ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ

ΙΣΤΟΡΙΚΟΣ

Περιγραφή γραμμένη από έναν Πόντιο καθηγητή

«Με συνέλαβαν στις 31 Ιανουαρίου 1921 στην Αμισό. Μαζί με συμπατριώτες μου, επιστήμονες κι εμπόρους, ύστερα από ένα μήνα φυλάκιση, μας έστειλαν σιδεροδέσμιους στις φυλακές της Αμάσειας.

Εκεί συναντηθήκαμε με πλήθος συμπατριώτες μας.

Οι συνθήκες, που ζούσαμε, φοβερές. Η ατμόσφαιρα αποπνικτική.

Χυδαία περιφρόνηση κι απαίσια συμπεριφορά από άξεστους στρατιώτες φρουρούς. Μας κατηγορούσαν για προδότες, ότι τάχα οργανώσαμε μυστικό κίνημα…

Μας οδηγούν στο δικαστήριο. Με απειλές απαιτούν να ομολογήσουμε την… ενοχή μας.

Αρνούμεθα. Εξοργισμένοι, αναβάλλουν τη συνέχεια της δίκης για την άλλη μέρα. Επιστρέφουμε στη φυλακή.

Ξημερώνει Κυριακή.

Όλοι μέσα στη φυλακή παρακολουθούμε τη θεία Λειτουργία σς βαθιά κατάνυξη και με δάκρυα στα μάτια παρακαλούμε θερμά τον Ύψιστο, να μας  ενισχύσει στις αγωνιώδεις εκείνες στιγμές…

Κάτω από το χαμηλό ήχο «του Δείπνου Σου του μυστικού σήμερον Υιέ Θεού κονωνόν με παράλαβε» όλοι κοινωνήσαμε. Μετά τη θεία Μετάληψη αισθανθήκαμε πραγματική ενίσχυση κι ανακούφιση…

Τρεις μέρες συνεχίζεται η δίκη. Επαναλαμβάνεται πάντα η ίδια κωμωδία… Ο θόρυβος πνίγει τις αδύνατες φωνές μας… ταραχή, απειλές…

Ξημέρωσε η τελευταία μέρα.

Με διπλάσια συνοδεία από ένοπλους φρουρούς, στο δικαστήριο και πάλι. Πρόκειται να εκδοθεί η τελική απόφαση. Όταν μπήκαμε στον περίβολο, θυμήθηκα τον κήπο της Γεσθημανής.

Απαγγέλλεται η απόφαση :

«Επειδή αποδείχτηκε, ότι οι παρόντες εργάζονται για να ιδρύσουν Δημοκρατία του Πόντου, αποσπώντες έτσι μεγάλο τμήμα του Οθωμανικού Κράτους…, καταδικάζονται 69 παρόντες στον δι’ αγχόνης θάνατο. Επτά σε 15 χρόνια φυλακή κα 13 να μείνουν φυλακή ως το τέλος του πολέμου».

Ένας από τους 13 ήμουνα κι εγώ…

Επιστρέφοντας στη φυλακή, οι μελλοθάνατοι, ψύχραιμοι, μας αποχαιρετούσαν: «Ζήτω το Έθνος. Έχετε γεια. Χαίρετε. Καλή αντάμωση στον άλλο κόσμο».

Και οι 69 μεταφέρθηκαν στις κεντρικές φυλακές, για να εκτελεστούν την επόμενη, βλέποντας στο δρόμο τα ικριώματα, που γι’ αυτούς ήταν κιόλας στημένα.

Είναι αξιοθαύμαστη η ανδροπρεπής στάση κι εύχομαι να βρεθεί μούσα λυρική, να εξυμνήσει, το θάρρος, τις γερές χριστιανικές πεποιθήσεις τους, τη θαυμαστή περιφρόνηση του θανάτου και τα υπέροχα ψυχικά τους αισθήματα.

Το άλλο πρωί τα ξημερώματα, ο ένας μετά τον άλλο, 69 στύλοι της Αμισού, Πάφρας και Αλάτζαμ ανέβαι9ναν στις βαθμίδες του ικριώματος, παραδίδοντας το πνεύμα στον Πλάστη, αφού όπως πληροφορήθηκα, όλη τη νύχτα προσεύχονταν, ψάλλοντες τελευταία και τη νεκρώσιμη ακολουθία τους. Κρεμάστηκαν σε δυο σειρές.

Στη μέση ο ηρωικός Πρωτοσύγκελλος φέροντας στο στήθος του την αιτία της καταδίκης όλων…»

Αντιγραφή για το «σπιτάκι της Μέλιας»

Απόσπασμα από το περιοδικό «η Ζωή του Παιδιού» έτος 33ο αρ. φύλλου 702-703 – 1η Ιουλίου 1978

violet flower smiley