Άγιος Νικόλαος ο εν Βουνένοις (18ος αι. μ.Χ.)

῾Ο ῞Αγιος ῾Οσιομάρτυς Νικόλαος ὁ Νέος ἐγεννήθηκε πιθανῶς στή γῆ τῆς Μικρᾶς ᾿Ασίας. ᾿Από τήν παιδική του λικία διακρινόταν γιά τή θερμή πίστη, τήν ἀγάπη πρός τόν Θεό καί τήν εὐσέβειά του.

῾Η ἀρετή καί ἀνδρεία τοῦ Νικολάου δέν μποροῦσαν νά κρυφθοῦν. ῾Η φήμη του ξεπέρασε γρήγορα τά στενά ὅρια τῆς πατρίδος του καί ἁπλώθηκε μέχρι καί αὐτή τή Βασιλεύουσα, τήν Κωνσταντινούπολη. ῾Ο τότε αὐτοκράτορας Λέων ὁ ΣΤ’ ὁ Σοφός (886-912 μ.Χ.) ἐζήτησε καί ἐγνώρισε τόν Νικόλαο.

᾿Εκτίμησε ἀμέσως, μέ τήν πρώτη ἐπαφή μαζί του, τά σωματικά καί ψυχικά του χαρίσματα καί τόν διόρισε ἀρχηγό τοῦ αὐτοκρατορικοῦ ἀποσπάσματος τῆς Λαρίσης, πού εἶχε ὡς σκοπό νά φρουρεῖ καί νά ὑπερασπίζεται τήν πόλη αὐτή τῆς Θεσσαλίας.

᾿Ανέλαβε τά καθήκοντά του μέ ζῆλο. Τό πέρασμα τοῦ χρόνου αὔξανε τήν πνευματικότητα τοῦ Νικολάου καί τήν ἀγάπη τῶν στρατιωτῶν καί τοῦ λαοῦ στό πρόσωπό του.

῞Οταν οἱ ῎Αβαροι ἔφθασαν μέχρι τή Θεσσαλία, ἔκαναν βαρβαρική ἐπιδρομή καί ἐσκορποῦσαν παντοῦ τήν ἐρήμωση καί τό θάνατο. ῾Ο Νικόλαος μέ τίς λιγοστές δυνάμεις του προσπάθησε νά ἀναχαιτίσει τόν ἐχθρό. Οἱ παμπληθεῖς ὅμως δυνάμεις τῶν ἀντιπάλων εὔκολα ἐπικράτησαν καί ἐπιδόθηκαν σέ γενικές σφαγές καί λεηλασίες.

Πολλοί ἀπό τούς κατοίκους ἐγκατέλειψαν τήν πόλη καί τήν περιοχή καί κατέφυγαν σέ ὀρεινά μέρη. Τελικά καί ὁ Νικόλαος μέ ὅσους στρατιῶτες εἶχαν ἀπομείνει ἐπορεύθηκε στό δάσος πού εὑρισκόταν στό ὄρος τῆς Βουνένης, ὅπου ὑπῆρχαν πολλοί ἀσκητές μέ τά ἀσκητήριά τους στά ἀπόκρημνα ὑψώματα.

᾿Εγκαταστάθηκε κοντά τους συναγωνιζόμενος αὐτούς στήν ἄσκηση καί τήν προσευχή. Μαζί του εἶχε καί τούς στρατιῶτες του, πού ἐζοῦσαν καί αὐτοί τήν ἀγγελική ζωή τῶν μοναχῶν. 

(Νωπογραφία 17ος αι. μ.Χ.)

Κάποιο βράδυ, ἐνῶ ὁ ῞Οσιος προσευχόταν, ῎Αγγελος Κυρίου ἐπαρουσιάσθηκε καί προανήγγειλε τό μαρτυρικό τους θάνατο· «Δεῦρο, ἀθληταί τοῦ Χριστοῦ, πρός τό μαρτυρῆσαι ἑαυτούς εὐτρεπίσατε». Πράγματι οἱ ἐχθροί τούς συνέλαβαν καί τούς ὑπέβαλαν σέ πλῆθος βασανιστήρια. Τούς προέτρεψαν νά ἀρνηθοῦν τήν πίστη τους.

᾿Εκεῖνοι ἔμειναν ἀμετακίνητοι στήν πατρώα εὐσέβεια καί ἐτελειώθησαν μαρτυρικά. Τά ὀνόματά τους ἐγράφησαν στό βιβλίο τῆς ζωῆς. ᾿Από αὐτά μᾶς εἶναι γνωστά τά ἀκόλουθα· ᾿Ακίνδυνος, ῾Αρμόδιος, Γρηγόριος, Δημήτριος, Εὐώδιος, Θεόδωρος, ᾿Ιωάννης, Μιχαήλ, Παγκράτιος, Παντολέων, Χριστοφόρος, καί Αἰμιλιανός.

῾Ο βιογράφος τοῦ ῾Αγίου Νικολάου μαζί μέ τά ὀνόματα τῶν στρατιωτῶν Μαρτύρων ἀναφέρει καί τά ὀνόματα δύο γυναικῶν μαρτύρων· Εἰρήνης καί Πελαγίας. Προφανῶς θά πρόκειται γιά δύο ρωίδες χριστιανές γυναῖκες, πού ἐμαρτύρησαν γιά τήν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ. Θά ἀνῆκαν στόν ἄμαχο πληθυσμό τῆς πόλεως Λαρίσης, πού εἶχε καταφύγει στά ὀρεινά τοῦ Τυρνάβου.

῾Ο μακάριος Νικόλαος, διακρινόμενος γιά τήν ἀνδρεία του, κατόρθωσε νά διαφύγει τή μανία τοῦ ἐχθροῦ. Φεύγοντας ἀπό τά μέρη τῆς Λαρίσης καί τοῦ Τυρνάβου, ἔφθασε στά ἐνδότερα τῆς Θεσσαλίας, στά μέρη τῆς Καρδίτσας, ὅπου τό χωριό Βούνενα· ἐκεῖ εὑρῆκε κατάλληλο τόπο γιά ἄσκηση.

῾Ο ῞Οσιος ἐδιάλεξε γιά κατάλυμα μιά σπηλιά, πού τήν ἐσκέπαζε μιά βελανιδιά. ᾿Εκεῖ συνέχισε τήν ἀσκητική ζωή, πού εἶχε ἀρχίσει κοντά στούς ἀσκητές τοῦ Τυρνάβου. ῾Υπέταξε κάθε σωματική ἐπιθυμία καί δαιμονική παρεμβολή. ῾Η Χάρη τοῦ Θεοῦ τόν εἶχε ἐπισκιάσει.

Άγιος Νικόλαος ο εν Βουνένοις (18ος αι. μ.Χ.)

῞Ομως οἱ βάρβαροι ἐπιδρομεῖς ἀνεκάλυψαν τόν ἀθλητή τοῦ Χριστοῦ Νικόλαο. Τόν συνέλαβαν καί τόν ἐπίεζαν μέ ὑποσχέσεις καί κολακεῖες νά ἀρνηθεῖ τήν πίστη του. ᾿Εκεῖνος ἀντιστεκόταν γενναῖα.

Τόν ἐβασάνιζαν καί ἐκεῖνος εὐχαριστοῦσε τόν Θεό, διότι τόν ἀξίωσε νά ὑπομένει γιά χάρη Του βασανιστήρια. Τελικά τόν ἀποκεφάλισαν καί ἔτσι ὁ ῾Οσιομάρτυς Νικόλαος ἔλαβε τόν ἀμαράντινο στέφανο τῆς δόξας καί εἰσῆλθε στή χαρά τοῦ Κυρίου του.

῾Ο ἐπίσκοπος τῆς Λαρίσης Φίλιππος μετέφερε μέ πομπή στήν πόλη τά λείψανα τῶν μαρτύρων τοῦ Τυρνάβου. Τό ἱερό λείψανο τοῦ ῾Αγίου Νικολάου ἀνακαλύφθηκε ἀπό τόν δούκα Εὐφημιανό τῆς Θεσσαλονίκης. ῾Ο Εὐφημιανός ἀρρώστησε κάποτε βαριά ἀπό τή φοβερή ἀσθένεια τῆς λέπρας. ᾿

Αναζήτησε τή θεραπεία του σέ ὅλους τούς ἰατρούς, ἀλλά μάταια. ῎Αρχισε τότε νά ἐπικαλεῖται τούς διαφόρους ῾Αγίους καί νά κάνει ἀγαθοεργίες ἐλπίζοντας στό ἔλεος τοῦ Θεοῦ. Προσέφερε τά χρήματά του σέ χῆρες, ὀρφανά καί φτωχούς. Παρακαλοῦσε τόν Θεό νά τόν ἐλεήσει καί νά τοῦ χαρίσει τήν πολυπόθητη ὑγεία του.

Κατέφυγε στόν πολιοῦχο τῆς Θεσσαλονίκης ῞Αγιο Δημήτριο καί τόν πολιοῦχο τῆς Λαρίσης ῞Αγιο ᾿Αχίλλιο, πού εἶχε ἀκούσει πολλά γιά τά θαύματά τους. ᾿Ενῶ ὅμως εὑρισκόταν στή Λάρισα καί προσευχόταν μπροστά στό λείψανο τοῦ ῾Αγίου ᾿Αχιλλίου, τοῦ ὑποδείχθηκε νά μεταβεῖ στά ὄρη τῶν Βουνένων.


Η Πάντιμος Κάρα του Αγίου Νικολάου του εξ Ανατολής

Τό σχετικό ὅραμα τοῦ ἔλεγε νά φροντίσει νά εὕρει τό ἱερό λείψανο τοῦ ῾Οσιομάρτυρος Νικολάου, νά λουσθεῖ σέ πηγή πού εὑρίσκεται κοντά στόν τόπο τοῦ ἱεροῦ λειψάνου καί νά πιστεύει ὅτι ὕστερα ἀπό αὐτά θά εὕρισκε τή θεραπεία του. Χαρούμενος ἀπό τό ἐλπιδοφόρο τοῦτο ἄγγελμα ὁ Εὐφημιανός ἐξεκίνησε γιά τά Βούνενα, ὅπου εὑρῆκε τό τίμιο σκήνωμα τοῦ ῾Αγίου Νικολάου καί τήν ἰδική του θεραπεία.


Άγιος Νικόλαος ο εν Βουνένοις (15ος αι. μ.Χ.)

Γεμάτος χαρά καί εὐγνωμοσύνη γιά τή θεραπεία πού τοῦ ἐχάρισε ὁ ῾Οσιομάρτυρας τοῦ Χριστοῦ, ἔκτισε ἕνα μικρό ναό καί ἐνταφίασε ἐκεῖ τό ἱερό λείψανο.

Πηγή: Αποστολική Διακονία 

Εικόνες από: Ορθόδοξος Συναξαριστής