Χαραλάμπους Νεοφύτου Πρεσβυτέρου

(Ἰωάν. Θ΄ 138)

Tῷ καιρῶ ἐκείνῳ παράγων ὁ Ἰησοῦς, εἶδεν ἄνθρωπον τυφλὸν ἐκ γενετῆς· καὶ ἠρώτησαν αὐτὸν οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ λέγοντες· Ραββί, τίς ἥμαρτεν, οὗτος ἢ οἱ γονεῖς αὐτοῦ, ἵνα τυφλὸς γεννηθῇ; Ἀπεκρίθη Ἰησοῦς· Οὔτε οὗτος ἥμαρτεν οὔτε οἱ γονεῖς αὐτοῦ, ἀλλ’ ἵνα φανερωθῇ τὰ ἔργα τοῦ Θεοῦ ἐν αὐτῷ. Ἐμὲ δεῖ ἐργάζεσθαι τὰ ἔργα τοῦ πέμψαντός με ἕως ἡμέρα ἐστίν· ἔρχεται νὺξ ὅτε οὐδεὶς δύναται ἐργάζεσθαι. Ὅταν ἐν τῷ κόσμῳ ὦ, φῶς εἰμι τοῦ κόσμου.

Ταῦτα εἰπὼν ἔπτυσεν χαμαί καὶ ἐποίησε πηλὸν ἐκ τοῦ πτύσματος, καὶ ἐπέχρισε τὸν πηλὸν ἐπὶ τοὺς ὀφθαλμοὺς τοῦ τυφλοῦ καὶ εἶπεν αὐτῷ· Ὕπαγε νίψαι εἰς τὴν κολυμβήθραν τοῦ Σιλωάμ, ὃ ἑρμηνεύεται ἀπεσταλμένος. Ἀπῆλθεν οὖν καὶ ἐνίψατο, καὶ ἦλθε βλέπων. Οἱ οὖν γείτονες καὶ οἱ θεωροῦντες αὐτὸν τὸ πρότερον ὅτι τυφλὸς ἦν, ἔλεγον· Οὐχ οὗτός ἐστιν ὁ καθήμενος καὶ προσαιτῶν;

Ἄλλοι ἔλεγον ὅτι οὗτός ἐστιν· ἄλλοι δὲ ὅτι ὅμοιος αὐτῷ ἐστιν. Ἐκεῖνος ἔλεγεν ὅτι ἐγώ εἰμι ἔλεγον οὖν αὐτῷ· Πῶς ἀνεῴχθησάν σου οἱ ὀφθαλμοί; Ἀπεκρίθη ἐκεῖνος καὶ εἶπεν· Ἄνθρωπος λεγόμενος Ἰησοῦς πηλὸν ἐποίησε καὶ ἐπέχρισέ μου τοὺς ὀφθαλμοὺς καὶ εἶπέ μοι· ὕπαγε εἰς τὴν κολυμβήθραν τοῦ Σιλωὰμ καὶ νίψαι· ἀπελθὼν δὲ καὶ νιψάμενος ἀνέβλεψα. Εἶπον οὖν αὐτῷ· ποῦ ἐστιν ἐκεῖνος; Λέγει· οὐκ οἶδα. Ἄγουσιν αὐτὸν πρὸς τοὺς Φαρισαίους, τόν ποτε τυφλόν. Ἦν δὲ σάββατον ὅτε τὸν πηλὸν ἐποίησεν ὁ Ἰησοῦς καὶ ἀνέῳξεν αὐτοῦ τοὺς ὀφθαλμούς.

Πάλιν οὖν ἠρώτων αὐτὸν καὶ οἱ Φαρισαῖοι πῶς ἀνέβλεψεν. Ὁ δὲ εἶπεν αὐτοῖς· πηλὸν ἐπέθηκέ μου ἐπὶ τοὺς ὀφθαλμούς, καὶ ἐνιψάμην, καὶ βλέπω. Ἔλεγον οὖν ἐκ τῶν Φαρισαίων τινές· οὗτος ὁ ἄνθρωπος οὐκ ἐστι παρὰ τοῦ Θεοῦ, ὅτι τὸ σάββατον οὐ τηρεῖ. Ἄλλοι ἔλεγον· πῶς δύναται ἄνθρωπος ἁμαρτωλὸς τοιαῦτα σημεῖα ποιεῖν; Καὶ σχίσμα ἦν ἐν αὐτοῖς. Λέγουσι τῷ τυφλῷ πάλιν· Σὺ τί λέγεις περὶ αὐτοῦ, ὅτι ἤνοιξέ σου τοὺς ὀφθαλμούς;

Ὁ δὲ εἶπεν ὅτι προφήτης ἐστίν. Οὐκ ἐπίστευον οὖν οἱ Ἰουδαῖοι περὶ αὐτοῦ ὅτι τυφλὸς ἦν καὶ ἀνέβλεψεν, ἕως ὅτου ἐφώνησαν τοὺς γονεῖς αὐτοῦ τοῦ ἀναβλέψαντος καὶ ἠρώτησαν αὐτοὺς λέγοντες· Οὗτός ἐστιν ὁ υἱὸς ὑμῶν, ὃν ὑμεῖς λέγετε ὅτι τυφλὸς ἐγεννήθη; Πῶς οὖν ἄρτι βλέπει; ἀπεκρίθησαν δὲ αὐτοῖς οἱ γονεῖς αὐτοῦ καὶ εἶπον· Οἴδαμεν ὅτι οὗτός ἐστιν ὁ υἱὸς ἡμῶν καὶ ὅτι τυφλὸς ἐγεννήθη· πῶς δὲ νῦν βλέπει οὐκ οἴδαμεν, ἢ τίς ἤνοιξεν αὐτοῦ τοὺς ὀφθαλμοὺς ἡμεῖς οὐκ οἴδαμεν· αὐτὸς ἡλικίαν ἔχει, αὐτὸν ἐρωτήσατε, αὐτὸς περὶ ἑαυτοῦ λαλήσει.

Ταῦτα εἶπον οἱ γονεῖς αὐτοῦ, ὅτι ἐφοβοῦντο τοὺς Ἰουδαίους· ἤδη γὰρ συνετέθειντο οἱ Ἰουδαῖοι ἵνα, ἐάν τις ὁμολογήσῃ Χριστόν, ἀποσυνάγωγος γένηται. Διὰ τοῦτο οἱ γονεῖς αὐτοῦ εἶπον ὅτι ἡλικίαν ἔχει, αὐτόν ἐρωτήσατε. Ἐφώνησαν οὖν ἐκ δευτέρου τὸν ἄνθρωπον ὃς ἦν τυφλὸς, καὶ εἶπον αὐτῷ· Δὸς δόξαν τῷ Θεῷ· ἡμεῖς οἴδαμεν ὅτι ὁ ἄνθρωπος οὗτος ἁμαρτωλός ἐστιν. Ἀπεκρίθη οὖν ἐκεῖνος καὶ εἶπεν· Εἰ ἁμαρτωλός ἐστιν οὐκ οἶδα• ἓν οἶδα, ὅτι τυφλὸς ὢν ἄρτι βλέπω.

Εἶπον δὲ αὐτῷ πάλιν· Τί ἐποίησέ σοι; Πῶς ἤνοιξέ σου τοὺς ὀφθαλμούς; Ἀπεκρίθη αὐτοῖς· Εἶπον ὑμῖν ἤδη, καὶ οὐκ ἠκούσατε· τί πάλιν θέλετε ἀκούειν; Μὴ καὶ ὑμεῖς θέλετε αὐτοῦ μαθηταὶ γενέσθαι; Ἐλοιδόρησαν αὐτὸν καὶ εἶπον· Σὺ εἶ μαθητὴς ἐκείνου· ἡμεῖς δὲ τοῦ Μωϋσέως ἐσμὲν μαθηταί. Ἡμεῖς οἴδαμεν ὅτι Μωϋσεῖ λελάληκεν ὁ Θεός· τοῦτον δὲ οὐκ οἴδαμεν πόθεν ἐστίν.

Ἀπεκρίθη ὁ ἄνθρωπος καὶ εἶπεν αὐτοῖς· Ἐν γὰρ τούτῳ θαυμαστόν ἐστιν, ὅτι ὑμεῖς οὐκ οἴδατε πόθεν ἐστί, καὶ ἀνέῳξέ μου τοὺς ὀφθαλμούς. Οἴδαμεν δὲ ὅτι ἁμαρτωλῶν ὁ Θεὸς οὐκ ἀκούει, ἀλλ’ ἐάν τις θεοσεβὴς ᾖ καὶ τὸ θέλημα αὐτοῦ ποιῇ, τούτου ἀκούει. Ἐκ τοῦ αἰῶνος οὐκ ἠκούσθη ὅτι ἤνοιξέ τις ὀφθαλμοὺς τυφλοῦ γεγεννημένου· Εἰ μὴ ἦν οὗτος παρὰ Θεοῦ, οὐκ ἠδύνατο ποιεῖν οὐδέν.

Ἀπεκρίθησαν καὶ εἶπον αὐτῷ· Ἐν ἁμαρτίαις σὺ ἐγεννήθης ὅλος, καὶ σὺ διδάσκεις ἡμᾶς; Καὶ ἐξέβαλον αὐτὸν ἔξω. Ἤκουσεν Ἰησοῦς ὅτι ἐξέβαλον αὐτὸν ἔξω, καὶ εὑρὼν αὐτὸν εἶπεν αὐτῷ· Σὺ πιστεύεις εἰς τὸν υἱὸν τοῦ Θεοῦ; ἀπεκρίθη ἐκεῖνος καὶ εἶπε· Καὶ τίς ἐστι, Κύριε, ἵνα πιστεύσω εἰς αὐτόν; Εἶπε δὲ αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς· Καὶ ἑώρακας αὐτὸν καὶ ὁ λαλῶν μετὰ σοῦ ἐκεῖνός ἐστιν. Ὁ δὲ ἔφη· Πιστεύω, Κύριε· καὶ προσεκύνησεν αὐτῷ.

Μετάφρασι

Ἐκεῖνο τον καιρό, προχωρώντας εἶδε ἄνθρωπο γεννημένο τυφλό. Καί τόν ρώτησαν οἱ μαθηταί του λέγοντας:«Διδάσκαλε, ποιός ἁμάρτησε, αὐτός ἤ οἰ γονεῖς του, γιά νά γεννηθῇ τυφλός».

Ἀποκρίθηκε ὁ Ἰησοῦς: « Οὔτε αὐτός ἁμάρτησε οὔτε οἱ γονεῖς του, ἀλλά γιά νά φανερωθοῦν στό πρόσωπό του τά ἔργα τοῦ Θεοῦ. Ἐγώ πρέπει νά κάνω τά ἔργα ἐκείνου, πού μέ ἔστειλε, ἕως ὅτου εἶναι ἡμέρα. Ἔρχεται νύκτα, ὁπότε κανείς δέν δύναται νά ἐργάζεται. Ἐφ’ ὅσον εἶμαι στόν κόσμο, εἶμαι φῶς τοῦ κόσμου».

Ἀφοῦ εἶπε αὐτά, ἔφτυσε κάτω, καί ἔκανε πηλό μέ τό σάλιο, καί ἄλειψε μέ τόν πηλό τά μάτια τοῦ τυφλοῦ, καί τοῦ εἶπε:«Πήγαινε καί νίψου στή δεξαμενή τοῦ Σιλωάμ», μεταφράζεται ἀπεσταλμένος . Πῆγε λοιπόν καί νίφθηκε, καί ἐπέστρεψε βλέποντας.

Οἱ δέ γείτονες καί αὐτοί πού τόν ἔβλεπαν πρωτύτερα ὅτι ἦταν τυφλός, ἔλεγαν:« Δέν εἶναι αὐτός πού καθόταν καί ζητοῦσε ἐλεημοσύνη;». Ἄλλοι ἔλεγαν, «Αὐτός εἶναι»• ἄλλοι δέ, « Ὁμοιάζει μ’ αὐτόν».

Ἐκεῖνος ἔλεγε,«Ἐγώ εἶμαι». Τότε τοῦ ἔλεγαν: « Πῶς ἄνοιξαν τά μάτια σου;».

Ἐκεῖνος ἀποκρίθηκε καί εἶπε: «Ἄνθρωπος ὀνομαζόμενος Ἰησοῦς ἔκανε πηλό, καί μοῦ ἄλειψε τά μάτια, καί μοῦ εἶπε: «Πήγαινε στή δεξαμενή τοῦ Σιλωάμ καί νίψου». Πῆγα δέ καί νίφθηκα καί εἶδα τό φῶς μου».

Τοῦ εἶπαν τότε: «Ποῦ εἶναι ἐκεῖνος;». Λέγει: «Δέν ξέρω». Τόν ὁδηγοῦν στούς Φαρισσαίους, τόν ἄλλοτε τυφλό.Ἦταν δέ Σάββατο, ὅταν ὁ Ἰησοῦς ἔκανε τόν πηλό καί ἄλειψε τά μάτια του.

Τώρα δέ τόν ρωτοῦσαν καί οἱ Φαρισσαῖοι πῶς ἀπέκτησε τό φῶς του. Ἐκεῖνος δέ τούς εἶπε:«Πηλό ἔθεσε πάνω στά μάτια μου, καί νίφθηκα καί βλέπω».

Ἔλεγαν δέ μερικοί ἀπό τούς Φαρισσαίους:«Αὐτός ὁ ἄνθρωπος δέν εἶναι ἀπό τό Θεό, διότι δέν τηρεῖ τό Σάββατο». Ἄλλοι δέ ἔλεγαν: «Πῶς δύναται ἄνθρωπος ἁμαρτωλός (ἀσεβής) νά κάνῃ τέτοια θαύματα;». Καί διαιρέθηκαν. Λέγουν στόν τυφλό πάλι: «Σύ τί λέγεις γι’ αὐτόν, γιά τό ὅτι σοῦ ἄνοιξε τά μάτια;».

Ἐκεῖνος δέ εἶπε: «Εἶναι προφήτης». Ἀλλ’ οἱ Ἰουδαῖοι δέν πίστευσαν γι’ αὐτόν ὅτι ἦταν τυφλός καί ἀπέκτησε τό φῶς του, ἕως ὅτου φώναξαν τούς γονεῖς αὐτοῦ, πού ἀνέβλεψε, καί τούς ρώτησαν λέγοντας: «Αὐτός εἶναι ὁ Υἱός σας, γιά τόν ὁποῖον σεῖς λέγετε, ὅτι γεννήθηκε τυφλός; Πῶς λοιπόν τώρα βλέπει; ».

Οἱ δέ γονεῖς ἀποκρίθηκαν λέγοντας: « Ξέρουμε ὅτι αὐτός εἶναι ὁ υἱός μας, καί ὅτι γεννήθηκε τυφλός. Ἀλλά πῶς τώρα βλέπει δέν ξέρουμε, ἤ ποιός ἄνοιξε τά μάτια του ἐμεῖς δέν ξέρουμε. Αὐτός ἡλικία ἔχει, αὐτόν ρωτήσετε, αὐτός θά σᾶς μιλήσῃ γιά τόν ἑαυτό του».

Αὐτά εἶπαν οἰ γονεῖς του, διότι φοβοῦνταν τούς Ἰουδαίους. Διότι ἤδη οἱ Ἰουδαῖοι εἶχαν συμφωνήσει νά γίνῃ ἀποσυνάγωγος (ν’ ἀφορισθῇ), ἐάν κανείς ὁμολογήσῃ αὐτόν Μεσσία. Γι’ αὐτό οἱ γονεῖς του εἶπαν, «Ἡλικία ἔχει, αὐτόν ρωτήσετε».

Φώναξαν γιά δεύτερη φορά τόν ἄνθρωπο, πού ἦταν τυφλός, καί τοῦ εἶπαν: «Δόξασε τό Θεό ὁμολογώντας τήν ἀλήθεια. Ἐμεῖς ξέρουμε, ὅτι ὁ ἄνθρωπος αὐτός εἶναι ἁμαρτωλός (ἀσεβής)».

Ἐκεῖνος δέ ἀπάντησε: «Ἐάν εἶναι ἁμαρτωλός, δέν ξέρω. Ἕνα ξέρω, ὅτι, ἐνῷ ἤμουν τυφλός, τώρα βλέπω».

Τοῦ εἶπαν δέ πάλι:«Τί σοῦ ἔκανε; Πῶς σοῦ ἄνοιξε τά μάτια;». Τούς ἀποκρίθηκε;« Ἤδη σᾶς εἶπα, ἀλλά δέν δώσατε σημασία. Γιατί θέλετε πάλι νά ἀκούσετε; Μήπως θέλετε καί σεῖς νά γίνετε μαθηταί του;».

Τόν χλεύασαν λέγοντας:«Σύ εἶσαι μαθητής ἐκείνου, ἐνῷ ἐμεῖς εἴμεθα μαθηταί τοῦ Μωϋσῆ. Ἐμεῖς ξέρουμε, ὅτι ὀ Θεός μίλησε στό Μωϋσῆ, ἐνῷ αὐτός δέν ξέρουμε ἀπό ποῦ εἶναι».

Ὁ ἄνθρωπος τούς εἶπε τότε:«Ἐδῶ βεβαίως εἶναι τό ἀπορίας ἄξιο, ὅτι σεῖς δέν ξέρετε ἀπό ποῦ εἶναι, καί ὅμως μοῦ ἄνοιξε τά μάτια. Ξέρουμε δέ, ὅτι ἁμαρτωλούς (ἀσεβεῖς) ὁ Θεός δέν ἀκούει, ἀλλ’ ἐάν κανείς εἶναι θεοσεβής καί ἐκτελῇ τό θέλημά του, αὐτόν ἀκούει. Ἀφ’ ὅτου ὑπῆρξε ὁ κόσμος, δέν ἀκούστηκε, ὅτι ἄνοιξε κάποιος μάτια ἀνθρώπου γεννήθηκε τυφλός. Ἄν δέν ἦταν αὐτός ἀπ’ τό Θεό, δέν θά μποροῦσε νά κάνει τίποτε».

Τοῦ εἶπαν τότε:«Σύ ὁλόκληρος γεννήθηκες βουτηγμένος μέσα στίς ἁμαρτίες, καί σύ διδάσκεις ἐμᾶς;». Καί τόν πέταξαν ἔξω.

Ἄκουσε ὁ Ἰησοῦς, ὅτι τόν πέταξαν ἔξω, καί ὅταν τόν βρῆκε, τοῦ εἶπε:« Σύ πιστεύεις στόν Υἱό τοῦ Θεοῦ; ».

Ἀποκρίθηκε ἐκεῖνος καί εἶπε: « Καί ποιός εἶναι, κύριε, γιά νά πιστεύσω σ’ αὐτόν;». Καί ὁ Ἰησοῦς τοῦ εἶπε: «Καί τόν εἶδες, καί αὐτός ὁμιλεῖ μαζί σου, αὐτός εἶναι».

Καί ἐκεῖνος εἶπε:«Πιστεύω, «Κύριε». Καί τόν προσκύνησε.

Ἀντιγραφή γιὰ τὸ «σπιτὰκι τὴς Μέλιας»

ΤΑ ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ ΤΩΝ  ΚΥΡΙΑΚΩΝ
Κείμενο-Μετάφρασι-Σχόλια
ΛΕ­ΜΕ­ΣΟΣ 2007

Εἰκόνες ἀπὸ : ziarullumina.ro / η κεντρική εικόνα έργο του  Nicolas Poussin, 1650 από: marklambert

violet flower smiley