Ο ῞Αγιος ῾Ιερομάρτυς ᾿Ανδρόνικος, κατά κόσμον Βλαδίμηρος Νικόλσκϊυ, ἐγεννήθηκε τήν 1η Αὐγούστου 1870 στό χωριό Ποβοντνέβο τῆς ᾿Επισκοπῆς Γιαροσλάβλ τῆς Ρωσίας καί ὁ πατέρας του ἦταν διάκονος.

᾿Εσπούδασε στή σχολή τοῦ Γιαροσλάβλ καί τό 1891 συνέχισε τίς σπουδές του στή θεολογική ἀκαδημία τῆς Μόσχας.

Τήν 1η Αὐγούστου 1893, μέ τήν εὐλογία τοῦ ῾Αγίου ᾿Ιωάννου τῆς Κροστάνδης, ἐκάρη μοναχός καί στίς 6 Αὐγούστου ἐχειροτονήθηκε διάκονος.

Τό 1895 ἐτελείωσε τή θεολογική ἀκαδημία καί στίς 22 ᾿Ιουλίου τοῦ ἰδίου ἔτους ἐχειροτονήθηκε πρεσβύτερος.

῾Ο νέος ἱερέας ᾿Ανδρόνικος ἐξεκίνησε τή διακονία του ἀπό τόν Καύκασο, ὅπου διορίσθηκε βοηθητικός ἐπιθεωρητής τῆς ἐκκλησιαστικῆς σχολῆς τοῦ Κουτάϊσι.

Τό 1897 ἀπεστάλη στό Ρωσικό ᾿Ορθόδοξο ἱεραποστολικό κλιμάκιο τῆς ᾿Ιαπωνίας. ᾿

Αναχώρησε γιά τή νέα του θέση περίλυπος ἀπό τήν ῾Αγία Πετρούπολη, στίς 21 Σεπτεμβρίου 1897. ῎Εφθασε στήν ᾿Οδησσό καί ἀπό ἐκεῖ ἀνεχώρησε μέ τόν ἀρχιμανδρίτη Σέργιο (Στραγκορόντσκϊυ) γιά τήν ᾿Ιαπωνία, ὅπου ἔφθασε στίς 26 Δεκεμβρίου.

῎Εγραφε γιά τό ταξίδι αὐτό τά ἀκόλουθα· «῾Ο διορισμός μου αὐτός μέ κατέστησε τόσο περίλυπο πού ἔκλαψα. Θά ἤμουν εὐτυχής νά μήν εἶχε συμβεῖ. Δέν πρέπει ὅμως νά ζήσω, ὅπως ἐγώ θέλω, ἀλλά ὅπως ὁ Θεός κελεύει».

Μετά δύο ἔτη ἐπέστρεψε στή Ρωσία, στήν πόλη ῎Αρντον, καί ἀνέλαβε, μετά ἀπό παράκληση τοῦ ᾿Επισκόπου καί φίλου του, τή διεύθυνση ἑνός ἐκκλησιαστικοῦ σχολείου.

Λίγα χρόνια ἀργότερα, τό 1906, ἐκλέγεται ᾿Επίσκοπος τοῦ Κιότο καί ἀναλαμβάνει τά καθήκοντά του ὡς Βοηθός ᾿Επίσκοπος τοῦ ῾Αγίου Νικολάου τῆς ᾿Ιαπωνίας.

Τό 1907, ἐκλέγεται ἀναπληρωτής τοῦ ᾿Επισκόπου Εὐλογίου τοῦ Χόλμ καί, τό 1908, ἀναλαμβάνει τά καθήκοντά του ὡς ᾿Επίσκοπος μίας περιφέρειας τοῦ Νόβγκοροντ. Τό κήρυγμά του εἶναι δυναμικό καί ἀνδρεῖο.

Στίς 30 ᾿Ιουλίου 1914, ᾿Εκκλησία τόν τοποθετεῖ ὡς ᾿Επίσκοπο Περμίας καί Σολικάμσκ. ῾Ο Α’ Παγκόσμιος πόλεμος ἀρχίζει. ῾Ο ῞Αγιος ᾿Ανδρόνικος διαβλέπει τή βαριά δοκιμασία καί τό φοβερό τοῦ πολέμου, πού χαρακτηρίζει πλήρη βαρβαρότητα, ἠθική πτώχευση καί πνευματική διαστροφή.

Αμέσως μετά τόν πόλεμο ξεσπᾶ ἐσωτερική δοκιμασία τοῦ Ρωσικοῦ λαοῦ. Τό τσαρικό καθεστώς πέφτει μέ τήν ἐπανάσταση τῶν Μπολσεβίκων. ῎

Ετσι, ὅταν, τό 1918, ἐδημοσιεύθηκε στήν Περμία τό διάταγμα γιά τήν «ἐλευθερία τῆς συνειδήσεως» καί τό χωρισμό ᾿Εκκλησίας καί κράτους, ὁ ῞Αγιος ᾿Ανδρόνικος ἀντιστέκεται καί θεωρεῖ τούς ἐπαναστάτες ἐχθρούς τῆς ᾿Εκκλησίας. ῾

Ο Πατριάρχης Τύχων τόν ἀνυψώνει στή θέση τοῦ ᾿Αρχιεπισκόπου καί ὁ ῞Αγιος ᾿Ανδρόνικος γράφει πρός αὐτόν· «Εἶμαι, πρός τό παρόν, ἐλεύθερος, ἀλλά γνωρίζω, ὅτι σύντομα θά μέ συλλάβουν».

Πράγματι! ῾Ο ῞Αγιος ᾿Ανδρόνικος συνελήφθη ἀπό τούς ἐπαναστάτες, στίς 4 ᾿Ιουνίου 1918, στίς τρεῖς μετά τά μεσάνυχτα.

῾Ο ἐπαναστάτης Μυασνίκωφ ἔγραψε στά ᾿Απομνημονεύματά του· «᾿Επήγαμε γιά πέντε βέρστια κατά μῆκος τῆς Σιβηρικῆς ἐθνικῆς ὁδοῦ. ῾Οδηγηθήκαμε σέ ἕνα δάσος καί ἐκεῖ ἐσταματήσαμε τά ἄλογα.

῎Εδωσα στόν ᾿Ανδρόνικο ἕνα φτυάρι καί τόν διέταξα νά σκάψει ἕνα τάφο. ῞Οταν ἐτελείωσε, προσευχήθηκε πρός ὅλες τίς κατευθύνσεις καί μετά εἶπε ὅτι περιμένει.

Εἶπα ὅτι δέν θά τόν ἐπυροβολοῦσα, ἀλλά θά τόν ἔθαβα ζωντανό, ἄν ἀκύρωνε ὅλα ὅσα εἶχε γράψει καί πεῖ ἐναντίον μας. ᾿Εκεῖνος ἀρνήθηκε.

Τόν ἐσκεπάσαμε μέ λίγο χῶμα καί τόν πυροβολήσαμε»56.

Πηγή: Αποστολική Διακονία

Εικόνα από:cirota.ru violet flower smiley