Ἐπιμέλεια: Αθανάσιος Ι. Αναστόπουλος

α. Ὁ Γέροντας μόνο στόν ἑαυτό του θά πρέπει νά εἶναι πολύ σκληρός, ἐνῶ στούς ἄλλους νά ἔχει μεγάλη ἀγάπη (ὄχι νά δείχνει ψεύτικη), ἐπίσης μεγάλη διάκριση, καί ἀπό τήν ἀγάπη πάλι κακό θά κάνει στά παιδιά του.

β. Ὅσο θά σέ βοηθήσει τό καλό παράδειγμα, δέν θά σέ βοηθήσουν τά διαβάσματα τά πολλά πού θά κάνεις.

γ. Ἄν οἱ ἄλλοι συζητᾶνε ἤ κατακρίνουν, αὐτό ἐσένα δέν πρέπει νά σέ ἐνδιαφέρει, ἀλλά οἱ δικές σου ἁμαρτίες καί νά
ζητᾶς τό ἔλεος τοῦ Θεοῦ διά τῆς ἀδιαλείπτου σου συνομιλίας: «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ…».

δ. Θά βαδίζουμε ὅλο χαμηλά καί δέν θά πέφτουμε καί θά δεχόμαστε συνέχεια τή Χάρη τοῦ Θεοῦ, ἡ ὁποία δίνεται ὑποχρεωτικά στούς ταπεινούς.

ε. Ἡ ὀλίγη μελέτη στόν Ἀββά Ἰσαάκ ἀλλοιώνει τήν ψυχή μέ τίς πολλές της βιταμίνες.

στ. Πάντοτε θά πρέπει νά ἀποβλέπουμε στό μεγαλύτερο πνευματικό κέρδος καί νά ἀγωνιζόμαστε μέ διάκριση.

ζ. Ὅπου ἀγάπη ὁ Χριστός καί ὅπου ὁ Χριστός, χαρά.

η. Κανένας ἁμαρτωλός δέν πρέπει νά ἀπελπιστεῖ ποτέ,ἀρκεῖ νά μετανοήσει, διότι καί οἱ ἁμαρτίες του εἶναι λιγότερες
ἀπό τοῦ διαβόλου καί ἐλαφρυντικά ἔχει, γιατί πλάστηκε ἀπό χῶμα καί ἀπό ἀπροσεξία γλίστρησε καί λασπώθηκε.

θ. Ὁ μεγαλύτερος ἐχθρός τῆς σωτησίας τῆς ψυχῆς μας, ἀκόμη καί ἀπό τόν διάβολο, εἶναι τό κοσμικό πνεῦμα, γιατί
μᾶς παρασύρει γλυκά καί μᾶς πικραίνει τελικά αἰώνια.

ι. Ἡ ἐξωτερική ἡσυχία, μέ τή διακριτική ἄσκηση, πολύ γρήγορα φέρνει καί τήν ἐσωτερική ἡσυχία (τήν εἰρήνη τῆς
ψυχῆς), ἡ ὁποία εἶναι ἀπαραίτητη προϋπόθεση γιά τήν πνευματική λεπτή ἐργασία.

ια. Ἡ ἐγκράτεια γιά τούς ὑγιεῖς νέους εἶναι τό γερότερο χαλινάρι κατά τῶν παθῶν, γιά νά κυριαρχεῖ τό πνεῦμα, καί νά ἐπικρατεῖ ἡ διπλή εἰρήνη.

ιβ. Ἐκεῖνοι πού παραμελοῦν τά πνευματικά τους καθήκοντα ἀδικαιολόγητα καί ἀδιαφοροῦν γιά τίς μικρές τους ἁμαρτίες, πολύ γρήγορα θά σωριαστοῦν, σάν τά δέντρα πού γκρεμίζονται ξαφνικά ἀπό τά πολλά σκουλήκια καί ὄχι ἀπό τό ἕνα τσεκούρι.

ιγ΄. Δέν ὑπάρχει ἰσχυρότερος ἄνθρωπος στόν κόσμο ἀπό ἐκεῖνον πού παλεύει μέ τόν ἀνθρωποκτόνο καί χτυπάει ἀλύπητα τά πάθη του καί τά κόβει καί ἐλευθερώνεται πνευματικά ἀπό τή σκλαβιά τῶν παθῶν.

ιδ. Μέσα στήν ταπεινή ἐκείνη κατάσταση τῆς ἀπογοητεύσεως ἀπό τόν ἑαυτό μας κρύβεται ἡ καλή πνευματική κατάσταση.

ιε΄. Ὅσοι κατόρθωσαν νά κόψουν τό θέλημά τους, μέ μεγάλη εὐκολία ἔκοψαν καί τίς ἁλυσίδες τῶν παθῶν καί ἐλευθερώθηκαν ἀπό τήν πνευματική κατοχή τοῦ ἀνθρωποκτόνου.

ιστ. Ἐκεῖνοι πού ἀγωνίζονται ἐγωιστικά μέ αὐτοπεποίθηση, βασανίζονται καί τινάζονται ἀπό τή νάρκη τῆς αὐτοπεποιθήσεως.

ιζ. Ὅσοι πονᾶνε πολύ γιά τή σωτηρία ὅλου τοῦ κόσμου καί βοηθᾶνε μέ τόν τρόπο τους ἀγωνιζόμενοι καί ἐμπιστεύονται τόν ἑαυτό τους ταπεινά στά χέρια τοῦ Θεοῦ, αὐτοί νιώθουν καί τή μεγαλύτερη χαρά τοῦ κόσμου.

ιη. Ἡ ἀγάπη μέ τήν ἐξωτερική ἀκτημοσύνη πολύ βοηθάει γιά νά ἀποκτήσει κανείς καί τήν ἐσωτερική ἀκτημοσύνη ἀπό πάθη. Οἱ δύο αὐτές ἀκτημοσύνες κάνουν τόν ἄνθρωπο πλούσιο ἀπό καλοσύνη Θεοῦ.

ιθ. Τά φιλότιμα παιδιά τοῦ Θεοῦ, πού βοηθᾶνε στό σήκωμα τῶν Σταυρῶν τῶν συνανθρώπων τους, ὁ Θεός τά δυναμώνει πνευματικά καί τά ἀπαλλάσσει ἀπό Σταυρούς (δοκιμασίες).

κ. Ὅπως ἡ καλοσύνη τοῦ Θεοῦ τά πάντα ἀξιοποιεῖ γιά τό καλό, ἔτσι καί ἐμεῖς τά πλάσματά Του, θά πρέπει ὅλα γιά τό καλό νά τά ἀξιοποιοῦμε, γιά νά ὠφελούμαστε καί νά ὠφελοῦμε.
κα. Οἱ εὔσπλαχνοι, ἐπειδή πάντα χορταίνουν τούς ἄλλους μέ ἀγάπη, πάντοτε εἶναι χορτασμένοι ἀπό τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ καί ἀπό τίς ἄφθονες εὐλογίες Του.

κβ. Ἐκεῖνος πού ζητάει ταπείνωση ἀπό τό Θεό, ἀλλά δέν δέχεται τόν ἄνθρωπο πού τοῦ στέλνει ὁ Θεός, γιά νά τόν ταπεινώνει, δέν ξέρει τί ζητάει, γιατί οἱ ἀρετές δέν ἀγοράζονται ὅπως τά ψώνια στόν μπακάλη.

κγ. Ἐκεῖνος πού δέν συμβουλεύεται στήν πνευματική πορεία, μπερδεύει τούς δρόμους καί κουράζεται πολύ καί καθυστερεῖ. Ἄν δέν ταπεινωθεῖ νά ρωτήσει ἔστω καί ἀργότερα, δύσκολα θά φτάσει στόν προορισμό του.

κδ. Ὁ ἄνθρωπος πού δέν ἔχει ταπείνωση καί καλούς λογισμούς, εἶναι γεμάτος ἀπό ἀμφιβολίες καί ἐρωτηματικά.

κε. Δέν ὑπάρχουν μακαριότεροι ἄνθρωποι ἀπό ἐκείνους πού ἔπιασαν ἐπαφή μέ τόν οὐράνιο Σταθμό καί εἶναι δικτυωμένοι μέ εὐλάβεια μέ τόν Θεό.

κστ. Πρίν ἀρχίσουμε νά μετρᾶμε τά κομποσχοίνια, καλό εἶναι νά μετρήσουμε τίς ἁμαρτίες μας τίς πολλές καί τίς πολλές εὐεργεσίες τοῦ Θεοῦ.

κζ. Ὅταν ἀγωνίζεται μέ ἐλπίδα ὁ ἄνθρωπος, ἔρχεται ἡ θεία παρηγοριά καί νιώθει ἔντονα ἡ ψυχή τά χάδια τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ.

κη. Ὁ καλός Θεός νά μᾶς φωτίζει καί νά μᾶς δώσει καλή μετάνοια σ’ ὅλους καί νά ἀξιωθοῦμε ὅλοι οἱ ἄνθρωποι τόν καλό Παράδεισο. Ἀμήν.

Ἀντιγραφή γιὰ τὸ «σπιτὰκι τὴς Μέλιας»

ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ
Μηνιαῖο περιοδικό Ἑλληνορθόδοξης Μαρτυρίας
ΕΤΟΣ 49ο– ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 2015–ΤΕΥΧΟΣ 496

Εἰκόνα ἀπὸ:pentapostagma

violet flower smiley