Χαραλάμπους Νεοφύτου Πρεσβυτέρου

(Μάρ­κου, ι­ε΄43-ι­στ΄8)

Τῷ καιρῷ ἐκεῖνῳ ἐλ­θὼν Ἰ­ω­σὴφ ὁ ἀ­πὸ Ἁ­ρι­μα­θα­ί­ας, εὐ­σχή­μων βου­λευ­τής, ὃς καὶ αὐ­τὸς ἦν προσ­δε­χό­με­νος τὴν βα­σι­λε­ί­αν τοῦ Θε­οῦ, τολ­μή­σας εἰ­σῆλ­θε πρὸς Πι­λᾶ­τον καὶ ᾐ­τή­σα­το τὸ σῶ­μα τοῦ Ἰ­η­σοῦ.  Ὁ δὲ Πι­λᾶ­τος ἐ­θα­ύ­μα­σεν εἰ ἤ­δη τέ­θνη­κε, καὶ προ­σκα­λε­σά­με­νος τὸν κεν­τυ­ρί­ω­να ἐ­πη­ρώ­τη­σεν αὐ­τὸν εἰ πά­λαι ἀ­πέ­θα­νε·  καὶ γνοὺς ἀ­πὸ τοῦ κεν­τυ­ρί­ω­νος ἐ­δω­ρή­σα­το τὸ σῶ­μα τῷ Ἰ­ω­σήφ.  Καὶ ἀ­γο­ρά­σας σιν­δό­να καὶ κα­θε­λὼν αὐ­τὸν ἐ­νε­ί­λη­σε τῇ σιν­δό­νι καὶ κα­τέ­θη­κεν αὐ­τὸν ἐν μνη­με­ί­ῳ ὃ ἦν λε­λα­το­μη­μέ­νον ἐκ πέ­τρας, καὶ προ­σε­κύ­λι­σε λί­θον ἐ­πὶ τὴν θύ­ραν τοῦ μνη­με­ί­ου.

Ἡ δὲ Μα­ρί­α ἡ Μα­γδα­λη­νὴ καὶ Μα­ρί­α Ἰ­ω­σῆ ἐ­θε­ώ­ρουν ποῦ τί­θε­ται. Καὶ δι­α­γε­νο­μέ­νου τοῦ σαβ­βά­του Μα­ρί­α ἡ Μα­γδα­λη­νὴ καὶ Μα­ρί­α ἡ τοῦ Ἰ­α­κώ­βου καὶ Σα­λώ­μη ἠ­γό­ρα­σαν ἀ­ρώ­μα­τα ἵ­να ἐλ­θοῦ­σαι ἀ­λε­ί­ψω­σιν αὐ­τόν. Καὶ λί­αν πρω­ΐ τῆς μιᾶς σαβ­βά­των ἔρ­χον­ται ἐ­πὶ τὸ μνη­μεῖ­ον, ἀ­να­τε­ί­λαν­τος τοῦ ἡ­λί­ου. Καὶ ἔ­λε­γον πρὸς ἑ­αυ­τάς· Τίς ἀ­πο­κυ­λί­σει ἡ­μῖν τὸν λί­θον ἐκ τῆς θύ­ρας τοῦ μνη­με­ί­ου;  Καὶ ἀ­να­βλέ­ψα­σαι θε­ω­ροῦ­σιν ὅ­τι ἀ­πο­κε­κύ­λι­σται ὁ λί­θος· ἦν γὰρ μέ­γας σφό­δρα. 

Καὶ εἰ­σελ­θοῦ­σαι εἰς τὸ μνη­μεῖ­ον εἶ­δον νε­α­νί­σκον κα­θή­με­νον ἐν τοῖς δε­ξιοῖς, πε­ρι­βε­βλη­μέ­νον στο­λὴν λευ­κήν, καὶ ἐ­ξε­θαμ­βή­θη­σαν. Ὁ δὲ λέ­γει αὐ­ταῖς· Μὴ ἐκ­θαμ­βεῖ­σθε· Ἰ­η­σοῦν ζη­τεῖ­τε τὸν Να­ζα­ρη­νὸν τὸν ἐ­σταυ­ρω­μέ­νον· ἠ­γέρ­θη, οὐκ ἔ­στιν ὧ­δε· ἴ­δε ὁ τό­πος ὅ­που ἔ­θη­καν αὐ­τόν.  Ἀλ­λ’ ὑ­πά­γε­τε εἴ­πα­τε τοῖς μα­θη­ταῖς αὐ­τοῦ καὶ τῷ Πέ­τρῳ ὅ­τι προ­ά­γει ὑ­μᾶς εἰς τὴν Γα­λι­λα­ί­αν· ἐ­κεῖ αὐ­τὸν ὄ­ψε­σθε, κα­θὼς εἶ­πεν ὑ­μῖν.  Καὶ ἐ­ξελ­θοῦ­σαι ἔ­φυ­γον ἀ­πὸ τοῦ μνη­με­ί­ου· εἶ­χε δὲ αὐ­τὰς τρό­μος καὶ ἔκ­στα­σις, καὶ οὐ­δε­νὶ οὐ­δὲν εἶ­πον· ἐ­φο­βοῦν­το γάρ.

Με­τά­φρα­σι

Ἐ­κεῖ­νον τόν και­ρό (τῆς σταυ­ρώ­σε­ως τοῦ Ἰ­η­σοῡ), ἦλ­θεν ὁ Ἰ­ω­σήφ, πού κα­τα­γό­ταν ἀ­πό τήν Ἀ­ρι­μα­θαί­α, σε­μνός βου­λευ­τής (μέ­λος τοῦ Ἰ­ου­δα­ϊ­κοῦ συ­νε­δρί­ου), καί αὐ­τός πε­ρί­με­νε τή βα­σι­λεί­α τοῦ Θε­οῦ. Καί τόλ­μη­σε καί ἐ­πι­σκέ­φτη­κε τόν Πι­λᾶ­το καί ζή­τη­σε τό σῶ­μα τοῦ Ἰ­η­σοῦ.

Ὁ δέ Πι­λά­τος ἐ­ξε­πλά­γη, δι­ό­τι ἀ­πέ­θα­νε γρή­γο­ρα, καί κά­λε­σε τόν ἑ­κα­τόν­ταρ­χο καί τόν ρώ­τη­σε ἐ­άν ἀ­πέ­θα­νε ἀ­πό ὥ­ρα. Καί ὅ­ταν τό ἔ­μα­θε ἀ­πό τόν ἑ­κα­τόν­ταρ­χο, δώ­ρι­σε τό σῶ­μα στόν Ἰ­ω­σήφ. Καί ἀ­φοῦ ἀ­γό­ρα­σε σεν­τό­νι καί τόν κα­τέ­βα­σε (ἀ­πό τό σταυ­ρό), τόν τύ­λι­ξε στό σεν­τό­νι καί τόν ἔ­θε­σε σέ μνῆ­μα, πού  ἦ­ταν λα­ξευ­μέ­νο σέ βρά­χο, καί κύ­λη­σε ἕ­να λί­θο στήν εἴ­σο­δο τοῦ μνή­μα­τος.

Ἠ δέ Μα­ρί­α ἡ Μα­γδα­λη­νή καί ἡ Μα­ρί­α ἡ μη­τέ­ρα τοῦ Ἰ­ω­σῆ πα­ρα­κο­λου­θοῦ­σαν πού ἐν­τα­φι­ά­ζε­ται. Καί ἀ­φοῦ πέ­ρα­σε τό Σάβ­βα­το (ἡ­μέ­ρα ἀρ­γί­ας), ἡ Μα­ρί­α ἡ Μα­γδα­λη­νή καί ἡ Μα­ρί­α ἡ μη­τέ­ρα τοῦ Ἰ­α­κώ­βου καί ἡ Σα­λώ­μη ἀ­γό­ρα­σαν ἀ­ρώ­μα­τα γιά νά πᾶ­νε νά τόν ἀ­λεί­ψουν. Καί πο­λύ πρω­ί, τήν πρώ­την ἡ­μέ­ρα τῆς ἑ­βδο­μά­δος (τήν Κυ­ρια­κή), μό­λις ἀ­νέ­τει­λε ὁ ἥ­λιος κά­τω ἀ­πό τόν ὁ­ρί­ζον­τα (μό­λις ἄρ­χι­σε τό λυ­καυ­γές), ἔρ­χον­ται στό μνῆ­μα.

Ἔ­λε­γαν δέ με­τα­ξύ τους. «Ποι­ός θά ἀ­πο­κυ­λή­ση γιά μᾶς τό λί­θο ἀ­π’ τήν εἴ­σο­δο τοῦ μνή­μα­τος;­».

Ἀλ­λά μό­λις κοί­τα­ξαν, βλέ­πουν, ὅ­τι ὁ λί­θος εἶ­χεν ἀ­πο­κυ­λη­σθῆ. Ἦ­ταν δέ πά­ρα πο­λύ με­γά­λος. Καί ἀ­φοῦ μπῆ­καν στό μνῆ­μα, εἶ­δαν ἕ­να νέ­ο νά κά­θε­ται στά δε­ξιά ντυ­μέ­νος μέ λευ­κή στο­λή, καί τρό­μα­ξαν.

Αὐ­τός δέ τούς εἶ­πε: «Μή τρο­μά­ζε­τε! Τόν Ἰ­η­σοῦ ζη­τεῖ­τε τό Να­ζα­ρη­νό τόν ἐ­σταυ­ρω­μέ­νο; Ἀ­να­στή­θη­κε, δέν εἶ­ναι ἐ­δῶ. Νά ὁ τό­πος ὅ­που τόν ἐν­τα­φί­α­σαν. Πη­γαί­νε­τε δέ νά εἰ­πῆ­τε στούς μα­θη­τάς του καί μά­λι­στα στόν Πέ­τρο: Πη­γαί­νει πρίν ἀ­πό σᾶς  καί σᾶς πε­ρι­μέ­νει στή Γα­λι­λαί­α, ἐ­κεῖ θά τόν δεῖ­τε, ὅ­πως σᾶς εἶ­πε».

Βγῆ­καν καί ἔ­φυ­γαν ἀ­πό τό μνῆ­μα καί ἦ­ταν συγ­κλο­νι­σμέ­νες καί ἐκ­στα­τι­κές (κα­τά­πλη­κτες). Καί δέν εἶ­παν τί­πο­τε σέ κα­νέ­να, δι­ό­τι φο­βοῦν­ταν.

Ἀντιγραφή γιὰ τὸ «σπιτὰκι τὴς Μέλιας»

ΤΑ ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ ΤΩΝ ΚΥΡΙΑΚΩΝ
Κείμενο-Μετάφρασι-Σχόλια
ΛΕΜΕΣΟΣ 2007

Εικόνα από:top-antropos

violet flower smiley