Μια χαρούμενη συντροφιά από νέους διασχίζει τους δρόμους της πόλης τούτο το πρωινό. Οι στρατιωτικές τους στολές τονίζουν τη ζωηρή συζήτηση, που έχει ανάψει ανάμεσά τους. Η ικανοποίηση κι ο ενθουσιασμός, που πλημμυρίζουν την καρδιά τους, δεν μπορούν να κρυφτούν. Πώς είναι δυνατόν να κρυφτούν μετά από ένα τέτοιο θαύμα, που αντίκρυσαν, πριν λίγο;

Ιερή αγανάκτηση γέμισε η ψυχή του στρατηλάτη Μελέτιου, ενός απ’ τη συντροφιά, όταν αντίκρυσε τους ψεύτικους θεούς των ειδώλων. «Πόσες ψυχές δεν παρασύρονται στην πλάνη απ’ τη λατρεία τους», σκέφτηκε!

Η αγανάκτησή του έγινε πύρινη προσευχή στον Παντοδύναμο Θεό των Χριστιανών. Κι αμέσως τα είδωλα σωριάστηκαν σ’ ερείπια κι ο ναός γέμισε σκόνη!

***

Μελέτιος, Ιωάννης και Στέφανος τα ονόματά τους. Είναι οι τρεις φλογεροί Χριστιανοί, που γκρέμισαν και εξευτέλισαν τα είδωλα.

Είναι τρεις φίλοι, που έδωσαν τα χέρια να περπατήσουν μαζί στης ζωής τις όμορφες στιγμές. Αλλά και στις δύσκολες ώρες, που χρειάζεται θάρρος, ανδρεία, ηρωισμός. Τότε, που μ’ ένα προδοτικό «ναι» κερδίζεις πλούτη, αξιώματα και μ’ ένα ηρωικό «όχι» γίνεσαι τροφή στα πεινασμένα θηρία.

Αυτό το «όχι», με τις τρομερές του συνέπειες, προτίμησαν οι τρεις γενναίοι Χριστιανοί. Είπαν «όχι», χίλιες φορές «όχι» στον ειδωλολάτρη δούκα της Αιγύπτου Μάξιμο, στις αρχές του 3ου αιώνα. Τους συνέλαβε για την πράξη τους και τους πίεζε τώρα να θυσιάσουν στους θεούς.

Μια σειρά από απάνθρωπα βασανιστήρια είναι η απάντησή στην ηρωική στάση τους. Υπομένουν με καρτερία οι τρεις μάρτυρες. Φαίνονται, σαν να μην αισθάνονται το καυτό αίμα, που κυλάει άφθονο απ’ τις πληγές τους. Γιατί τη σκέψη τους και την καρδιά τους έχει αιχμαλωτίσει η μορφή του Αρχηγού τους.

Στην αγκαλιά Εκείνου στέλνει σε λίγο το ξίφος του δήμιου τον άγιο Στέφανο και άγιο Ιωάννη. Τον Μελέτιο, για να υποφέρει πιο πολύ, τον κρεμούν σ’ ένα πεύκο. Εκεί κλείνει τα μάτια του στις 24 Μαΐου ο ηρωικός αθλητής, την ίδια μέρα με τους φίλους τουυ, για να τ’ ανοίξει στη Βασιλεία του Θεού.

Τα άγια σώματα των τριων ηρώων της πίστης, πολύ γρήγορα και βίαια εξαφανίζονται απ’ το στίβο του αγώνα τους.

Η δυναμική φυσιογνωμία τους όμως μένει ολοζώντανη στη σκέψη όσων βρέθηκαν εκεί. Για να κηρύξει και σ’ αυτούς το θάρρος και τον ηρωισμό, που δίνει ο Ναζωραίος σ’ όσους πιστά Τον ακολουθούν. Έτσι τ’ αποτελέσματα είναι απίστευτα, θαυμαστά!

Ανάμεσα απ’ το πλήθος ξεχωρίζει ένας ειδωλολάτρης και μάλιστα μάγος, ο Καλλίνικος. Τον γνωρίζουν. Είναι εκείνος που έδωσε στον άγιος Μελέτιο ένα θανατηφόρο φαρμάκι, για να πεθάνει. Μα δεν μπόρεσε σε τίποτε να τον βλάψει.

Τώρα, τι να θέλει πάλι ο φοβερός μάγος, και προχωρεί προς τον ηγεμόνα;

Όλοι κρατούν την αναπνοή τους. Και τη στιγμή αυτή ακούγεται απ’ το στόμα του κάτι συγκλονιστικό:

-Πιστεύω στο Χριστό και στη δύναμή Του.

Δίπλα του στέκει ο Σεραπίων απ’ την Αίγυπτο, που ήταν ειδωλολάτρης. Τα ίδια λόγια επαναλαμβάνει κι αυτός στον τύραννο. Το τέλος μιας τέτοιας ομολογίας είναι γνωστό. Σε λίγο ο Καλλίνικος κι ο Σεραπίων βαφτίζονται Χριστιανοί στο αίμα του μαρτυρίου τους.

Η Βασιλεία του Θεού μέσα σε λίγες ώρες δέχεται δυο ακόμη εκλεκτά παιδιά της.

***

Φήστος, Φαύστος, Μάρκελλος, Θεόδωρος, Μελέτιος, Σέργιος, Μαρκελλίνος, Φίληξ, Φωτεινός, Θεοδωρίσκος, Μερκούριος και Δίδυμος. Δώδεκα ονόματα, που αντιπροσωπεύουν δώδεκα αξιωματούχους, άρχοντες. Όλοι αυτοί μέχρι πριν λίγο πίστευαν στους ψεύτικους θεούς του Ολύμπου.

Τώρα το μαρτύριο του αγίου Μελετίου και των άλλων δεν μπορούν πια να κρατούν τα μάτια κλειστά στο φως και στην αλήθεια. Ο ηγεμόνας Μάξιμος τα έχει χαμένα! Κι οι αξιωματούχοθ ακόμη ν’ ακολουθούν το Ναζωραίο; Είναι φοβερό!

-Γρήγορα στο αναμμένο καμίνι να τους ρίξετε, προστάζει ξέφρενος.

Πόσο έξω όμως πέφτει! Στη θέση του καθενός που θυσιάζεται για την πίστη, άλλοι παρουσιάζονται. Τρεις γενναίες γυναίκες τώρα η Σωσάννα, η Μαρκιανή κι η Παλλαδία, γυναίκες τριων απ’ τους αξιωματούχους μάρτυρες, βασανίζονται σκληρά για την πίστη τους.

Οι στρατιώτες που τις βασάνισαν, αμέσως μετά το τέλος τους, πεθαίνουν με φοβερό τρόπο. Το θαύμα της θείας δικαιοσύνης όμως δεν συνέτιζει τους τυφλωμένους απ’ το ψέμα Εθνικούς. Ανάμεσα στο πλήθος, υπάρχουν δυο νήπια. Ο Κυριακός κι ο Χριστιανός.

– Ποιός είναι ο μεγαλύτερος Θεός, ο Δίας ή ο Χριστός; τα ρωτάει άγρια ο ηγεμόνας.

Κι εκείνα, με την παιδική τους απλότητα και το φωτισμό του Θεού απαντούν:

– Ο Χριστός.

Ο σκληρός διώκτης δε συγκρατείται με τίποτε. Χωρίς ντροπή τα βάζει με δύο νήπια. Διατάζει τον αποκεφαλισμό τους. Τα δυο αγγελούδια πετούν στο Θεό, για να τον υμνούν αιώνια.

Έτσι δυο ακόμη κρίκοι μπαίνουν στην αλυσίδα του μαρτυρίου μιας μόνο μέρας. Η αλυσίδα όμως της 24ης Μαΐου είναι πολύ μεγάλη. Το μαρτυρολόγιο λέει, ότι ακόμη 11.208 Χριστιανοί μαρτύρησαν την ίδια μέρα!

Το παράδειγμα του ενός οδηγούσε στην ομολογία και στο μαρτύριο τον άλλο.

Σ’ αυτή τη μέρα λοιπίν, που είναι πορισμένη με τόσο μαρτυρικό αίμα, αξίζει να σταθούμε με ιδιαίτερη συγκίνηση και σεβασμό.

Να γονατίσουμε μπροστά στις χιλιάδες αυτές των μαρτύρων, για να ζητήσουμε τη βοήθειά τους. Να τους πούμε, ότι στης ζωής τον καθημερινό αγώνα, θα θέλαμε να είμαστε καλοί αθλητές.

Το παράδειγμά τους να είναι εκείνο, που θα μιλάει στην εποχή μας για το Θεό και θα εμπνέει τους γύρω μας στο δρόμο της αρετής.

Αντιγραφή για το «σπιτάκι της Μέλιας»

Η Ζωή του Παιδιού
Δεκαπενθήμερο Χριστιανικό Περιοδικό
Έτος 32ο – Αριθμός φύλλου 680 – 21 Μαΐου 1977

Εικόνα από: Πεμπτουσία

violet flower smiley