Φίλα Αντιφίλου

Ήταν τότε που άρχισαν να πέφτουν τα πρώτα φύλλα των πιο βιαστικών δέντρων της Ανατολής.

Βουνά οι σωροί της χρυσής σουλτανιάς στ’ αλώνια στον Τσεσμέ και στο Τζιμόβασι, στη γη της ευλογίας τη Μικρασία.

Είχε διαβεί πια η γελούμενη χαρά του καλοκαιριού κι ο ρεμβασμός του Δεκαπενταύγουστου:

Αύγουστος – Σεπτέμβριος του 1922

Η συμφορά ήρθε άξαφνα, απρόσμενα- ο Έλληνας δεν μπορεί να πιστέψει πως πεθαίνει η ομορφιά ούτε κι όταν θριαμβεύει το κακό.

Και το Κακό ήρθε: έκαψε, τυράννησε, έκανε στάχτη τα όνειρα…

Μα ο Ελληνισμός της Ανατολής κυνηγημένος, τσακισμένος αιμόφυρτος, ορφανεμένος δεν πνίγηκε μεσ’ τα δάκρυά του.

Έσφιξε στην αγκαλιά τις εικόνες των Αγίων του και μέσα από τους φλεγόμενους δρόμους της Καταστροφής στοιβάχτηκε στα καράβια της Προσφυγιάς.

«Η όμορφιά δεν πεθαίνει» ψιθύριζε βαθιά η ψυχή.

Κι έκαναν όλοι καρδιά. Έπρεπε να ξαναζήσουν…

Νυχτοήμερα μέσα τους ψέλνανε το αρχαίο τροπάρι της Εκκλησσιάς για την Ανάσταση » και τοις μνήμασι ζωήν χαρισάμενος».

Κι έζησαν οι Μάρτυρες εκείνοι – «τ’ απομεινάρια της φλόγας και του μαχαιριού» – ορθοί στην κόψη του ξυραφιού, που πλάτυνε κι έγινε γι’ αυτούς παλαίστρα για αγώνα υπεράνθρωπο…

Θαύμα: Πάνω από τις φωτιές, τις σφαγές και τα μνήματα η πίστη στο Θεό, που γίνεται δύναμη του ανθρώπου, που φέρνει στο φως νέα ελπίδα και νέα ζωή!

Αντιγραφή για το «σπιτάκι  της Μέλιας»

Προς τη Νίκη
Μηνιαίο Ορθόδοξο Χριστιανικό Περιοδικό
Έτος 55ο, Τεύχος 787, Σεπτέμβριος 2015

Εικόνα από:ebooks.edu

violet flower smiley