(σημ. Μέλιας: το κείμενο γράφτηκε πριν από πολλά χρόνια στα «δύσκολα» και είναι αφιερωμένο σε όλα τα παιδιά που περνούν «δύσκολα» τις άγιες τούτες μέρες σε κάποιο νοσοκομείο)

pink rose smiley

.

Άγιε μου Βασίλη γεια σου!

Είμαι η Μαρικούλα, ένα μικρό, καλό κοριτσάκι.

Να σου πω, ξέρεις εσύ τι είναι το κοριτσάκι και τι το αγοράκι; Γιατί εγώ ακόμα δεν κατάλαβα, ποια είναι η διαφορά, παιδάκια δεν είμαστε όλα;

Ναι, έχω ρωτήσει πολλές φορές τους μεγάλους, αλλά μάλλον ούτε και αυτοί θα ξέρουν, γιατί κάθε φορά, κάνουν τα ίδια και τα ίδια.

Μπερδεύουν τα λόγια τους, κοιτάζονται μεταξύ τους με νόημα και μετά με στέλνουνε νωρίς για ύπνο.

Ξέρω, ξέρω έχεις πολύ δουλειά αυτές τις μέρες, αλλά και εγώ, έχω όρεξη για κουβέντα.

Η αλήθεια είναι, ότι είμαι μόνη μου σε αυτό το ήσυχο δωμάτιο και γιαυτό σου γράφω με τόση άνεση.

Λοιπόν άγιε μου Βασίλη,πάντα ήθελα να σε ρωτήσω μερικά πραγματάκια και σε παρακαλώ να μου απαντήσεις γρήγορα, γιατί ξέρω ότι βιάζεσαι.

Δεν μου λες, γιατί μοιάζεις με την Κοκκινοσκουφίτσα; Μήπως είσαι ο μπαμπάς της;

Γιατί φοράς πάντα κόκκινο σκουφί και κόκκινο παλτό όπως αυτή;

Μήπως αγοράζεις ρούχα από το ίδιο μαγαζί;

Αλλά γούστο που το έχεις, κόκκινα ρούχα!

Καλέ χάθηκε ο κόσμος να αγοράσεις ένα μπλε, κάτι σε ροζ! Κάτι νόστιμο τέλος πάντων!

Περίμενε, μη βιάζεσαι να μου απαντήσεις ακόμα, έχω και άλλα να σε ρωτήσω και δε θέλω να ξεχάσω τίποτα.

Λοιπόν συνεχίζω, γιατί έχεις άσπρα μαλλιά και άσπρα μακριά γένεια;

Μήπως είσαι πολύ παππούς;

Και δεν μου λες, γιατί φοράς πάντα γυαλιά;

Δεν βλέπεις τίποτα, ούτε τη μύτη σου;

Σε κόλλησα στον τοίχο ε;

Δεν μπορείς να μου απαντήσεις σε τίποτα.

Ξέρεις γιατί;

Γιατί είμαι πολύ έξυπνη και έχω πολύ μυαλό!

Εγώ πάντως ξέρω γιατί φοράς πάντα μαύρες μπότες!

Έχουμε και λέμε: για να μη βουλιάζουν, τα μεγάλα πόδια σου στο χιόνι, ναι… ναι όταν κάνεις μεγάλα βήματα, για να τα προλαβαίνεις όλα.

Τώρα όσον αφορά, το χρώμα που διάλεξες για τις μπότες σου, θα προτιμούσα να μη το συζητήσω, για να μη σε πληγώσω.

Μαύρες μπότες!

Αν είναι δυνατόν!

Όχι πες μου εσύ, είναι χρώμα αυτό;

Αλλά αν σου αρέσει εσένα εμένα δεν μου πέφτει λόγος.

Άγιε μου Βασίλη πρέπει να σου πω, ότι ξέρω και άλλα πράγματα για σένα!

Όλοι ξέρουν ότι φοράς μια μεγάλη, μαύρη ζώνη.

Σιγά τη πληροφορία!

Μόνο εγώ όμως γνωρίζω την αλήθεια!

Φοράς λοιπόν, αυτή τη μαύρη ζώνη, για να κρατάς σφιχτά δεμένη, τη μεγάλη σου κοιλιά, που έχει ξεχειλίσει από το πολύ φαγητό!

Καυμενούλη μου, φοβάσαι μη σου πέσει το παντελόνι και δούμε το βρακί σου!

Μεταξύ μας είσαι στρουμπουλός, σαν τα γιουβαρλάκια και για αυτό σε πάω και μ’αρέσεις.

Είσαι ένας τύπος εσύ!

Ξέρεις γιατί σε αγαπάνε όλα τα παιδάκια;

Λοιπόν θα σου πω εγώ, η Μαρικούλα, που τα ξέρω όλα από πρώτο χέρι, γιατί τα βράδια κάθομαι και σκέφτομαι με τις ώρες.

Πάντα γελάς, είσαι καλός, όμορφος, στρουμπουλός και έχεις εκείνα τα κόκκινα μάγουλα, που σε κάνουνε κούκλο! Μπαγασάκο!

Και νάτανε μόνο αυτά;

Μας παίρνεις σφιχτές αγκαλιές, βγαίνεις μαζί μας χαμογελαστές φωτογραφίες, δουλεύεις όλο το χρόνο για τα παιδιά και σηκώνεις κάθε χρόνο την ίδια μέρα, ένα τόόσο μεγάλο σακκούλι, γεμάτο παιχνίδια!

Και μετά καυμενούλη, σε πονάει η μέση σου και κάνει έναν ολόκληρο χρόνο να σου περάσει και εμείς τα παιδιά, κάνουμε μαύρα μάτια, να σε δούμε!

Είναι κατάσταση αυτή;

Για πρόσεχε λίγο σε παρακαλώ!

Και τώρα δεν μου λες, γιατί είσαι πάντα ίδιος;

Εσύ δεν ήσουνα ποτέ παιδάκι;

Ήσουνα πάντα παππούς;

Με έχει φάει η απορία!

Ωχ άλλα ήθελα να σου πω και άλλα σου λέω.

Λοιπόν για να μην ξεχνιόμαστε!

Άγιε μου Βασίλη, προλαβαίνω τώρα, να σου ζητήσω τα δώρα μου;

Δεν είναι ένα δώρο… είναι δύο… είναι πολλά;

Θα μπορέσεις να τα σηκώσεις στη πλάτη σου;

Πες μου ναι και εγώ θα σε περιμένω στο όνειρο μου, δίπλα στο τζάκι, όλη τη νύχτα!

Χαλάλι σου!

Αλλά ακόμα και αν δεν έρθεις, γιατί μπορεί να χάσεις το δρόμο για μια ακόμη φορά, εγώ πάλι θα σου γράψω και πάλι θα σε περιμένω, γιατί σε αγαπάω και ελπίζω!

Λοιπόν άκου και γράφε, θέλω ένα αρκουδάκι, με μαλακή γούνα, ίσαμε το μπόϊ μου!

Σιγά το δύσκολο ε!

Γιατί δεν θέλω κούκλα;

Τι το θέλω το αρκουδάκι;

Α πονηρέ πολλά ρωτάς!

Καλά θα σου πω!

Δεν θέλω κούκλα, γιατί είναι πιο όμορφη, πιο ροδαλή από μένα και έχει πιο ωραία μαλλιά!

Εντάξει;

Έγινα κατανοητή;

Μη το πεις όμως πουθενά, γιατί αυτό είναι το μεγάλο μου μυστικό!

Προτιμάω το αρκουδάκι, για να κοιμάμαι μαζί του το βράδυ και να μη φοβάμαι. Μεταξύ μας δεεεν φοβάμαι και πολύ, γιατί κάνω το σταυρό μου και ο καλός Θεούλης διώχνει και τον πόνο και τον φόβο και η καλή μου Παναγίτσα, μου κρατά το χέρι σφιχτά στα «δύσκολα…»

Καλά δεν τα λέω;

Ξέρεις όμως όλο ξεσκεπάζομαι στον ύπνο μου και κρυώνω. Γιαυτό το αρκουδάκι που θα μου φέρεις, πρέπει να έχει πάντα, μια μεγάλη αγκαλιά, μόνο για μένα, για να μπαίνω μέσα, να ζεσταίνομαι και να ξεχνιέμαι!

Α δεν σου είπα το καλύτερο!

Το αρκουδάκι, πρέπει να έχει δυο μεγάλα αυτιά.

Ναι αυτιά!

Αλλιώς πώς θα με ακούει τα βράδια, που όταν πονάει η κοιλίτσα μου ή ο λαιμός μου, μιλάω σιγά, για να μη μ’ ακούνε;

Άσε που θέλω να μου κρατάει σφιχτά το χέρι, όπως θα έκανε η μαμά μου, αν ήταν εδώ κοντά!

Και βέβαια, διάλεξε σε παρακαλώ, ένα αρκουδάκι με μεγάλο στόμα, γιατί θα τρώει ότι δεν αρέσει σε μένα.

Ζητάω πολλά;

Έλα άγιε μου Βασίλη, τα μαγαζιά είναι γεμάτο αρκουδάκια και έτσι, δεν θα κουραστείς καθόλου, να ψάξεις να το βρεις.

Λοιπόν εντάξει με το ένα δώρο;

Να το περιμένω;

Ε Άγιε Βασιλάκη μου;

Εγώ που σε αγαπάω χρόνια τώρα;

Είδες τι εύκολα δώρα σου ζητάω;

Το ξέρω ότι η μαμά και ο μπαμπάς θα μου πάρουνε κι άλλα πολλά δώρα!

Θέλω όμως να δω, αν θα με θυμηθείς και εσύ καμμιά φορά, γιαυτό και σου γράφω, για να σε προλάβω.

Σκέψου μωρέ λίγο και τη Μαρικούλα!

Είμαι καλό παιδάκι, αλλά άγιε μου Βασίλη έχεις μια κακιά συνήθεια!

Όλο με ξεχνάς!

Και σούχω παράπονα!

Δεν με έχεις πάρει ποτέ, μα ποτέ μια αγκαλιά!

Δεν μούδωσες ποτέ ένα δωράκι στο χέρι!

Ούτε με χάϊδεψες ποτέ τρυφερά στα μαλλιά, όπως κάνεις με τα άλλα παιδάκια.

Ζηλεύω λίγο πειράζει;

Ναι αλλά έχω δίκιο! Άκου!

Κάθε φορά που έρχεσαι, εγώ σε βλέπω μέσα από το μεγάλο, θολό τζάμι της πόρτας, να δίνεις δώρα στα άλλα παιδιά και πάντα λέω, τώρα θα ανοίξουν την πόρτα και θα τρέξω κι εγώ στην αγκαλιά του Άγιου Βασίλη.

Άλλα δεν βαριέσαι, έτσι θάναι πάντα αυτό το τζάμι για μένα!

Θολό!

Και η πόρτα… πάντα κλειστή!

Γιαυτό στεναχωριέμαι!

Θα μεγαλώσω και δεν θα συναντήσω ποτέ!

Θα σου πω κι ένα βάσανο που έχω!

Ξέρεις ούτε η μαμά, ούτε ο μπαμπάς, με παίρνουν αγκαλιά, ούτε αυτές τις μέρες!

Μήπως δεν μ’ αγαπάνε;

Εσύ μ’ αγαπάς λίγο;

Αν μου πεις ναι, τότε γιατί δεν έχεις έρθει ποτέ, να με δεις και εμένα μια φορίτσα;

Παιδάκι είμαι και εγώ;

Θέλω να έρθεις όμως αυτή τη φορά και για μένα!

Μέσα από το θολό παράθυρο, να ανοίξεις την κλειστή πόρτα, να μπεις στο άδειο, άσπρο δωμάτιο και να δεις πόσο μόνη μου είμαι!

Μόνο τότε θα καταλάβεις τι περνάω!

Ξέρεις άγιε μου Βασίλη, υπάρχουν και άλλα παιδάκια που είναι έτσι μόνα τους! Ψάξε να τα βρεις, αφού όλο το καλοκαίρι κάθεσαι, βρες μας επιτέλους!

Σε ζάλισα συγνώμη!

Αλλά και εγώ ήθελα κάποτε, να στα πω!

Βαρέθηκα να τα λέω, όλο στο μαξιλάρι μου και στο ψηλό ταβάνι, που όταν πονάω και φοβάμαι… πέφτει!

Σε παρακαλώ μη μου θυμώσεις και εσύ.

Εντάξει;

Τώρα θα σου πω γρήγορα γρήγορα και για το άλλο δώρο, που θέλω να μου φέρεις.

Αυτό το δώρο που θέλω να μου φέρεις πιο πολύ.

Μεταξύ μας ξέρω ότι είναι το πιο δύσκολο δώρο, γιατί δεν το πουλάνε στα μαγαζιά!

Αλλά εσύ είσαι μεγάλος και καλός με τα παιδάκια.

Λοιπόν καλέ μου άγιε μου Βασίλη, πάρε με από δω μέσα!

Αρκετή τιμωρία δεν έφαγα!

Πάρε με από αυτό το άσπρο δωμάτιο και από αυτούς τους άσπρους ανθρώπους και δεν με νοιάζει που θα με πας!

Πάρε με μαζί σου και άσε με εκεί ψηλά στα σύννεφα, εγώ θα βρω παρέα! Θα χτυπήσω την πόρτα του Χριστούλη και είμαι σίγουρη πως θα μου ανοίξει αμέσως την πόρτα και θα με πάρει αγκαλιά!

Βάλε με να κάτσω στην ουρά του τάρανδου, ούτε που θα το καταλάβει τόσο ελαφριά είμαι!

Άκου τι θα κάνουμε… εσύ θα με βγάλεις από δω μέσα … και εγώ θα σου δώσω πίσω, το αρκουδάκι που θα μου φέρεις!

Όμως μην με κοροϊδέψεις και μου πάρεις το αρκουδάκι και φύγεις… χωρίς εμένα!

Άγιε μου Βασίλη σε φχαριστώ που σε κούρασα!

Άσε με να σε περιμένω πάλι και να ελπίζω πως αυτή τη φορά θάρθεις!

Σ’ αγαπάω κι εγώ όπως όλα τα παιδάκια, γιατί και εγώ είμαι παιδάκι και με λένε Μαρικούλα!

Μη με ξεχάσεις !

Άντε γεια σου τώρα… έρχονται…

Μέλια.

.

Εικόνα από:flickr.com

pink rose smiley

.