ΤΑ ΚΡΙΝΑ

Νίκος Ψιλάκης

Κάπως έτσι έρχεται κάθε χρόνο το Μεγαλοβδόμαδο.

Με τις λουλουδιασμένες αυλές να πλέκουν στεφάνια στην άνοιξη, με τα κρίνα να γίνονται άλλοτε παιγνίδι στα χέρια των παιδιών, άλλοτε σάλπιγγες στα στόματα των αγγέλων, κι άλλοτε περισσεύματα ψυχής που οδηγούνται στις εκκλησιές και στα ξωμονάστηρα.

Πλέκουν στεφάνια στον Εσταυρωμένο, απλώνουν το λευκό της αγνότητας δίπλα στα αναμμένα κεριά του πάθους και της Ανάστασης.

Τίποτα πιο απλό και πιο όμορφο από το να ακούς την καμπάνα της Μεγάλης Παναγιάς, της Πρωτοκλησιάς της Νεάπολης, και να βλέπεις σε μιαν άκρα της πλατείας μιαν αρχόντισσα φορτωμένη με κρίνα.

ΟΙ ΚΡΙΝΟΙ ΤΟΥ ΜΥΛΟΠΟΤΑΜΟΥ
Κι άλλοι κρίνοι.

Αυτή τη φορά στα ορεινά του Μυλοποτάμου. Βαλμένα με τάξη σε μια γυάλινη κανάτα, ίσως για να μεταφέρουν την άνοιξη μέσα σε κάθε σπιτικό.

Το κάθε χρηστικό αντικείμενο, μια κανάτα, ένα ποτήρι, μπορεί να γίνει ανθοδοχείο.Έτσι γιατί τα λουλούδια μπορούν να κάνουν ακόμη και το πιο ταπεινό αντικείμενο να μοιάζει με πολύτιμο θεματοφύλακα της ελπίδας.

Το έχομε ανάγκη τελικά. Να μιλάμε με τη γλώσσα των λουλουδιών και των κρίνων. Ν’ ακούμε τη μουσική τους.

Έλεγε ένας ποιητής, ο Βρεττάκος, πως τα λουλούδια τον διδάσκουν. Αλήθεια είναι! Νομίζω πως διδάσκουν το θρίαμβο της ζωής που κάνει τον ετήσιο κύκλο της και επιστρέφει στεφανωμένη από το έρεβος.

Ένα τραπέζι, ένα παράθυρο, ο ήλιος που έρχεται να θυμίσει το γύρισμα του καιρού. Και μια ηλικιωμένη γυναίκα που διδάσκει κι εκείνη καθώς αφήνει τα λουλούδια να της μιλήσουν για την άνοιξη.

Φωτογραφίες και κείμενα : Νίκος Ψιλάκης

Αντιγραφή για το «σπιτάκι της Μέλιας»

Από το περιοδικό ΥΠΕΡ | τεύχος 65 | Άνοιξη 2013|
violet flower smiley