τοῦ Νικολάου Καβάσιλα

Η γιορτὴ τοῦ Εὐαγγελισμοῦ δίδει τὴν εὐκαιρία στὸν ἄνθρωπο νὰ χαίρει καὶ νὰ σκιρτᾶ καὶ νὰ ψάλλει μὲ εὐφροσύνη τὰ μεγαλεῖα τῆς Κεχαριτωμένης Θεοτόκου.

Γιατί τὴν ἡμέρα αὐτὴ ἔφθασε στὴ γῆ Ἄγγελος ἀπὸ τὸν οὐρανὸ ἀναγγέλλοντας τὴν ἀπαρχὴ ὅλων τῶν καλῶν.

Καὶ πιὸ πολὺ ἀπό μας χαίρεται ἡ Κεχαριτωμένη.

Γιατί ἡ Παρθένος δὲν εἶναι ὅπως ἡ γῆ, ποὺ χρησιμοποιήθηκε μὲν σὰν ἁπλὴ ὕλη ἀπὸ τὸν Δημιουργό ἀλλὰ οὐσιαστικά δὲν συμμετεῖχε σέ τίποτε γιὰ τὴ δημιουργία τοῦ ἀνθρώπου.

Ἡ Παναγία Παρθένος ὅμως δημιούργησε ἡ ἴδια μέσα της καὶ πρόσφερε στὸ Θεὸ ὅλα ἐκεῖνα ποὺ προσείλκυσαν τὸν Τεχνίτη στὴ γῆ καί τά ὁποῖα παρακίνησαν τὸ δημιουργικὸ χέρι γιά τήν ἔλευση τοῦ Θεανθρώπου.

Καὶ ποιὰ εἶναι αὐτά;

Βίος πανάμωμος, ζωὴ πάναγνη, ἄρνηση κάθε κακίας, ἄσκηση ὅλων τῶν ἀρετῶν, ψυχὴ ἀπὸ τὸ φῶς καθαρώτερη, σῶμα
ἐντελῶς πνευματικό, λαμπρότερο ἀπὸ τὸν ἥλιο, ἀπὸ τὸν οὐρανὸ καθαρώτερο, ἀπὸ τοὺς χερουβικοὺς θρόνους ἱερώτερο.

Φτερούγισμα νοῦ, ποὺ δὲν δειλιάζει μπρὸς σὲ κανένα ὕψος, ποὺ ξεπερνᾶ ἀκόμη καὶ τὰ φτερὰ τῶν Ἀγγέλων.

Θεῖος ἔρως, ποὺ ἀπορρόφησε καὶ ἀφομοίωσε κάθε ἄλλη ἐπιθυμία τῆς ψυχῆς.

Κτῆμα τοῦ Θεοῦ, ἕνωση μὲ τὸ Θεὸ ποὺ δὲν χωράει σὲ καμμιὰ ἀνθρώπινη σκέψη.

Ἔτσι, ἔχοντας στολίσει μὲ τέτοιο κάλλος καὶ τὸ σῶμα καὶ τὴ ψυχή Της, κατορθώνει νὰ ἑλκύσει ἐπάνω της τὸ βλέμμα τοῦ Θεοῦ. Ἀνέδειξε, χάρη στὴ δική Της ὡραιότητα, ὡραία τὴ κοινὴ ἀνθρώπινη φύση.

Καὶ κατέκτησε τὸν ἀπαθῆ.

Καὶ ἔγινε ἄνθρωπος ἐξ αἰτίας τῆς Παρθένου Ἐκεῖνος ποὺ ἐξ αἰτίας τῆς ἁμαρτίας ἦταν στοὺς ἀνθρώπους μισητός.

Καὶ μέ τόν τρόπο αὐτό, τὸ «μεσότοιχον τῆς ἔχθρας» καὶ ὁ «φραγμός» δὲν εἶχαν γιὰ τὴν Παρθένο καμμιὰ ἰσχύ, ἀλλὰ κάθετι ποὺ χώριζε τὸ ἀνθρώπινο γένος ἀπὸ τὸ Θεὸ, σὲ ὅ,τι ἀφορᾶ τὴν ἴδια, εἶχε καταργηθῆ. Ἔτσι καὶ πρὶν ἀπὸ τὴν κοινὴ καταλλαγὴ εἶχε συναφθῆ ἀνάμεσα στὸ Θεὸ καὶ τὴν Παρθένο μόνη εἰρήνη.

Ἀκόμη περισσότερο, δὲν χρειάσθηκε ποτὲ νὰ προσφέρει Ἐκείνη σπονδὲς εἰρήνης καὶ συμφιλιώσεως, μιὰ καὶ στεκόταν ἀπὸ τὴν ἀρχὴ στὴν κορυφὴ τοῦ χοροῦ τῶν φίλων. Ὅλα αὐτὰ πραγματοποιήθηκαν γιὰ τοὺς ἄλλους.

Καὶ ἔτσι ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος ὑπῆρξε πρὶν ἀπὸ τὸν Παράκλητο, παράκλητος ὑπὲρ ἡμῶν πρὸς τὸν Θεό, ὑψώνοντας
πρὸς Αὐτὸν γιὰ χάρη τῶν ἀνθρώπων ὄχι τὰ χέρια Της, ἀλλά τὴν ἴδια τὴ ζωή Της. 1.

1 Νικολάου Καβάσιλα, Ἡ Θεομήτωρ . Ἔκδ.Ἀποστ.Διακονίας σ.118-161 μετάφραση Π.Νέλλας

Ἀντιγραφή γιὰ τὸ «σπιτὰκι τὴς Μέλιας»

ΠΕΡΙΠΑΤΟΙ ΣΤΗ ΓΑΛΙΛΑΙΑ
ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΕΝΤΥΠΟ ΕΝΟΡΙΑΚΗΣ ΝΕΑΝΙΚΗΣ ΣΥΝΤΡΟΦΙΑΣ
ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΡΟΣ ΑΓΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΛΑΡΙΣΗΣ
ΜΑΡΤΙΟΣ 2009 -ΤΕΥΧΟΣ 89

Eικόνα «ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου» έργο του John William Waterhouse από:wikimedia commons

violet flower smiley