Χαραλάμπους Νεοφύτου Πρεσβυτέρου

Θ΄ Ματθαίου: (ιδ΄22-34)

Τῷ και­ρῷ ἐ­κεί­νω ἠ­νάγ­κα­σεν ὁ Ἰ­η­σοῦς τοὺς μα­θη­τὰς αὐ­τοῦ ἐμ­βῆ­ναι εἰς τὸ πλοῖ­ον καὶ προ­ά­γειν αὐ­τὸν εἰς τὸ πέ­ραν, ἕ­ως οὗ ἀ­πο­λύ­σῃ τοὺς ὄ­χλους. Καὶ ἀ­πο­λύ­σας τοὺς ὄ­χλους ἀ­νέ­βη εἰς τὸ ὄ­ρος κα­τ’ ἰ­δί­αν προ­σε­ύ­ξα­σθαι. Ὀψί­ας δὲ γε­νο­μέ­νης μό­νος ἦν ἐ­κεῖ. τὸ δὲ πλοῖ­ον ἤ­δη μέ­σον τῆς θα­λάσ­σης ἦν, βα­σα­νι­ζό­με­νον ὑ­πὸ τῶν κυ­μά­των· ἦν γὰρ ἐ­ναν­τί­ος ὁ ἄ­νε­μος.

Τε­τάρ­τῃ δὲ φυ­λα­κῇ τῆς νυ­κτὸς ἀ­πῆλ­θε πρὸς αὐ­τοὺς ὁ Ἰ­η­σοῦς πε­ρι­πα­τῶν ἐ­πὶ τῆς θα­λάσ­σης. Καὶ ἰ­δόν­τες αὐ­τὸν οἱ  μα­θη­ταὶ ἐ­πὶ τὴν θά­λασ­σαν πε­ρι­πα­τοῦν­τα ἐ­τα­ρά­χθη­σαν λέ­γον­τες ὅ­τι φάν­τα­σμά ἐ­στι, καὶ ἀ­πὸ τοῦ φό­βου ἔ­κρα­ξαν. Εὐ­θέ­ως δὲ ἐ­λά­λη­σεν αὐ­τοῖς ὁ Ἰ­η­σοῦς λέ­γων· Θαρ­σεῖ­τε, ἐ­γώ εἰ­μι· μὴ φο­βεῖ­σθε.

Ἀ­πο­κρι­θεὶς δὲ αὐ­τῷ ὁ Πέ­τρος εἶ­πε· Κύ­ρι­ε, εἰ σὺ εἶ, κέ­λευ­σόν με πρὸς σὲ ἐλ­θεῖν ἐ­πὶ τὰ ὕ­δα­τα·  ὁ δὲ εἶ­πεν. Ἐλθέ. καὶ κα­τα­βὰς ἀ­πὸ τοῦ πλο­ί­ου ὁ Πέ­τρος πε­ρι­ε­πά­τη­σεν ἐ­πὶ τὰ ὕ­δα­τα ἐλ­θεῖν πρὸς τὸν Ἰ­η­σοῦν.  Βλέ­πων δὲ τὸν ἄ­νε­μον ἰ­σχυ­ρὸν ἐ­φο­βή­θη, καὶ ἀρ­ξά­με­νος κα­τα­πον­τί­ζε­σθαι  ἔ­κρα­ξε λέ­γων· Κύ­ρι­ε, σῶ­σόν με.

Εὐ­θέ­ως δὲ ὁ Ἰ­η­σοῦς ἐ­κτε­ί­νας τὴν χεῖ­ρα ἐ­πε­λά­βε­το αὐ­τοῦ καὶ λέ­γει αὐ­τῷ· Ὀ­λι­γό­πι­στε! εἰς τί ἐ­δί­στα­σας;  Καὶ ἐμ­βάν­των αὐ­τῶν εἰς τὸ πλοῖ­ον ἐ­κό­πα­σεν ὁ ἄ­νε­μος.  Οἱ δὲ ἐν τῷ πλο­ί­ῳ ἐλ­θόν­τες προ­σε­κύ­νη­σαν αὐ­τῷ λέ­γον­τες· Ἀ­λη­θῶς Θε­οῦ υἱ­ὸς εἶ.  Καὶ δι­α­πε­ρά­σαν­τες ἦλ­θον εἰς τὴν γῆν Γεν­νη­σα­ρέτ.

Μετάφρασι

Ἀ­μέ­σως ὁ Ἰ­η­σοῦς ἀ­νάγ­κα­σε τούς μα­θη­τές του νά μποῦν στό πλοῖ­ο καί νά πᾶ­νε πρω­τύ­τε­ρα ἀπ’ αὐτόν σ­τό ἀ­πέ­ναν­τι μέ­ρος, γιά νά δι­αλύση ἐν τῷ με­τα­ξύ τά πλή­θη. Καί ἀ­φοῦ διέ­λυ­σε τά πλή­θη, ἀ­νέ­βη­κε σ­τό ὅ­ρος γιά νά προ­σευ­χη­θῆ μό­νος. Καί ὅ­ταν βρά­δυ­α­σε, ἦ­ταν ἐ­κεῖ μό­νος.

Τό δέ πλοῖ­ο ἤ­δη βρι­σκό­ταν σ­τό μέ­σο τῆς λί­μνης, καί πά­λευ­ε μέ τά κύ­μα­τα, δι­ό­τι ὁ ἄ­νε­μος ἦ­ταν ἀν­τί­θε­τος. Κα­τά τήν τε­τάρ­τη δέ βάρ­δια τῆς νύ­χτας (3-6) πῆ­γε πρός αὐ­τούς ὁ Ἰ­η­σοῦς πε­ρι­πα­τών­τας πά­νω στή λί­μνη. Καί ὅ­ταν οἱ μα­θη­ταί τόν εἶ­δαν νά πε­ρι­πα­τῆ πά­νω σ­τή λί­μνη, τα­ρά­χθη­καν νο­μί­ζον­τας ὅ­τι εἶ­ναι φάν­τα­σμα, καί ἀ­πό τό φό­βο τους ἔ­βγα­λαν κραυ­γή.

Ἀ­μέ­σως δέ ὁ Ἰ­η­σοῦς τούς μί­λη­σε λέ­γον­τας: «Ἔ­χε­τε θάρ­ρος! Ἐ­γώ εἶ­μαι. Μή φο­βεῖ­σθε».

Τό­τε ὁ Πέ­τρος τοῦ μί­λη­σε καί τοῦ εἶ­πε:« Κύ­ρι­ε, ἐ­άν εἶ­σαι σύ, δι­ά­τα­ξε μέ νά ἔλ­θω σέ σέ­να (περ­πα­τών­τας) πά­νω στά νε­ρά.» 

Αὐ­τός δέ εἶ­πε:«Ἔ­λα» . Τό­τε ὁ Πέ­τρος κα­τέ­βη­κε ἀ­πό τό πλοῖ­ο καί περ­πά­τη­σε πά­νω στά νε­ρά, γιά νά πά­η στόν Ἰ­η­σοῦ. Ἀλ­λά βλέ­πον­τας τόν ἄ­νε­μο ἰ­σχυ­ρό φο­βή­θη­κε, ἀρ­χί­ζον­τας νά βυ­θί­ζε­ται φώ­να­ξε δυ­να­τά καί εἶ­πε:«Κύ­ρι­ε, σῶ­σε μέ!»

Ἀ­μέ­σως δέ ὁ Ἰ­η­σοῦς ἅπλω­σε τό χέ­ρι, τόν ἐ­πί­α­σε καί τοῦ λέ­γει: «Ὀ­λι­γό­πι­στε ! Για­τί φο­βή­θη­κες;» Και ὅ­ταν μπῆ­καν στό πλοῖ­ο κό­πα­σε ὁ ἄ­νε­μος. Καί ὅ­σοι ἦ­ταν στό πλοῖ­ο ἦλ­θαν  καί τόν προ­σκύ­νη­σαν λέ­γον­τας: «Ἀ­λη­θι­νά εἶ­σαι Υἱ­ός τοῦ Θε­οῦ». Καί ἀ­φοῦ δι­α­παι­ρε­ώ­θη­καν  ἦλ­θαν στήν πε­ρι­ο­χή Γεν­νη­σα­ρέτ. 

Ἀντιγραφή γιὰ τὸ «σπιτὰκι τὴς Μέλιας»

ΤΑ ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ ΤΩΝ  ΚΥΡΙΑΚΩΝ
Κείμενο-Μετάφρασι-Σχόλια
ΛΕ­ΜΕ­ΣΟΣ 2007 

Εἰκόνες ἀπὸ: golden-ship.ru

τὸ «σπιτὰκι τὴς Μέλιας»

violet flower smiley