(ένα απόσπασμα από το περιοδικό Προς τη Νίκη )

Είναι η φωνή του Θεού, της Εκκλησίας Του, που καλεί του πιστούς στο σπίτι Του, το Ναό, γα τη Λατρεία Του και από κει… στον Παράδεισο.

Συμβολίζουν ακόμη τις σάλπιγγες των αγγέλων, που καλούν σε εγρήγορση.

Με τις καμπάνες η Εκκλησία εκφράζει το πανηγύρι της, ομολογεί την πίστη της.

Βοηθά τους πιστούς να θυμηθούν εκείνη την ώρα τον Θεό, ότι κι αν κάνουν.

Γι’ αυτό, κάνουμε το σταυρό μας, όταν χτυπάει η καμπάνα. Μας θυμίζει ακόμη και τις γιορτές που στολίζουν το χρόνο μας.

Ο ήχος της τονώνει, ξυπνάει, γλυκαίνει τον άνθρωπο, τον ανυψώνει από τα γήινα, προκαλεί γαλήνη, ηρεμία, ξεκούραση, χαρά.

Νιώθει κανείς ότι μέσα σε όλο το τρέξιμο της ημέρας ο Θεός είναι εκεί και παρακολουθεί τον αγώνα του.

Τελικά μόνο όποιος δεν θέλει τον Θεό στη ζωή του ενοχλείται από την φωνή Του, την καμπάνα.

Ίσως επηρεάζεται από κάποιες άλλες φωνές γύρω του, της αδιαφορίας και της άρνησης, και ζητά να σιγήσουν οι καμπάνες.

Στην Ορθόδοξη Ελλάδα μας όμως, οι πιστοί συνδέσαμε τον ήχο αυτό με ωραία βιώματα.

Ο ήχος της καμπάνας,ήρεμος, κατανυκτικός, μα συγχρόνως μεγαλόπρεπος και αφυπνιστικός, μεταδίδει γύρω αισιοδοξία και θάρρος.

Τη βεβαιότητα ότι ο Θεός, Πατέρας στοργικός, είναι εκεί για τον καθένα.

Γεννά την επιθυμία να Τον επισκεφτούμε στο σπίτι Του και να απολαύσουμε τα αγαθά Του.

Μην αδιαφορήσουμε!

Φίλος

Αντιγραφή για «το σπιτάκι της Μέλιας»

Προς τη Νίκη
Μηνιαίο Ορθόδοξο Χριστιανικό Περιοδικό>
56ο – τεύχος 796-Ιούνιος 2016

Εικόνα από:pravmir.ru

violet flower smiley