Χαραλάμπους Νεοφύτου  Πρεσβυτέρου

Κυριακὴ γ΄ Ματθαίου (στ΄22-33)

Εἶπεν ὁ Κύριος, ὁ λύ­χνος τοῦ σώ­μα­τός ἐ­στιν ὁ ὀ­φθαλ­μός. ἐ­ὰν οὖν ὁ ὀ­φθαλ­μός σου ἁ­πλοῦς ᾖ, ὅ­λον τὸ σῶ­μά σου φω­τει­νὸν ἔ­σται· ἐ­ὰν δὲ ὁ ὀ­φθαλ­μός σου πο­νη­ρὸς ᾖ, ὅ­λον  τὸ σῶ­μά σου σκο­τει­νὸν ἔ­σται. Εἰ  οὖν τὸ φῶς τὸ ἐν σοὶ σκό­τος ἐ­στί, τὸ σκό­τος πό­σον;  Οὐ­δεὶς δύ­να­ται δυ­σὶ κυ­ρί­οις δου­λε­ύ­ειν· ἢ γὰρ τὸν ἕ­να μι­σή­σει καὶ τὸν ἕ­τε­ρον ἀ­γα­πή­σει, ἢ ἑ­νὸς ἀν­θέ­ξε­ται καὶ τοῦ ἑ­τέ­ρου κα­τα­φρο­νή­σει· οὐ δύ­να­σθε Θε­ῷ δου­λε­ύ­ειν καὶ μα­μω­νᾷ.

Διὰ τοῦ­το λέ­γω ὑ­μῖν, μὴ με­ρι­μνᾶ­τε τῇ ψυ­χῇ ὑ­μῶν τί φά­γη­τε καὶ τί πί­η­τε, μη­δὲ τῷ σώ­μα­τι ὑ­μῶν τί ἐν­δύ­ση­σθε· οὐ­χὶ ἡ ψυ­χὴ πλεῖ­όν ἐ­στιν τῆς τρο­φῆς καὶ τὸ σῶ­μα τοῦ ἐν­δύ­μα­τος; Ἐμ­βλέ­ψα­τε εἰς τὰ πε­τει­νὰ τοῦ οὐ­ρα­νοῦ, ὅ­τι οὐ σπε­ί­ρου­σιν οὐ­δὲ θε­ρί­ζου­σιν οὐ­δὲ συ­νά­γου­σιν εἰς ἀ­πο­θή­κας, καὶ ὁ πα­τὴρ ὑ­μῶν ὁ οὐ­ρά­νιος τρέ­φει αὐ­τά· οὐχ ὑ­μεῖς μᾶλ­λον δι­α­φέ­ρε­τε αὐ­τῶν;

Τίς δὲ ἐξ ὑ­μῶν με­ρι­μνῶν δύ­να­ται προ­σθεῖ­ναι ἐ­πὶ τὴν ἡ­λι­κί­αν αὐ­τοῦ πῆ­χυν ἕ­να; Καὶ πε­ρὶ ἐν­δύ­μα­τος τί με­ρι­μνᾶ­τε; Κα­τα­μά­θε­τε τὰ κρί­να τοῦ ἀ­γροῦ πῶς αὐ­ξά­νει· οὐ κο­πιᾷ οὐ­δὲ νή­θει·  Λέ­γω δὲ ὑ­μῖν ὅ­τι οὐ­δὲ Σο­λο­μὼν ἐν πά­σῃ τῇ δό­ξῃ αὐ­τοῦ πε­ρι­ε­βά­λε­το ὡς ἓν το­ύ­των.  Εἰ δὲ τὸν χόρ­τον τοῦ ἀ­γροῦ, σή­με­ρον ὄν­τα καὶ αὔ­ριον εἰς κλί­βα­νον βαλ­λό­με­νον, ὁ Θε­ὸς οὕ­τως ἀμ­φι­έν­νυ­σιν, οὐ πολ­λῷ μᾶλ­λον ὑ­μᾶς, ὀ­λι­γό­πι­στοι;

Μὴ οὖν με­ρι­μνή­ση­τε λέ­γον­τες, τί φά­γω­μεν ἤ τί πί­ω­μεν ἤ τί πε­ρι­βαλ­λω­με­θα. Πάντα ταῦτα τά ἔθνη ἐπιζητεῖ. Οἶδε γάρ ὀ πατήρ ὑμῶν ὁ οὐράνιος ὄτι χρήζετε  τούτων ἁπάντων Ζη­τεῖ­τε δὲ πρῶ­τον τὴν βα­σι­λε­ί­αν τοῦ Θε­οῦ καὶ τὴν δι­και­ο­σύ­νην αὐ­τοῦ, καὶ ταῦ­τα πάν­τα προ­στε­θή­σε­ται ὑ­μῖν.

Μετάφρασι

Εἶ­πεν ὁ Κύ­ριος, ὁ λύ­χνος τοῦ σώ­μα­τος εἶ­ναι ὁ ὀ­φθαλ­μός. Ἐ­ὰν ὁ ὀφθαλμός σου εἶ­ναι ὑ­γι­ής, ὅ­λο τὸ σῶ­μα σου θὰ εἶ­ναι φω­τει­νό. Ἐ­ὰν δὲ ὁ ὀ­φθαλ­μός σου εἶ­ναι βλαμ­μέ­νος τυ­φλω­μέ­νος, ὅ­λο τὸ σῶ­μα σου θὰ εἶ­ναι σκο­τει­νό.ὰν δὲ τὸ ἐ­σω­τε­ρι­κό σου φῶς (ὁ νοῦς, συ­νεί­δη­σι) εἶναι  σκο­τά­δι, τὸ σκο­τά­δι πό­σο θὰ εἶ­ναι;­

Κα­νεὶς δὲν δύ­να­ται νὰ εἶ­ναι δοῦ­λος σὲ δύ­ο κυ­ρί­ους (συγ­χρό­νως), δι­ό­τι ἡ τὸν ἕ­να θὰ μι­σή­ση καὶ τὸν ἄλ­λο θ’ ἀ­γα­πή­ση, ἡ στὸν ἕ­να θὰ προ­σκολ­λη­θῆ καὶ τὸν ἄλ­λο θὰ κα­τα­φρό­νη­ση. Δὲν δύ­να­σθε νὰ εἶ­σθε δοῦ­λοι τοῦ Θε­οῦ καὶ τοῦ μα­μω­νᾶ (τοῦ χρή­μα­τος).

Γι’ αὐ­τὸ σᾶς λέ­γω, μὴν ἀ­γω­νιᾶ­τε γιὰ τὴ ζω­ὴ σᾶς τί θὰ φᾶ­τε καὶ τί θὰ πι­εῖ­τε, οὔ­τε γιὰ τὸ σῶ­μα σᾶς τί θὰ ντυ­θεῖ­τε. Ἡ ζω­ὴ δὲν εἶ­ναι ἀ­νώ­τε­ρη ἀ­πὸ τὴν τρο­φή, καὶ τὸ σῶ­μα ἀ­πὸ τὸ ἔν­δυ­μα; Κοι­τά­ξε­τε τὰ πε­τει­νὰ τοῦ οὐ­ρα­νοῦ, ὅ­τι δὲν σπεί­ρουν οὔ­τε θε­ρί­ζουν οὔ­τε ἀ­πο­θη­κεύ­ουν, ἀλ­λ’ ὁ πα­τέ­ρας σας ὁ οὐ­ρά­νιος τὰ τρέ­φει.

Σεῖς δὲ ὑ­πε­ρέ­χε­τε πο­λὺ ἀ­πὸ αὐ­τά; Ποι­ὸς δὲ ἀ­πό σᾶς, ὅ­σο καὶ ἂν φρον­τί­ση, δύ­να­ται νὰ πρό­σθε­ση στὸ ἀ­νά­στη­μα του ἕ­να πῆ­χυ; Καὶ γιὰ ἔν­δυ­μα τί ἀ­γω­νιᾶ­τε; Πα­ρα­τη­ρή­σα­τε τὰ ἄν­θη τοῦ ἀ­γροῦ πό­σο ὡ­ραί­α εἶ­ναι. Δὲν κο­πιά­ζουν οὔ­τε γνέ­θουν.

Σᾶς λέ­γω δέ, οὔ­τε Σο­λο­μῶν πα­ρ’ ὅ­λη τὴ δό­ξα τοῦ ντύ­θη­κε σὰν ἕ­να ἀ­πὸ αὐ­τά. Καὶ ἂν τὸ χορ­τά­ρι τοῦ ἀ­γροῦ, πού σή­με­ρα ὑ­πάρ­χει καὶ αὔ­ριο ρί­χνε­ται στὸν φοῦρ­νο (καὶ καί­ε­ται), ὁ Θε­ὸς τό­σο ὡ­ραί­α ντύ­νει, δὲν θὰ δώ­ση ἔν­δυ­μα πο­λὺ περισ­σό­τε­ρο σὲ σᾶς, ὀ­λι­γό­πι­στοι;

Μὴ ἀγ­χώ­νε­σθε λοι­πὸν λέ­γον­τας, τί θὰ φᾶ­με ἡ τί θὰ πι­οῦ­με ἡ τί θὰ ντυ­θοῦ­με; ­Ὅ­λα δὲ αὐ­τὰ ἐ­πι­δι­ώ­κουν ( σὰν νὰ εἶ­ναι μέ­γι­στα ἀ­γα­θὰ) οἱ ἐ­θνι­κοὶ (οἱ εἰ­δω­λο­λά­τρες). Γνω­ρί­ζει δὲ ὁ πα­τέ­ρας σᾶς ὁ οὐ­ρά­νιος, ὅτι ἔ­χε­τε ἀ­νάγ­κη ἀ­πὸ ὅ­λα αὐ­τά.

Γι’ αὐ­τὸ πρῶ­τα νὰ ζη­τεῖ­τε (γιὰ νὰ λά­βε­τε) τὴ βα­σι­λεί­α καὶ τὴ δό­ξα πού δί­νει ὁ Θε­ός, καὶ  αὐ­τὰ θὰ σᾶς δο­θοῦν ἐ­πι­προ­σθέ­τως.

Ἀντιγραφή γιὰ τὸ «σπιτὰκι τὴς Μέλιας»

ΤΑ ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ ΤΩΝ  ΚΥΡΙΑΚΩΝ
Κείμενο-Μετάφρασι-Σχόλια
ΛΕ­ΜΕ­ΣΟΣ 2007

Εἰκόνα ἀπὸ:hram-troicy.prihod.ru

violet flower smiley