησίασε ἀκόμη πιὸ πολὺ καὶ κάτω ἀπὸ βροχὴ σφαιρῶν, μὲ τὸν ἕλικα τοῦ ἀεροπλάνου του θρυμμάπσε τὸ πηδάλιο τοῦ Ἰταλικοῦ ἀεροπλάνου. Τὰ ἔχασαν οἱ Ἰταλοί.

Δὲν πίστευαν στά μάπα τους. Αὐτὸ ποὺ συνέβαινε μπροστὰ στὰ ἔντρομα μάτια τους δὲν μποροῦσε νὰ προβλέψει καμιὰ φαντασία. Τὸ Ἰταλικὸ ἀεροπλάνο βαρειὰ τραυματισμένο κυριολεκτικὰ ἀκυβέρνητο, χωρὶς πηδάλιο πῆρε κατεύθυνση πρὸς τὰ δυτικά τῆς πόλης καὶ χάθηκε πάνω ἀπὸ τὸν οὐρανὸ τῆς Θεσσαλονίκης.

Πέρασε πάνω ἀπὸ τὸ Δερβένι καὶ χάνοντας συνεχῶς ὕψος ἔπεσε κοντὰ στὸ χωριὸ Γερακαροῦ. Πρὶν συντριβεῖ στὸ ἔδαφος πάνω ἀπὸ τὸ χωριὸ Λαγκαδίκια πρόλαβε τὸ πλήρωμα καὶ πήδηξε μὲ τὰ ἀλεξίπτωτα.

Ἀλλὰ καὶ ὁ ἡρωικός ἀεροπόρος μας ἔχει πάθει ζημιά. Ὁ ἐμβολισμὸς ἔχει στρεβλώσει τὴν ἑλικά του. Ἄλλη λύση δὲν ὑπάρχει ἀπὸ τὴν ἀναγκαστικὴ προσγείωση. Τὸ ἐπιχειρεῖ καὶ αὐτό.

Καὶ κανονίζει νὰ προσγειωθεῖ κοντὰ στὸ σημεῖο ποὺ ἔχουν πέσει μὲ τὰ ἀλεξίπτωτά τους τὰ μέλη τοῦ πληρώματος τοῦ ἰταλικοῦ βομβαρδιστικοῦ, τὰ ὁποῖα λίγο ἔλειψε νὰ πέσουν θύματα τῆς δικαιολογημένης ἀγριότητας τῶν κατοίκων τῆς περιοχῆς.

Μὲ τὴν προσγείωσή του ὁ Μητραλέξης πηδάει ἀπὸ τὸ ἀεροπλάνο του, κατευθύνεται στοὺς Ἰταλούς, τοὺς συλλαμβάνει αἰχμαλώτους καὶ τοὺς ὁδηγεῖ στὴ Στραπωτικὴ Διοίκηση Θεσσαλονίκης, ἀφοῦ πρῶτα τούς πῆγε στὸ γραφεῖο τῆς Κοινότητας Λαγκαδικίων.

Μαζεύτηκε ὅλο τὸ χωριὸ …

Μὲ ἱπποτικὴ εὐγένεια ὁ ἡρωικὸς ἀνθυποσμηναγὸς ζήτησε ἀπὸ τοὺς χωρικοὺς νὰ φέρουν καφὲ γιὰ τοὺς αἰχμαλώτους καὶ γι’ αὐτόν. Ἕνας ἀπὸ τοὺς αἰχμαλώτους, πίνοντας τὸν καφὲ ποὺ τοῦ πρόσφερε ὁ ἱππότης-Ἴκαρος δὲν ἄντεξε καὶ ἄφησε νὰ κυλήσει ἕνα δάκρυ ἀπὸ τὰ βουρκωμένα μάτια του. Νὰ ἦταν ἄραγε δάκρυ συγνώμης ἢ δάκρυ ντροπῆς ποιὸς ξέρει …

Ἀλλὰ ἂς δοῦμε, πῶς ἀφηγεῖται τὸ περιστατικὸ ὁ ἴδιος ὁ Ἰταλὸς πιλότος, λίγες μέρες μετὰ σὲ συνέντευξη ποὺ ἔδωσε ἀπὸ τὸ στρατόπεδο τῶν Ἰταλῶν αἰχμαλώτων, στὴν ἐφημερίδα «Πρωία» (17-11-40).

«Συνάντησα μεταξὺ τῶν αἰχμαλώτων, λέει ὁ δημοσιογράφος, καὶ τὸν Brussolo Garibaldo ἡλικίας 27 ἐτῶν, ἐκ Βολωνίας, μετὰ τοῦ ὁποίου ἔσχον, παρουσία τοῦ προαναφερθέντος ἀξιωματικοῦ τοῦ φρουραρχείου μακρὰν συνομιλίαν.

Μοῦ διηγήθη ὅτι ὑπηρέτει εἰς τὴν βάσιν Βρινδησίου, μέχρι τῆς 2ας Νοεμβρίου. Ἐλάβαμε διαταγὴ νά ἐπιχειρήσωμεν ἀεροπορικὴν ἐπίθεσιν κατὰ τῆς Θεσσαλονίκης. Τὸ σμῆνος μας, μοῦ λέει, ἀπετελεῖτο ἀπὸ 5 ἀεροπλάνα, 4 βομβαρδιστικὰ καὶ τὸ δικό μου, τὸ ὁποῖον ἦτο μέγα καταδιωκτικόν, εἶχε δὲ ἀποστολὴ νὰ προασπίζει τὰ ἄλλα 4 κατὰ τὴν ἐπιχείρησὶν των.

Ὅταν ἐφθάσαμεν ὑπεράνω της Θεσσαλονίκης, συναντήσαμε σφοδρὸν ἀντιαεροπορικὸν πῦρ φραγμοῦ, τὸ ὁποῖον κατέρριψεν εὐθὺς τό ἓν ἐκ τῶν βομβαρδιστικῶν μας. Ἐν τούτοις ἠδυνήθημεν νὰ ρίψωμεν τὰς βόμβας μας ἐναντίον τῆς πόλεως, μεθ’ ὃ ἀπεμακρύθημεν τάχιστα, ἐπιστρέφοντες εἰς τὴν βάσιν μας οὐχὶ διὰ τῆς ἀπ’ εὐθείας ὁδοῦ, ἀλλὰ διὰ κύκλου.

Ὃτε ὅμως ἱπτάμεθα ἄνωθεν τοῦ Λαγκαδᾶ διεκρίναμεν περιπολοῦντα 3 ἑλληνικὰ καταδιωκτικά, τὰ ὁποῖα εὐθὺς ὡς μᾶς ἀντελήφθησαν μᾶς ἐπετὲθησαν. Ἐδέχθημεν τὴν μάχην.

Τὰ ἑλληνικὰ ἀεροπλάνα μᾶς ἐπετίθεντο μανιωδῶς καὶ μετὰ 2-3 λεπτὰ τὸ ἓν τῶν βομβαρδιστικῶν μας βληθὲν εἰς τὸ ντεπόζιτο τῆς βενζίνης του ἀπεμάκρυνθη τοῦ σμήνους μας, καταπεσὸν ὀλίγα χιλιόμετρα ἐκεῖθεν πλησίον τῶν Ἑλληνοαλβανικῶν συνόρων.

Ἐμείναμεν τότε 3 πρὸς 3 ὃτε τὸ καταδιωκτικόν μου, τοῦ ὁποίου ἤμην πιλότος, προσεβλήθη ἀπὸ Ἑλληνικὸν καταδιωκτικόν, τοῦ ὁποίου ὅμως τὰ πυρομαχικὰ ἐτελείωσαν μετ’ ὀλίγον παντελῶς. Τότε εἶδον τοῦτο. ἐφορμοῦν λυσσωδῶς ἐναντίον τοῦ ἰδικοῦ μου μὲ τὸ μοτέρ του.

Τοῦτο ἀντελήφθην μόνον ὃτε ἐσχηματίζετο πέριξ μου μία δίνη καὶ τὸ ἀεροπλάνο μου, τοῦ ὁποίου εἶχε καταστροφὴ μία πτὲρυξ ἐκ τῆς ἐμβολῆς τοῦ ἑλληνικοῦ, κατερρίπτετο μὲ ὁρμὴν πρὸς τὸ ἔδαφος. Εὑρισκόμεθα εἰς ὕψος 7.000 ποδῶν περίπου ἀπὸ τὸ ἔδαφος.

Ἐπρόφθασα καὶ ἐρρίφθην εἰς τὸν ἀγρόν, τὸ ἀεροπλάνο μου κατέκειτο πλησίον ἐκεῖ κατεστραμμένον. Δὲν ἐπρόφθασα νὰ συνέλθω, ὁπότε εἶδον ἐρχομένους πρὸς ἐμὲ, χωρικούς τῆς περιφερείας, οἱ ὁποῖοι ὡς φαίνεται παρηκολούθουν τὴν ἀερομαχίαν.

Σχεδὸν συγχρόνως κατέφθασε καὶ ἕνας Ἕλλην χωροφύλαξ, ὅστις τοὺς ἀπεμάκρυνε. Μετ’ ὀλίγα λεπτὰ εἶδον καταφθάνοντα δρομαίως διὰ μέσου τῶν ἀγρῶν τὸν ἀντίπαλόν μου Ἕλληνα πιλότον, ὅστις μοῦ ἔδωσε ἀμέσως τὸ ὄνομά του μοῦ εἶπεν ὅτι ὠνομάζετο Μητραλέξης, καὶ μοῦ ἕσφιξε συναδελφικώτατα καὶ φιλικώτατα τὸ χέρι.

Τὸν συνάδελφο Μητραλέξην -ποὺ κατὰ τὴν μεταφορά μας τὴ Θεσσαλονίκη δὲν παρέλειψε νὰ μοῦ πεῖ, ὅτι εἶναι εὐτυχὴς γιὰ τὴ γνωριμία μας- θαυμάζω γιὰ τὴν αὐτοθυσία του, τὴν εὐγένεια καὶ γενναιοψυχία του, καὶ σὲ ἀνταπόδοση τῶν εὐγενικῶν του αἰσθημάτων, τοῦ παρέδωσα σὰν ἐνθύμιο τῆς γνωριμίας μας: τὸ ἀτομικό μου δελτίο ταυτότητος».

Ὁ δαφνοστεφὴς Μαρίνος Μητραλὲξης, ποὺ τίμησε τὴ γενέτειρά του Μῆλα Μεσσηνίας, ποὺ ἔκανε ὑπερήφανη τὴν οἰκογένειά του καὶ μὲ τὴν εὐψυχία καὶ τὸν ἠρωϊσμὸ του ἐδόξασε τὰ Ἑλληνικὰ φτερά, ἔμελλε νὰ ἀφήσει τὴν τελευταία του πνοὴ στὰ Αἰγαιοπελαγίτικα νερὰ πέφτοντας μὲ ἀεροπλάνο OXFORD τὸ Σεπτέμβριο τοῦ 1948 σὲ ἡλικία 32 ἐτῶν μὲ τὸ βαθμὸ τοῦ ἐπισμηναγοῦ.

Προήχθη μετὰ θάνατον σὲ Ἀντισμὴναρχον. _

Ἀντιγραφή γιὰ τὸ «σπιτὰκι τὴς Μέλιας»

Περιοδικὸ Ρωμνιός
Διμηνιαῖο Νεανικὸ περιοδικὸ
Τεῦχος 3 -ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ – ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 2011

Εἰκόνα ἀπὸ:wikipedia

violet flower smiley