Νικηφόρος

Δεν είναι μόνο ο Μέγας Αθανάσιος, ο αρχιεπίσκοπος της Αλεξάνδρειας, που συνέδεσε το όνομά του με την αρετή και την αγιότητα. Είναι και άλλος άγιος Αθανάσιος, ο οποίος έζησε πολλούς αιώνες αργότερα και μεγαλούργησε στην Πελοπόννησο ως Αρχιεπίσκοπος Χριστιανουπόλεως.

Γι’ αυτό και με λαμπρότητα εορτάζεται η μνήμη του στις 17 Μαΐου, στην Αρκαδία και στη Γορτυνία, στην Κυπαρισσία, στο χωριό Χριστιανοί, καθώς και στην ιστορική Μονή του Τιμίου Προδρόμου Γορτυνίας, η οποία κατέχει ως θησαυρό ανεκτίμητο τα χαριτόβρυτα λείψανά του. Ας δούμε μερικά στιγμιότυπα από τη ζωή του.

Κλήση για αφιέρωση

Γεννήθηκε γύρω στα 1635 στην Καρύταινα Γορτυνίας από Κερκυραίους γονείς, τον Ανδρέα και την Ευφροσύνη Κορφηνού, και βαπτίστηκε με το όνομα Αναστάσιος. Όταν ενηλικιώθηκε, οι γονείς του θέλησαν να τον αρραβωνιάσουν με μία κοπέλα από την Πάτρα.

Χωρίς να τον ρωτήσουν, τα κανόνονισαν όλα και τον έστειλαν στο Ναύπλιο, για να αγοράσει τα νυφικά ενδύματα και ότι άλλο απαραίτητο για το γάμο. Ωστόσο ο νεαρός Αναστάσιος, που είχε μέσα του την επιθυμία να αφιερωθεί στον Θεό, σε όλο το ταξίδι έκανε θερμή προσευχή λέγοντας τον Ψαλμικό στίχο: » Γνώρισόν μοι, Κύριε, ὁδὸνἐν ᾗ πορεύσομαι,«(Ψαλμ.142,8).

Κάποια στιγμή έκανε μία στάση και μπήκε να προσκυνήσει σε έναν ναό της Παναγίας. Τότε από την εικόνα της Θεοτόκου άκουσε να τον καλεί η Παναγία με το όνομα Αθανάσιος, το οποίο έλαβε αργότερα ως μοναχός. Εκείνη του έδωσε οδηγία να στείλει τα νυφικά πίσω στον πατέρα του, για να τα δώσει στην κοπέλα, με την προτροπή να διαλέξει άλλον σύζυγο, αφού ο ίδιος θα ακολουθούσε άλλο δρόμο.

Ακούραστος ποιμένας

Γύρω στα 1680 εξελέγη Μητροπολίτης Χριστιανουπόλεως, υπέρτιμος και έξαρχος πάσης Αρκαδίας. Από τότε το πεδίο της δράσεώς του ήταν η κεντρική και δυτική Πελοπόννησος, περιοχή μεγάλη σε έκταση και πολύ δύσβατη στις ορεινές επαρχίες.

Ωστόσο πιστός στην αποστολή του ο ακούραστος Ποιμενάρχης, περιόδευε διαρκώς στις πόλεις και τα χωριά, για να κηρύττει τον λόγο του Θεού και να ενισχύει τους σκλαβωμένους Χριστιανούς τελώντας τα άγια Μυστήρια. Όταν ιερουργούσε, τη στιγμή που εκφωνούσε το «Κύριε, Κύριε ἐπίβλεψον ἐξ οὐρανοῦ ..«, οι πιστοί έβλεπαν ένα φωτεινό αστέρι να βγαίνει από το στόμα Του.

Παράλληλα εργάστηκε για την ανακαίνιση Ιερών Ναών και Μοναστηριών, καθώς επίσης φρόντισε για την ίδρυση Σχολείων, ώστε να υπάρχει πνευματική αντίσταση όχι μόνο στον κίνδυνο εξισλαμισμού αλλά και στη διείσδυση των Βενετών.

Ο ίδιος δεν κρατούσε χρήματα, αλλά ότι του έδιναν το διοχέτευε στις φιλανθρωπίες και στα έργα που επιτελούσε.

Όταν έμαθε ότι στο χωριό Μπελτέκου έκαιγαν τους νεκρούς τους εξαιτίας κάποιων προσλήψεων που είχαν, έσπευσε να το επισκεφθεί, τέλεσε αγιασμό και εξήγησε στους κατοίκους ότι η πράξη τους αυτή είναι ασέβεια προς τους νεκρούς και αντίθετη με την παράδοση της Εκκλησίας.

Δυστυχώς οι άνθρωποι εκείνοι εγκλωβισμένοι στις δεισιδαιμονίες τους, δεν τον άκουσαν κι έτσι έφυγε. Ύστερα από λίγο καιρό το χωριό έπεσε σε εμφύλιο σπαραγμό και ερημώθηκε.

Η σιωπή των βατράχων

Εντυπωσιακό είναι το περιστατικό που συνέβη στη περιοχή της σημερινής Μεγαλόπολης. Ήταν παραμονή της Μεταμορφώσεως κι ο Άγιος, αφού τέλεσε τον Εσπερινό στον ομώνυμο Ναό, έγειρε να αποκοιμηθεί δίπλα σε μια μικρή λίμνη του ποταμού Ελισώνα.

Την άλλη μέρα, όταν τον ρώτησαν πως πέρασε τη νύχτα, εκείνος είπε με παράπονο: «αυτά τα βατράχια δεν με άφησαν καθόλου να κοινηθώ»! Τότε τα  βατράχια αμέσως σταμάτησαν να κοάζουν. Πέρασε ένας χρόνος κι όταν ήλθε πάλι να λειτουργήσει στο ναό αυτό, διανυκτέρευσε στον ίδιο τόπο.

Τι περίεργο όμως! Επικρατούσε τέλεια ησυχία! Παραξενεμένος ρώτησε τους ντόπιους τι απέγιναν τόσα βατράχια που είχε η λίμνη. «Δέσποτα, του είπαν εκείνοι, από τότε που είπατε ότι δεν σας άφησαν να κοιμηθείτε, ούτε που ξανακούστηκαν». «Καλά, και με άκουσαν τα ευλογημένα;» είπε χαμογελώντας κι αμέσως τα βατράχια ξανάρχισαν τα κοάσματά τους!

Ζωντανή η παρουσία του

Ο άγιος ιεράρχης έφυγε από τον κόσμο σε ηλικία περίπου 65 ετών, ημέρα Κυριακή, μετά τη Θεία Λειτουργία που τέλεσε ο ίδιος, παρά την αδιαθεσία που αισθανόταν. Το γεγονός της εκδημίας του σκόρπισε θλίψη και οδύνη σε όλους τους Χριστιανούς, που ένιωσαν ότι έχασαν τον πατέρα τους.

Ωστόσο ο Άγιος τους παρηγόρησε με πολλά θαυμαστά σημεία. Το ιερό του λείψανο βρέθηκε κατά την εκταφή αδιάλυτο και μυροβόλο. Φιλονίκησαν τότε οι ντόπιοι σε ποιόν τόπο θα κρατούσαν το σκήνωμά του, ο Άγιος όμως φανέρωσε με θαύμα το Μοναστήρι του Προδρόμου ως τόπο αναπάυσεως του.

Εκεί βρίσκεται μέχρι σήμερα, για να μεταδίδει δύναμη και ευλογία σε κάθε ευλαβή προσκυνητή που καταφεύγει στη χάρη του.

Αντιγραφή για το «σπιτάκι της Μέλιας»

Προς τη Νίκη
Μηνιαίο Ορθόδοξο Χριστιανικό Περιοδικό
Μάιος 2016- έτος 56ο- τεύχος 795

Εικόνες από:orthodoxicons.orthodoxfaith.net.aujohnsanidopoulos / justinian.apostoliki-diakonia

violet flower smiley