Πoλλές φορές στή ζωή μας αἰσθανόμαστε τήν ἀξία τῆς ἐλπίδας.

Ψάχνουμε τό καλύτερο: ὑγεία, πλούτη, διασκέδαση, γνώσεις κἄ. Ἐλπίζουμε γιά τό μέλλον, τήν οἰκογένεια, τή δουλειά μας.

Ἡ προσδοκία δίνει ξεχωριστό νόημα στή ζωή μας. Προσδίδει χαρά στή χαρά καί ἀνακούφιση στόν πόνο.

Ἄλλοτε οἱ ἐλπίδες μας ἐκπληρώνονται, ἄλλοτε ὅμως ὄχι καί τότε κτυπᾶ τήν πόρτα τῆς ψυχῆς μας ἡ ἀπογοήτευση καί ἡ ἀπόγνωση.

Παρουσιάζονται ὅλα μαῦρα καί σκοτεινά. Ἡ ἐλπίδα, πού βασίζεται στίς ἀνθρώπινες δυνάμεις μας, παλεύει καί τελικά κατακερματίζεται.

Ὑπάρχει ὅμως μία ἐλπίδα ἰσχυρή καί ἀξιόπιστη. Μιά ἐλπίδα πού δέν προδίδει καί δέν ἀπογοητεύει.

Εἶναι ἡ «ζῶσα ἐλπίδα»(Α’ Πετρ.1,3), ἄρρηκτα συνδεδεμένη μέ τόν Ἰησοῦ Χριστό, πού ὡς μοχλός καί κινητήρια δύναμή μᾶς βοηθάει ν’ ἀντιμετωπίσουμε τίς καθημερινές δυσκολίες.

Μόλις ὁπλίσουμε τήν καρδιά μας μέ ἐλπίδα πρός Ἐκεῖνον, τότε λαμβάνουμε καί τή βοήθειά Του σύμφωνα μέ τόν ἱερό ψαλμωδό «ἐπ’ αὐτῷ ἠλπισεν ἡ καρδία μου, καί ἐβοηθήθην» (Ψάλμ.27,7).

Πῶς εἶναι δυνατόν ὁ καλός μας Ποιμένας νά ἐγκαταλείψει ἕνα πρόβατο πού τόν καλεῖ; Εἶναι πάντα ἕτοιμος νά δώσει τή βοήθειά Του ὅταν τρέχουμε στήν ἀγκαλιά Του μέ σταθερή ἐλπίδα.

Ἡ θεόπνευστος Σ.Σειράχ (2.10) τονίζει «ἐμβλέψατε εἰς ἀρχαίας γενεὰς καὶ ἴδετε· τίς ἐνεπίστευσε Κυρίῳ καὶ κατῃσχύνθη;»

Εἶναι δηλαδή θέμα πίστης, ἡ ἐλπίδα. Ὅταν ξέρουμε πώς ἡ σοφία τοῦ Θεοῦ ἔκανε τό καλύτερο γιά τίς ψυχές μας, τότε βρίσκουμε ἀνάπαυση, εἰρήνη καί συνειδητοποιοῦμε τό βαθύ νόημα τῆς φράσης «Γεννηθήτω τό θέλημά Σου».

Ἡ ἐμπιστοσύνη μας σ’ Ἐκεῖνον μᾶς δίνει δύναμη κι ἔτσι βλέπουμε τήν κάθε δοκιμασία ὡς δῶρο σταλμένο ἀπ’ τήν ἀγάπη Του.

Ὁ Ἀπόστολος τῶν Ἐθνῶν Παῦλος θά μᾶς πεῖ:

1) «καυχώμεθα ἐπ᾿ ἐλπίδι τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ» (Ρωμ.5,2).

2) «῾Ο δὲ Θεὸς τῆς ἐλπίδος πληρώσαι ὑμᾶς πάσης χαρᾶς καὶ εἰρήνης» (Ρωμ.15,13). 3) «ἐνδυσάμενοι θώρακα πίστεως καὶ ἀγάπης καὶ περικεφαλαίαν ἐλπίδα σωτηρίας» (Α’ Θεσ.5,8), ἤ «μὴ λυπῆσθε καθὼς καὶ οἱ λοιποὶ οἱ μὴ ἔχοντες ἐλπίδα» (Α’ Θεσ.4,13).

Χριστιανική ζωή, λοιπόν, σημαίνει «προσδοκία τῆς μακαρίας ἐλπίδος»(Τιτ. 2,13) καί διακράτηση «τῆς προκείμενης ἐλπίδος» (Εβρ.6,18).

Καί ἡ χριστιανική ἐλπίδα εἶναι μοναδική καί ἀνεξάντλητη, γιατί εἶναι καρπός τοῦ Ἁγ.Πνεύματος.

Προϋποθέτει ὅμως ἀγῶνες πνευματικούς. Ταπείνωση καί πίστη ἀκράδαντη στό Θεό, ὥστε ἡ ἐλπίδα μας νά παραμένει ζωντανή ὅπως τοῦ Νῶε στήν κιβωτό.

«Μή φοβηθεῖς, γράφει ὁ Πολέμης, αὐτόν πού στήριξε τήν Πίστη ἐπάνω στήν ἐλπίδα. Τόν εἶδα στή ζωή νά μάχεται, μά πάντα ἀνίκητο τόν εἶδα».

Εἶναι εὐλογημένος, ἑπομένως, αὐτός πού στηρίζεται στόν Κύριο.

Αὐτός πού ἔχει πρός τόν Θεό ἐλπίδα ἀκλόνητη, χωρίς ἐνδοιασμό καί ἀμφιταλάντευση λέγοντας: «ἠλπίκαμεν ἐπὶ Θεῷ ζῶντι, ὅς ἐστι σωτὴρ πάντων ἀνθρώπων, μάλιστα πιστῶν» (Α’ Τιμ.4,10).

Ἔχοντας, λοιπόν, γευθεῖ τήν ἐμπειρία τῆς χάριτος τοῦ Θεοῦ καί συνεχίζοντας, μέ πίστη καί ὑπομονή, τή ζωή καί τόν ἀγώνα μας, δέν ἐπιτρέπεται νά ἀπελπιζόμαστε. 

Ἀντιγραφή γιὰ τὸ «σπιτὰκι τὴς Μέλιας»

ΠΕΡΙΠΑΤΟΙ ΣΤΗ ΓΑΛΙΛΑΙΑ»
ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΕΝΤΥΠΟ ΕΝΟΡΙΑΚΗΣ ΝΕΑΝΙΚΗΣ ΣΥΝΤΡΟΦΙΑΣ
ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΡΟΣ ΑΓΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΛΑΡΙΣΗΣ
ΜΑΪΟΣ 2011- ΕΤΟΣ 10ο -ΤΕΥΧΟΣ 102 

Εἰκόνα «ἔργο τοῦ Sylar113» ἀπὸ:deviantart

 

 

violet flower smiley