«Γαλάζιες ρίμες» Στέλιος Σπεράντσας

Τώρα ποὺ τόσο σ’ ἔνιωσα χαρούμενο γιὰ νά σαι,

τραγούδι μου, φτερούγισε καὶ στὸ χωριό μου φτάσε.

Φτάσε, ὁ σκοπὸς μαγιάτικος νὰ μοῦ καλημερίση

τὸ φτωχικὸ σπιτάκι μας μὲ τὴ παλιά του βρύση.

Πάρε ἀπ’ τὰ δάση, ὡς θὰ περνᾶς, τοῦ πεύκου ὅλα τὰ μύρα

καὶ πήγαινέ τα, σκόρπα τα μές στὴν αὐλὴ πλημμύρα,

ζωὴ καινούργια οἱ γλάστρες μας να πάρουν, ποὺ ποιὸς ξέρει,

ἂν βρέθηκε ἕνα σπλαχνικὸ νὰ τὶς ποτίζη χέρι.

Κι ἂν δῆς γυρτὴ στὴν πόρτα μας μιὰν ἀκακία ν’ ἀνθίζη

βάλ’ τὴ χαρά μου ἀπάνω της, ἀνθὸς κι αὐτὴ ν’ ἀσπρίζη.

Κι ἄν, δίχως νὰ τὸ νιώσωμε, πῆρες μαζὶ ἕνα δάκρυ,

δροσούλα ἂς πέση ἀθορυβη καὶ κεῖνο σὲ μιὰν ἄκρη.

Στὸ χαμηλὸ μπαλκόνι μας ἂν βρῆς τοῦ Μάη στεφάνι,

μιὰ πεταλούδα γίνε του καὶ στόλισε το. Φτάνει.

Κι ἄν μια χελιδονοφωλιὰ στὰ στέγη συναντησης,

γίνου πουλὶ καὶ κάθισε καὶ σὺ νὰ τραγουδησης.

Ἀντιγραφή γιὰ τὸ «σπιτὰκι τὴς Μέλιας»

ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΑ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑΤΑ
Χ. ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΠΟΥΛΟΥ,Θ. ΔΟΥΦΕΞΗ,Θ. ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΥ, Κ.ΡΩΜΑΙΟΣ, ΣΤ. ΣΠΕΡΑΝΤΖΑΣ
1969

ΣΠΕΡΑΝΤΣΑΣ Στέλιος. ᾽Εγεννήθη εἰς Σμύρνην τὸ 1888 καὶ ἀπέθανε τὸ 1962. Τὸ 1933 διωρίσθη καθηγητὴς τῆς ἐν Ἀθήναις ᾽Οδοντιατρικῆς Σχολῆς. ᾽Εδημοσίευσε πολλὰς ἐπιστημουικὰς καὶ φιλολογικὰς μελέτας καὶ πολλὰς ποιητικὰς συλλογάς.

Εἰκόνα ἀπὸ:fonstola.ru

violet flower smiley