Η ΔΥΝΑΜΗ ΣΤΗ ΠΙΣΤΗΣ

Φώτης Κόντογλου

Oἱ ἄνθρωποι ἔχουν στήν καρδιά τους μεγάλο φόβο μήπως ἀπομείνουν ἀπροστάτευτοι καί φτωχοί στή ζωή τους, καί γιά τοῦτο, ὁ νοῦς κι’ ὁ λογισμός τούς εἶναι στό νά μαζέψουν χρήματα ἤ νά ἀποχτήσουν κτήματα κι’ ἄλλα πλούτη, γιά νά τά ’χουνε στήν ἀνάγκη τους.

Καί καλά γιά ἐκείνους πού δέν πιστεύουν στόν Θεό, καί κρεμοῦνε τήν ἐλπίδα τους στά χρήματα καί στ’ ἄλλα πλούτη.

Ἀλλά τί νά πεῖ κανένας γιά ἐκείνους πού λέγονται χριστιανοί, πού πᾶνε στήν ἐκκλησία καί παρακαλοῦνε τόν Θεό νά τούς βοηθήσει στή ζωή καί πού λένε πώς ἔχουνε τήν ἐλπίδα τους στόν Χριστό, στήν Παναγία καί στούς Ἁγίους, κι’ ἀπό τήν ἄλλη μεριά εἶναι φιλάργυροι, δέν δίνουνε τίποτα στ’ ἀδέρφια τους, τούς φτωχούς, κι’ ὁλοένα μαζεύουνε χρήματα καί πλούτη;

Στή ζωή μου εἶδα πώς οἱ τέτοιοι λεγόμενοι χριστιανοί εἶναι οἱ περισσότεροι, κι’ ἀπορεῖ κανένας πῶς μποροῦνε νά συμβιβάσουν μία ζωή συμφεροντολογική, μέ τά λόγια τοῦ Χριστοῦ, πού λέει καί ξαναλέει: «Μή φροντίζετε γιά τό τί θά φᾶτε καί γιά τό τί θά πιεῖτε καί γιά τό τί θά ντυθεῖτε.

Κοιτάξετε τά πουλιά, μήτε κοπιάζουν, μήτε μαζεύουν, κι’ ὅμως ὁ Πατέρας τους ὁ οὐράνιος τά θρέφει. Κοιτάξετε μέ πόση μεγαλοπρέπεια εἶναι ντυμένα τά ἀγριολούλουδα, πού κι’ ὁ ἴδιος ὁ Σολομώντας δέν στολίσθηκε σάν αὐτά τά τιποτένια λουλούδια.

Λοιπόν, ἄν γιά τό χορτάρι τοῦ χωραφιοῦ, πού σήμερα λουλουδίζει κι’ αὔριο τό καίουνε στόν φοῦρνο, φροντίζει ὁ Πατέρας σας πού εἶναι στόν οὐρανό, πόσο περισσότερο θά φροντίσει γιά σᾶς, ὀλιγόπιστοι;».

Αυτά εἶναι λόγια καθαρά, ἁπλά, σίγουρα, καί δείχνουν πῶς πρέπει νά εἶναι ἡ βάση καί τό θεμέλιο τῆς διδασκαλίας τοῦ Χριστοῦ.

Γιατί πῶς μπορεῖ νά ἔχει πίστη στόν Χριστό ἕνας ἄνθρωπος, καί μαζί νά εἶναι κολλημένος στά χρήματα καί στό συμφέρον, πολλές φορές μάλιστα περισσότερο κι’ ἀπό τούς ἄθεους;

Θά πεῖ πώς νομίζει πώς θά ξεγελάσει τόν Θεό. Ἀλλά «Θεός οὐ μυκτηρίζεται» δηλαδή, ὁ Θεός δέν περιπαίζεται.

Κι’ ὅμως, ἡ πονηρή γνώμη τοῦ ἀνθρώπου ὅλα μπορεῖ νά τά συμβιβάσει: Νά εἶναι γαντζωμένος καλά στό χρῆμα, δηλαδή στό διάβολο, πού τόν λέγει ὁ Χριστός Μαμωνά, θεό τῆς φιλαργυρίας, καί τόν ἴδιο καιρό νά παρουσιάζεται γιά χριστιανός, νά πηγαίνει στήν ἐκκλησιά, νά κάνει σταυρούς καί μετάνοιες, νά κλαίει πολλές φορές ἀπό τήν ἀγάπη του γιά τόν Χριστό, ἀλλά νά μήν μπορεῖ νά ξεγαντζωθεῖ ἀπό τά λεφτά κι’ ἀπό τή μανία τοῦ παρά.

Λογική δέν χωρᾶ καθόλου σ’ αὐτούς. Εἶναι ὁλότελα ἀναίσθητοι καί πονηροί, κι’ ὅ,τι κάνουν τό κάνουν γιά νά τό ἔχουν δίπορτο, κι’ ὅ,τι κερδίσουν. «Βάστα γερά», σοῦ λέει, τά λεφτά, πού εἶναι χειροπιαστά, ἄναβε καί κανένα κερί, κάνε καί καμιά μετάνοια, γιά νά ’χεις τό μέσο καί μέ τόν Χριστό.

Ἄν βγοῦνε ἀληθινά τά λόγια του γιά παράδεισο καί γιά κόλαση, ἔχουμε κι’ ἀπό κεῖ τή σιγουράντζα. Ὅ,τι καί νά γίνει, εἶναι κανένας κερδισμένος».

Ο Ἀπόστολος Παῦλος λέει: «Ἄν, ἐλπίζουμε στόν Χριστό μοναχά γιά τούτη τή ζωή, εἴμαστε οἱ πιό ἐλεεινοί ἄνθρωποι».

Γιατί οἱ ψευτοχριστιανοί παρακαλοῦνε τόν Χριστό προπάντων γιά τίς ὑποθέσεις τούτου τοῦ κόσμου, γιά τίς δουλειές τους, γιά τή σωματική ὑγεία τους, γιά τά παιδιά τους, καί μόλις σκοτεινιάσει ἡ κατάσταση, ἀρχίζουν τά παράπονα γιατί ὁ Χριστός κι’ ἡ Παναγία δέν τρέξανε νά τούς βοηθήσουν στίς δουλειές τους, πολλές φορές σέ τέτοιες δουλειές πού εἶναι ἀπάνθρωπες καί πού τούς κάνουν νά κακουργοῦν καταπάνω στ’ἀδέρφια τους.

Ο Ἀπόστολος Παῦλος λέει πάλι ἀλλοῦ: «Εἶναι καλό νά στερεώνετε τήν καρδιά σας μέ τήν ἐλπίδα στή χάρη τοῦ Θεοῦ, κι’ ὄχι μέ φαγητά (δηλαδή μέ σαρκικά καί ὑλικά πράγματα), πού μ’ αὐτά δέν ὠφεληθήκανε ὅσοι ἀφιερώσανε τή ζωή τους σ’ αὐτά, δηλαδή στό νά μαζέψουν χρήματα, ξεγελώντας τόν ἑαυτό τους πώς μ’ αὐτά ἐξασφαλίζονται».

Γιατί «ἐπελθών γάρ ὁ θάνατος, ταῦτα πάντα ἐξηφάνισται».

Δεν ὑπάρχει κανένα πράγμα πιό σίγουρο ἀπό τήν ματαιότητα τοῦ κόσμου, κανένα. Ὅλη ἡ ἱστορία τῆς ἀνθρωπότητας φανερώνει αὐτή τήν ἀπελπιστική ματαιότητα.

Καί ὅμως, πόσοι ἄνθρωποι στόν κόσμο κάθισαν καί σκεφθήκανε πάνω σ’ αὐτό τό φανερότατο καί σιγουρότατο φαινόμενο, στή ματαιότητα, πού θά ’πρεπε ὁ κάθε ἄνθρωπος νά τό ’χει μέρα – νύχτα μπροστά του;

Μά ἐμεῖς κάνουμε σάν τό καμηλοπούλι (στρουθοκάμηλο), πού χώνει τό κεφάλι του στόν ἄμμο γιά νά μή βλέπει τόν φονιά του, καί θαρρεῖ πώς κρύφτηκε ἀπό αὐτόν.

Πόσο ἀξιολύπητοι σ’ αὐτό ἀπάνω εἶναι οἱ σπουδαῖοι ἄνθρωποι τῆς γῆς!

Ἐνῶ βλέπουν καθαρά πώς τό βάραθρο πού κατάπιε ὅλους τους σπουδαίους ἀπό καταβολῆς κόσμου, καί πώς τ’ ἀνοιχτό στόμα του περιμένει νά τούς καταπιεῖ κι’ αὐτούς, ἐκεῖνοι δός του καί καταγίνονται μέ «μάταια καί ψευδῆ», μέ πολιτικές πονηριές, μέ πολέμους, μέ ψευτομεγαλεῖα παιδιακίσια, καί μέ ἀνοησίες, πού διαλαλῶνται σ’ ὅλη τήν οἰκουμένη.

Ὦ ἀνοησία ἐκείνων πού τούς λέει ὁ κόσμος σοβαρούς, μυαλωμένους, τετραπέρατους, μεγαλοφυεῖς! Τί φτώχεια  ἀληθινά ἀπό κρίση κι’ ἀπό γνώση! Κι’ ἀπό τέτοιους κυβερνιέται ὁ κόσμος.

Ἤ οἱ ἄλλοι πού καταγίνονται μέ μανία στίς μάταιες φιλοσοφίες καί στίς τέχνες, καί τούς ἀποθεώνουν οἱ ἄλλοι, οἱ πολλοί πού δέν ἔχουν κουκούτσι κρίση, ἐνῶ ξέρουν καλά πώς δέν θά περάσει πολύς καιρός πού θά σβήσουν ὅλοι ἀπό τόν κόσμο!

Ἀπόσπασμα ἀπό τό βιβλίο τοῦ Φώτη Κόντογλου, Ἀσάλευτο Θεμέλιο, Ἐκδ. Ἀκρίτας

Ἀντιγραφή γιὰ τὸ «σπιτὰκι τὴς Μέλιας»

ΦIΛOI ΦYΛAKIΣMENΩN «Ο ΟΝΗΣΙΜΟΣ»
ΤΕΥΧΟΣ 11o -ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ-ΧΕΙΜΩΝΑΣ 2010

violet flower smiley