Μια μικρή εικόνα του Αγίου Φανουρίου, κλεμμένη από τους Τούρκους από τη σπηλιά-ξωκλήσι του Αγίου στο χωριό μας αγοράστηκε από Κύπριο στη Νότιο Αφρική που την έφερε στην Κύπρο και τη χάρισε στο σωματείο μας.

Γιάννης Ασπρής

1.Τρία σκαλοπάτια κατηφορίζοντας από τα σπίτια της Ρήγαινας στον Άη Λαρκό προς τη θάλασσα.
Κάρμι… Τριμίθθι… Άγιος Γεώργιος.

Κυπαρίσσι και πεύκο, πέτρα και γραφικότητα, σκληρή ζωή… ελιά και χαρουπιά στα χαμηλώματα, σκοίνα και μερσίνια στις ρεματιές…

Η λαμπερή λεμονιά που σκύβει και φιλά μια σμαραγδένια θάλασσα…

Το Κάρμι σκαρφαλωμένο από παλιά στο βουνό για τον φόβο των πειρατών. Οι βιγλάτορες έδιναν το σύνθημα μόλις φαινόταν καράβι εχθρικό. Οι γύρω ρεματιές και το κάστρο στον Άη Λαρκό ήταν το καταφύγιο, ώσπου να περάσει το κακό.

Γέννημα ήλιου ξεκινούσαν οι Καρμιώτες με τα ζώα τους για τον «Κάμπο» για να δουλέψουν στα κτήματά τους και το δείλι ανηφόριζαν ξανά για το Κάρμι. Σιγά σιγά δίπλα στα περιβόλια με τα ρεντικά στήθηκαν οι πρώτες καλοκαιριάτικες καλύβες.

Κι όταν ο κίνδυνος των πειρατών πέρασε οριστικά, άρχισαν να κτίζουν στον «Κάμπο» τα πρώτα σπίτια.

Φιλότιμοι και δουλευτάδες έπιασαν να δουλέψουν με μεράκι την εύφορη πεδιάδα. Και σύντομα η λεμονιά ξαπλώθηκε παντού, το ένα περιβόλι έσμιγε με το άλλο, έτσι που δεν ξεχώριζε πια πού τέλειωνε το ένα και πού άρχιζε το δεύτερο, έτσι που σύντομα όλη η στενή πεδιάδα έγινε ένα απέραντο περιβόλι.

Αυτό το περιβόλι είναι ο Άγιος Γεώργιος.


2. Κι όμως… Σήμερα… οι πειρατές δεν ήλθαν μόνο για ένα ξαφνικό γιουρούσι.

Σήμερα οι πειρατές έχουνε φίλους και συμμάχους δυνατούς και στρατιωτική βοήθεια και κάλυψη πολιτική.

Ήλθαν ένα πρωί πριν προλάβουμε να κόψουμε τα πρώτα λεμόνια.

Πριν προλάβουμε να μετρήσουμε τον καρπό που θα μας έδιναν τα λιόδεντρα.

Πριν προλάβουμε να ρίξουμε τα πρώτα χαρούπια.
Σκότωσαν… βίασαν, κούρσεψαν.

Δεκατρία ολόκληρα χρόνια!

Ποιος να το πίστευε πως θα μας έκλεβαν ό,τι ποτίσαμε με τόσο ιδρώτα! Ό,τι με τόση αγάπη και τόσο μεράκι μεγαλώσαμε.

Δεκατρία ολόκληρα χρόνια!

Κι όμως… Σήμερα οι πειρατές έχουνε φίλους και συμμάχους δυνατούς. Φοράνε άσπρα καθαρά πουκάμισα, μιλάνε για ελευθερίες και δικαιώματα, και ρυθμίζουν την τύχη του κόσμου Δεκατρία ολόκληρα χρόνια!


3. Ο Άγιος Γεώργιος… Σπίτια αραιά, πνιγμένα στο πράσινο. Οι άνθρωποι εργατικοί, καλοσυνάτοι και πρόσχαροι.

Και το διηγούνται οι παλαιότεροι πως το νερό που ποτίζει το χωριό λέγεται «Νερό του Δράκου», γιατί ο Άη Γιώρκης σκότωσε το θεριό για να αφήσει το νερό να τρέξει.

Και πως ο Άη Φανούριος, καλπάζει με το άλογό του πάνω στα κύματα και φθάνει στην Κύπρο. Και πως τσακίζεται το άλογο του στα βράχια κι αυτός κρύβεται σε μια σπηλιά.

Η σπηλιά του Αγίου Φανουρίου… Τίποτα εδώ δε θυμίζει τα πολυδαίδαλα γελαστά ακρογιάλια. Το μονοπάτι σ’ οδηγεί στην πίσω πλευρά του πέτρινου λόφου. Κι εκεί που σε βγάζει ο βράχος κομμένος κάθετα.

Στο βάθος η θάλασσα σκούρα ζαλίζεσαι κοιτώντας το χάος. Σκαλισμένο στην πέτρα το μονοπάτι οδηγεί λίγα μέτρα πιο κάτω. Μια πόρτα στον κάθετο βράχο. Η σπηλιά του Αγίου.

Και φαίνονται ακόμη σε μια προεξοχή του βράχου πάνω από τη θάλασσα τα οστά του αλόγου του.

Ο θρύλος μετατρέπει τη σπηλιά σε ξωκλήσι. Και στην κορφή του λόφου, πάνω από τη σπηλιά να φαντάζει κάτασπρο το εκκλησάκι, τάμα ευλαβούς δωρητή.


4. Ένας πολιτισμός πανάρχαιος στον οποίο ο σύγχρονος κόσμος οφείλει πολλά, λειώνει και χάνεται κάτω απ’ τις μπότες του Αττίλα.

Ευθύνη σ’ αυτούς που οπλίζουν το βάρβαρο χέρι.

Αγροίκοι και άνομοι κουβαλητοί μπήκαν στα σπίτια μας και σεργιανούν στις γειτονιές μας.

Βεβηλώνουν τα ιερά μας, ξεπουλούν την δική μας ιστορία στα παράνομα παζάρια του κόσμου.

Ανατολίτες απολίτιστοι εγκαταστάθηκαν στο τόπο μας. Στα χώματα που εμείς δημιουργήσαμε και συντηρήσαμε ένα πολιτισμό μεγάλο για τόσες χιλιάδες χρόνια.

Όχι «Αυτές οι πέτρες δεν βολεύονται κάτω απ’ τα ξένα βήματα».

Ο Άη Φανούριος πέφτει στα χέρια των εχθρών. Βέβηλα χέρια κλέβουν την εικόνα του από τη Σπηλιά. Από την θέση που η δική μας αγάπη και πίστη είχε τάξει.

Η εικόνα μεταφέρεται σε χώρες μακρινές κι αρχίζουν τα παζάρια για το ξεπούλημα. Και αυτό δεν είναι θρύλος, για να ξεφύγει ο Άγιος, να τρέξει με το άλογο στα κύματα, να φτάσει και πάλι σε γνώριμα χέρια.

Είναι η σκληρή πραγματικότητα του εικοστού αιώνα. Η εποχή του ψυχρού υπολογισμού. Που ο κόσμος βλέπει αδιάφορες να διχοτομούνται πατρίδες, να βεβηλώνονται θρησκείες και σύμβολα.


5. Κι όμως… Ο Άη Φανούριος βρίσκεται και πάλι μαζί μας.

Βρήκε τον μόνο ίσως άνθρωπο στη μακρινή ήπειρο που μπορούσε να αναγνωρίσει την εικόνα του.

Η θέα της εικόνας του έφερε στο νου αναμνήσεις παλιές, όταν, παραθεριστής στο χωριό μας κατέβαινε τα δειλινά στη σπηλιά του Αγίου ν’ ανάψει μ’ ευλάβεια ένα κερί.

Και συγκινημένος, έκανε το καθήκον του σαν αληθινός πατριώτης. Αγόρασε την εικόνα και μας την έστειλε.

Έτσι απλά χωρίς επιδείξεις, χωρίς καμιά απαίτηση.

Ναι! Ο λαός μας δίνει ακόμα μαθήματα ανθρωπιάς και πολιτισμού.

Σε πείσμα αυτών που με τόσα μέσα προσπαθούν να τον γονατίσουν, στέκει ορθός δείχνοντας το μεγαλείο του και την καταγωγή του.

Σε τέτοιο λαό, αξίζουν καλύτερες μέρες.

Κι εμείς το ξέρουμε πως ο Άη Φανούριος δεν έκανε άδικα τόσο ταξίδι.

Το ξέρουμε πως κάποιο πρωί θ’ αποθέσουμε ευλαβικά την εικόνα του στη θέση, που η πίστη των πατέρων μας έταξε.

Το ξέρουμε πως οι γυναίκες μας θ’ ανηφορίσουν ξανά τ’ απογεύματα για ν’ αφήσουν στη χάρη του το παλιό τάμα, την πατροπαράδοτη πίττα.

Το ξέρουμε πως στη γιορτή του, μέσα στον Αύγουστο θ’ αντηχήσει και πάλι στο βράχο, πάνω απ’ τα κύματα, δοξαστικό το απολυτίκιο…

Το κείμενο από την παρουσίαση της εικόνας όπως έγινε στις αντικατοχικές εκδηλώσεις στο οδόφραγμα του Λήδρα Πάλας τον Μάιο του 1987.

Πηγή: Της Κερύνειας μας… σταχυολογήματα

violet flower smiley