ΜΑΖΕΥΟΥΜΕ ΧΑΜΟΜΗΛΙ1

Νίκος Ψιλάκης

Είναι να βλέπεις τέτοιες εικόνες και να θυμάσαι την αρχέγονη σχέση του ανθρώπου με τη φύση. δύσκολα μένει κανείς ασυγκίνητος μπροστά στα μικρά θαύματα που αναδύονται από τη γη και πλουτίζουν τις αισθήσεις μας.

Χρώματα κι αρώματα συνωστίζονται, ακόμη και το πιο μικρό γέννημα μοχτεί να δηλώσει την παρουσία του, ακόμη κι η πιο ταπεινή μορφή ζωής κουβαλά την προίκα της στους αιώνες των αιώνων.

Είναι να τις χαίρεσαι τούτες τις μικρές αστικές εξορμήσεις. Άνθρωποι ώριμοι, με τη σοφία του χρόνου και τις μνήμες που γυρεύουν αφορμή να φουντώσουν, ξαναγίνονται παιδιά κάθε φορά που βρίσκονται μπροστά σε κάποιο ανθισμένο λιβάδι.

Κι αν είναι άνοιξη, κι αν έχει απλωθεί σε κάθε σπιθαμή γης το χαμόμηλο, σκύβουν με λαχτάρα και δέος στο χώμα.

Είναι οι γενιές που ξέρουν να διαβάζουν το αλφαβητάρι της ζωής σε κάθε μίσχο, σε κάθε πέταλο.

Μα και οι γενιές που ζυμώθηκαν με τον υπέροχο φυσικό κόσμο, που ξέρουν να ξεχωρίζουν τη γαλατσίδα και τον αγόγλωσσο, που ξέρουν να μαζέψουν θυμάρι και θρούμπι, φασκομηλιά και δίκταμο.

Κι αν στεναχωριέμαι καμιά φορά είναι γιατί βλέπω την εμπειρία που σωρεύτηκε ύστερα από αιώνες και αιώνες φυσικού βίου να σβήνει. Άραγε, τι θα μείνει απ’ όλα τούτα;

Πόσες από τις επόμενες γενιές θα μπορούν ν’ αναγνωρίζουν με την πρώτη ματιά τα μικρά θαύματα του κόσμου;

Πόσοι θα σκύβουν με τον πανάρχαιο ενθουσιασμό -που λες και πηγάζει από τη γονιδιακή μας μνήμη- σ’ ένα λιβάδι με μολόχες και χαμομήλια;

ΜΑΖΕΥΟΝΤΑΣ ΧΑΜΟΜΗΛΙ
Είναι μια μικρή αστική συντροφιά που βρέθηκε στο Καστέλλι της Πεδιάδας, κοντά στον παλαιότατο ναό του Άι Γιώργη του ροβιθιώτη.

Είχε ανθίσει το χαμόμηλο κι όταν παρατηρούσα το κατάφυτο τοπίο νόμιζα ότι τ’ αγριόχορτα είχαν αφήσει επίτηδες άδειο το λιβάδι.

Για να βλαστήσει και ν’ απλωθεί τούτη η μοσχομύριστη μορφή ζωής. Πρόσεξα πώς μάζευαν το χαμόμηλο: με σεβασμό και προσοχή, δεν άφηναν πίσω τους ολόγυμνους τόπους. Κάμποσα άνθη ο καθένας.

Για να αρωματίζουν τις κρύες ώρες του επόμενου χειμώνα. Και να θυμούνται…

(Χίλια εύγε στους οικοδεσπότες, τον Θεοχάρη και την Αννούλα.
Ξέρουν να προσφέρουν, μαζί με όλα τ΄ άλλα, την εμπειρία και τη γνώση…) 

Φωτογραφίες & Κείμενa: Νίκος Ψιλάκης

Αντιγραφή για το «σπιτάκι της Μέλιας»

Από το περιοδικό ΥΠΕΡ| τεύχος 77 | άνοιξη 2016 |

violet flower smiley