Από το ημερολόγιο της Ιωάννας Τσάτσου

Γέμισε το γραφείο απελπισμένους. Γυναίκες που ολοφύρονταν, γυναίκες που έκλαιγαν σιωπηλά, και άντρες που στέκονταν αμίλητοι σαν αγάλματα. Έχουν κάνει το πρωί εκτελέσεις.

Ένας πατέρας μου πήρε το χέρι και μου εμπιστευόταν, χωρίς ειρμό, με μιαν έκφραση αλλόκοτης γλύκας:

«Κρυβόμουνα πίσω απ’ τη μάντρα και τον καμάρωνα να πηγαίνει το πρωί στη δουλειά του. 

Είχε ένα ωραίο μαλακό μπεζ πανωφόρι σταυρωτό, ανοιχτό από πίσω και κίτρινα γάντια, σαν αληθινός κύριος.

Μα σαν αληθινός κύριος, σας λέω. Στην Τηλεφωνική όλοι τον αγαπούσαν. Το χάιδευα εκείνο το πανωφόρι όταν δεν το φορούσε».

Μια πολύ όμορφη λυγερή κοπέλλα με θαυμάσια μάτια θρηνούσε απελπισμένη τον αδελφό της τον Μιχάλη Μέλη. Τον είχαν εκτελέσει μαζί με τον Δανιηλίδη.

Με πολύ δυσκολία κρατιόμουν ορθή. Ένιωθα να βουλιάζω μέσα στην άπειρη λύπη.Ήταν πολλοί. Θάπρεπε να μιλήσω με λόγια στις τρεμάμενες από αγάπη ψυχές τους, στις αγριεμένες από την κακία των ανθρώπων. Μα τα ‘νιωθα τα λόγια τυλιγμένα το καθένα στα σύνορά του, τόσο στενά, που ντρεπόμουνα και να τα ψελλίσω.

Διαβίβασα στο Δεσπότη τη θερμή παράκληση μου να τους δεχτεί εκείνος και να τους μιλήσει. Μπήκαν στο γραφείο του κι έπεσαν γονατιστοί και του φιλούσαν τα ράσα. Δε θυμάμαι τι τους είπε. Κάτι σαν για το θεμέλιωμα της ελεύθερης πατρίδας.

Θυμάμαι περισσότερο την εικόνα: την κοπέλα στα πόδια του, να κλαίει με αναφυλλητά και σιγά σιγά να ορθώνεται, να στεγνώνουν τα μάτια της και να λέει: «Τι σημασία έχει ο θάνατος… να ζήσει η Ελλάδα»,

Αντιγραφή για το «σπιτάκι της Μέλιας»

Από το βιβλίο-ημερολόγιο της Ιωάννας Τσάτσου «Φύλλα Κατοχής» Έκδοση Ενάτη

Εικόνα από:war of cartoons

violet flower smiley