τῆς Λένας Παππᾶ

Τό παιδί ἔκλαιγε,
μέ τεντωμένο τό δάχτυλο ἔδειχνε πέρα·
ζητοῦσε
πότε τή θάλασσα ὅλη μέ τά καράβια της,
πότε τόν οὐρανό μέ τά φεγγάρια του,
-δέν ἤξερε τί ἀκριβῶς ἤθελε
Ἔκλαιγε, ἔκλαιγε.

Ὕστερα,
μ᾽ ἕνα μικρό ἄσπρο κοχύλι
εἶχε κιόλας ξεχάσει τά δάκρυά του
καί χαμογελοῦσε.

Ἐμεῖς
δέν θέλουμε τόν οὐρανό μέ τά φεγγάρια του,
τή θάλασσα ὅλη μέ τά καράβια της,
-ἁπλώνουμε σ᾽ ἄλλες χίμαιρες τά χέρια
Ἀγάπη καί Καλοσύνη καί Εἰρήνη,
ἕναν πράσινο ἴσκιο ζητᾶμε νά ξαποστάσουμε,
ἕνα λουλούδι κι ἕνα τραγούδι.

Καί δέ βρίσκουμε,
δέ βρίσκουμε τίποτε
ἄλλο ἀπό ἀγκάθια, αἰχμές καί κενό.

Κλαῖμε,
ζητᾶμε ἀπεγνωσμένα
ἕνα θεό, ἕνα ὄνειρο,
ἕναν πλησίον, μιά φωνή,
καῖνε τά χέρια μας,
καίει ἡ καρδιά μας,
μά δέν μποροῦμε ἐμεῖς σάν τό παιδί,
ἔτσι ὡραῖα νά ξεγελαστοῦμε
μ᾽ ἕνα κοχύλι, μέ μιάν ἀστεία ἐλπίδα,
μέ μιάν ἀκόμα μάταιη ἀναμονή…

Ἀντιγραφή γιὰ τὸ «σπιτὰκι τὴς Μέλιας»

«Ο ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΗΤΑΣ
ὁ ἐν Σέρραις ἀθλήσας».
Διμηνιαῖο Περιοδικό Ἱερᾶς Μητροπόλεως Σερρῶν καί Νιγρίτης
Τεῦχος 242, Μάϊος – Ἰούνιος 2012

Εικόνα από:rockysmith.net

violet flower smiley