Στέφανος Μπολέτσης

Μάννα του πόνου, μάννα
των κουρασμένων, των γυμνών,
των ταπεινών κι αποδιωγμένων μάννα!
Του αρρώστου, του φυλακισμένου,
του στρατοκόπου, του ναυαγισμένου,
των ερήμων και σκοτεινών…
Του φοβισμένου ορφανού, μάννα γλυκειά.

Στες ταραγμένες μας ψυχές γαλήνη δίνεις.
Βαθειές, τετράβαθες πυρές-πληγές πραΰνεις.
Μάννα των όσων δε γελούν ποτέ,
μάννα των όσων κλαίνει,
σε πέλαγα ανεμόδαρτα τούτης της ζωής!
Μάννα – μαννούλα- μάννα!

Σάρκα απ’ τη σάρκα σου
και κάτι απ’ την καρδιά σου
όλοι παιδιά σου.
Σαν τα γυμνά κλαδιά, δάση τα χέρια, εδώ
υψώνονται, κι όλοι Σε κράζουν
ψίθυροι, βόγγοι… άμετρες καρδιές
καλούν Σε και παρακαλούν,
από τα βάθη τα εδώ χάμου,
«μάννα μου, βόηθα με» λέν
«βόηθα με, Παναγιά μου!»

Αντιγραφή για το «σπιτάκι της Μέλιας»

Η Ζωή του Παιδιού
Δεκαπενθήμερο χριστιανικό περιοδικό
Έτος 32ον, αριθ.φύλλου 683-684
Αθήναι 6 Αυγούστου 1977

Εικόνα «Η Παναγία» ελαιογραφία του Παναγιώτη Δοξαρά από: wikimedia.commons

violet flower smiley