.

του Αλέξανδρου Νικολάκαρου

«Πάτερ Ιερότατε, Τιμισοάρος το κλέος, Άθωνος το καύχημα, νήσου Λήμνου σέμνωμα και κραταίωμα, Ιωσήφ Άγιε…»

«Άθως και Λήμνος τη μνήμη Σου, στην τη Αχρίδι χορόν συστησάμενοι τέρπονται και τοις τέκνοις σήμερον τους Σου λόγους προσφέρουσι».

«Πέλαγος ανεξάντλητον του βίου αι περιστάσεις. Αλλά αι μνήμαι του Αγίου λιμήν εν αυτώ σωτήριος η Λήμνος εν τω Αιγαίω, Νήσος λευκή… και νυν υποδέχεται… την μνήμην του Ιωσήφ τριομάκαρος».

.
(Από την Ιερά Ακολουθία μετά παρακλητικού κανόνος Αγίου Ιωσήφ του Νέου).

 

Καταγωγή – νεανική ηλικία -περίοδος μοναχισμού – Ιερωσύνης – κοίμησις

H ιστορία αναφέρει ότι κατά τις περιόδους 1207-1277 και 1448- 1479, η Λήμνος υπήρξε φέουδο των (Δυτικοευρωπαίων Φράγγων) Βενετών, πολλοί από τους οποίους είχαν παραμείνει στο νησί και μετά την παράδοσή του από τους Βενετούς στους Τούρκους (1479).

Γόνος μιας τέτοιος, ευκατάστατης οικογένειας στη Λήμνο, υπήρξε και ο Καραβοκύρης-έμπορος Τζοβάνι Φούσκο, ο οποίος νυμφεύτηκε την γεννημένη στη Λήμνο, από γονείς λημνιούς Αικατερίνη (δεν αναφέρονται περισσότερα στοιχεία).

Το έτος 1568 στη Ραγούζα της Δαλματίας (Ντουμπρόβνικ σήμερα) όπου είχαν εγκατασταθεί μετά τον γάμο τους, ίσως για λόγους ίσως για λόγους επαγγελματικούς, ο Τζοβάνι και η Αικατερίνη αποκτούν το γιο τους Ιάκωβο, τον οποίο η ορθόδοξη και ευλαβής μητέρα του μεγαλώνει με την χριστιανική ανατροφή, την οποία και η ίδια είχε λάβει από τους γονείς της στη Λήμνο.

Το έτος 1588, σε ηλικία είκσοι ετών, από επιθυμία να μονάσει, έρχεται στο Άγιο Όρος και εγκαταβιώνει στην Ιερά Μονή Παντοκράτορος από όπου και λαμβάνει τη Μοναχική Κουρά (γίνεται Μοναχός) με το νέο του όνομα Ιωσήφ και στη συνέχεια, ύστερα από δύο χρόνια παραμονής στο Μοναστήρι, λαμβάνει το χρίσμα της Ιεροσύνης (Ιερομόναχος – Μοναχός – Ιερέας), σε ηλικία μόλις είκοσι δύο ετών.

Μετά την εξέλιξή του ο π. Ιωσήφ μετακινείται κατά περιόδους στις Μονές Μεγίστης Λαύρας, Χιλιανδρίου, Ξηροποτάμου, Κουτλουμουσίου και Βατοπεδίου. Στην Ιερά Μονή Βατοπεδίου δέχεται για πρώτη φορά την θεία χάρη να θαυματουργεί και να θεραπεύει Μοναχούς μόνο με την προσευχή, τοποθετώντας το δεξί του χέρι, κατά την ώρα της προσευχής, στο μέτωπο του ασθενούντος.

Στην Ιερά Μονή Βατοπεδίου επίσης, ο Ιερομόναχος Ιωσήφ εκλέγεται Ηγούμενος και μετακινείται για έξι χρόνια στο μοναστήρι Αγίου Στεφάνου Αδριανουπόλεως, το οποίο αποτελούσε Μετόχι της Ιερός Μονής Μεγίστης Λαύρας του Αγίου Όρους.

Με την επιστροφή του στην Αθωνική Πολιτεία εκλέγεται και πάλι Ηγούμενος της Ιεράς Μονής Κουτλουμουσίου και λίγο αργότερα (1650), ύστερα από εξήντα δύο χρόνια μοναχικής πολιτείας (1588-1650), ενώ ευρίσκεται και πάλι στο Βατοπέδι, εκλέγεται Μητροπολίτης μιας μεγάλης πόλης της Ρουμανίας, της Τιμισοάρας, με την συγκατάθεση και του Σουλτάνου, αφού η πόλη αυτή βρισκόταν υπό τον τουρκικό ζυγό.

Το έτος 1653, υπό το βάρος της ηλικίας και της πολύχρονης άσκησης, αφήνει την Μητροπολιτική Έδρα της Τιμισοάρας και αποσύρεται, συνεχίζοντας, όπως πρώτα την μοναχική ζωή με νηστείες και προσευχές, μέχρι την 15η Αυγούστου 1656, ημερομηνία κατά την οποία «κοιμήθηκε» (15-8-1656), σε ηλικία ογδόντα οκτώ ετών και πέρασε στη «Σύναξη των Αγίων».

H Κυρία Θεοτόκος, κατά την ημέρα της δικής της «Κοίμησης», δέχεται κοντά της έναν ακόμη Άγιο, καρπό από το δικό της περιβόλι, τον Άγιο Ιωσήφ το Νέο, με μητρικές ρίζες από το όμορφο αιγαιοπελαγίτικο νησί, γειτονικό με το περιβόλι της Παναγιάς, τη Λήμνο.

Τριάντα χρόνια μετά (1686), η Τοπική Ιερά Σύνοδος πήρε την απόφαση να αναγνωρίσει τον Άγιο με τη επωνυμία Άγιος Ιωσήφ ο Νέος.

Κατά τα νεότερα χρόνια (8-10-1956), με απόφαση του Πατριαρχείου, ο Άγιος Ιωσήφ ο Νέος, συγκαταριθμήθηκε από την Εκκλησία της Ρουμανίας μεταξύ των Αγίων και καθιερώθηκε να εορτάζεται η μνήμη του κάθε χρόνο στις 15 Σεπτεμβρίου. Από το ίδιο έτος (1956), τα Άγια Λείψανά του φυλάσσονται στον Μητροπολιτικό Ναό της Τιμισοάρας, όπου σώζονται η αρχαιότερη (1782) εικόνα του Αγίου και ο αρχιερατικός σάκκος Του.

Εξαιρετική ευλάβεια στον Άγιο Ιωσήφ το Νέο έδειξε επίσης η Εκκλησία της Σερβίας, η Ιερά Σύνοδος της οποίας, με απόφασή της το έτος 1956, καθιερώνει και αυτή τη μνήμη του, και ακόμη, ευλάβεια έδειξαν στον Άγιο οι Ιερές Μονές του Αγίου Όρους, στις οποίες κατά καιρούς είχε εγκαταβιώσει με την καθιέρωση της μνήμης Του και την ανάρτηση της Αγίας εικόνας Του.

Η παρουσίαση του άγνωστου μέχρι τώρα Αγίου μας στην Ελλάδα έγινε πρόσφατα (2001) από τον Ρουμάνο θεολόγο Βικέντιο Κουρελάρου, διδάκτορα του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και Ιερέως της Ελληνορθόδοξης Εκκλησίας του Βουκουρεστίου.

.

Πηγή: Το βιβλίο του Αλέξανδρου Νικολάκαρου, «Από τον παππού στον εγγονό», έκδοση της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης Λέσβου, το 2009.

.

Εικόνα από: Διακόνημα

.

Αντιγραφή για το «σπιτάκι της Μέλιας»

flower 5 smiley