Μακρίνα

Καλοκαίρι. Οἱ ἀποδράσεις ἀπό τήν καθημερινότητα πιό πολλές. Ἐπιδιώκουμε νά εἶναι περισσότερες οἱ εὐκαιρίες στήν ἐξοχή. Εἴτε βουνό, εἴτε θάλασσα.

Θαυμάζεις τά μεγαλεῖα τοῦ Θεοῦ. Κατά τή διαδρομή συναντᾶς παρθενικά καί πυκνότατα δάση ἤ δρόμους μακρεῖς, πού θά σέ ὁδηγήσουν στόν προορισμό σου.

Συναντᾶς ἀκόμη, ἐκκλησάκια μικρά,προσκυνηταράκια, πού τό καθ’ ἕνα κρύβει μιά ἱστορία. Ἱστορία πού θά τήν μαρτυρεῖ στό πέρασμα τῶν χρόνων. Ἀτενίζοντας ψηλά σέ λοφίσκους ἀπόμερους βλέπεις σάν ἄσπρες κουκίδες ρημοκκλησάκια.

Τοῦ Ἅη-Λια, τῆς Ἁγ. Μαρίνας, τῆς Ἁγ. Παρασκευῆς τῆς μεγαλομάρτυρος, πού περιμένουν μέσα στόν Ἰούλιο νά λειτουργηθοῦν καί νά δοῦν τήν εὐλάβεια τῶν πιστῶν νά τά γεμίζει ζωή. Ζωή ὄχι φθαρτή, ἀλλά ἀληθινή καί οὐράνια.

Ἀναρωτιέσαι: «Τί κάνανε αὐτοί οἱ Ἅγιοι καί γέμιζαν τή ζωή τους οὐρανό;». Σάν θά σοῦ θυμίζουν καί πάλι αὐτά τά ἐκκλησάκια τή βιωτή τοῦ τιμημένου τους ἁγίου, θά νιώσεις γιά λίγο νά μήν βρίσκεσαι στή γῆ.

Αὐτοί νίκησαν τή φθαρτότητα. Θά σοῦ ποῦνε ὅτι τίποτε δέν εἶναι ἀδύνατο. Ἀκόμα καί ἄν δέν μπορέσεις νά βρεθεῖς ἐκεῖ, ἐκείνη τή μέρα, στό πέρασμά σου ἀπό δίπλα τους ἔχουν νά σοῦ θυμίσουν, κάνοντας τό σταυρό σου καθώς περνᾶς, ὅτι ὑπάρχει ἐλπίδα, ὅτι ὅλα δέν τελειώνουν ἐδῶ, ὅτι κι ἐσύ δέν θά τελειώσεις ἐδῶ, ὅτι ὑπάρχει κάποιος Ἄλλος πού, μήν ἀνησυχεῖς, σέ νοιάζεται, δέν εἶσαι μόνος, δέν παλεύεις μόνος τή ζωή αὐτή…

Πού εἶναι ἀλήθεια ὅτι κάποτε «δέν τήν παλεύεις».

Ναί! Ἐσύ, ἐγώ, ὅλοι, μόνοι μας μέ τήν δική μας δύναμη «δέν τήν παλεύουμε».

Τέτοιους ἀνθρώπους ψάχνω νά βρῶ στή ζωή μου. Αὐτούς πού βρῆκαν τόν τρόπο «νά τήν παλεύουν», νά νικοῦν τή φθορά, νά κερδίζουν τή μάχη.

Θυμήσου.

Όταν κάποτε θά περνᾶς ἀπό ἕνα ἐκκλησάκι ἤ προσκυνηταράκι μήν ξεχνᾶς… νά κάνεις τόν σταυρό σου.

Θά αἰσθανθεῖς κάτι περισσότερο ἀπ’ αὐτό πού ζεῖς ἐδῶ… καί εἶναι τόσο μάταιο καί πρόσκαιρο.

Ἀντιγραφή γιὰ τὸ «σπιτὰκι τὴς Μέλιας»

ΚΙΒΩΤΟΣ
ΠEPIOΔIKH EKΔOΣIΣ KATHXHTIKΩN ΣXOΛEIΩN
IEPAΣ MHTPOΠOΛEΩΣ MEΣΣHNIAΣ
ΤΕΥΧΟΣ 45 – ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ 2014

Εἰκόνα ἀπὸ: foma.ru

violet flower smiley