ΠΑΤΕΡΑΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΒΑΛΑΚΟΣ.

(σημ. Μέλιας) Ο συγκλονιστικός  αυτός χειρόγραφος αποχαιρετιστήριος λόγος του πατρός Ιωάννη Βαλάκου, φυλάσσεται στο Μουσείο του χωριού Αμπελικού Λέσβου.

.

Συμπληρώσας το όριον της ηλικίας μου, καθώς και 35η υπηρεσίαν μου ως Εφημέριος εν τω Ιερώ τούτω Ναώ «του Αγίου Νικολάου» Πολιούχου της πατρίδας μας, θα έπρεπε βεβαίως να είχον προ πολλού υποβάλη την παραίτησιν μου.

Επειδή όμως κατά την Επίσκεψιν στο χωριό μας, του Σεβασμιώτατου Μητροπολίτου Μυτιλήνης κ.κ. Ιακώβου, 1η 2η και 3η φορά, προς τέλεσιν της Αρχιερατικής Λειτουργίας, επανειλημμένως μου επρότεινε, να παραμείνω ακόμη εν ενεργεία ως τακτικός εφημέριος, γιατί δεν είχεν άλλον ιερέα, να με αντικαταστήσει, και επομένως το χωριό μας, θα έμεινεν χωρίς ιερέα και η εκκλησία μας αλειτούργητη.

Πειθαρχών στη πρόταση του Σεβασμιώτατου παρέμεινα μέχρι πρότινος, εκτελών τα καθήκοντα του Εφημερίου όσον αι δυνάμεις μου, μου το επέτρεπον, «λόγω της ασθενείας μου» που πολλές φορές μετά δυσκολία μετέβαινον εις την εκκλησία ίνα τελέσω την Θεία λειτουργίαν και τας λοιπάς Ιεροπραξίας των Χριστιανών, πράγμα το οποίον με εστεναχώρει πάρα πολύ ενθυμούμενος τον ψαλμόν του προφήτη Δαβίδ, ο οποίος στο γήρας του έψαλλε με την κιθάραν του.

«Αι ημέραι των Ανθρώπων 70 έτη, εάν δε εν δυναστείες, 80 έτη, και το πλείον αυτών κόπος και πόνος».

Θεία Ευδοκία έφθασα κι εγώ, αγαπητοί, στο 81ο έτος της ηλικίας μου. Γεννηθείς το έτος 1887 δια την ακρίβειαν και υπηρετήσας εις τον Αμπελώνα του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού επί 56 ολόκληρα χρόνια ήτοι 49 στη πατρίδα μου και 7 χρόνια στο Βουρόν στην Αγία Αικατερίνα, και να αρχίζη να επαληθεύει ο λόγος του προφήτη Δαβίδ και για μένα.

«Αι ημέραι των ανθρώπων 70 έτη…»

Αι δε δυνάμεις μου, άρχισαν να λιγοστεύουν, ο οργανισμός μου να εξασθενή, οι δοκιμασίαι να πληθύνουν, το δε Ιερό καθήκον, η Θεία Λειτουργία να εκτελείται μετά φόβου και τρόμου, φοβούμενος μη πάθω το Απευκταίον, προσευχόμενος εκεί, παρακαλών εν τω Τριάδι Θεόν, να με προφυλάγη και να με δυναμώνη, για να τελειώνω την καθ’ εκάστοτε τελουμένην Θεία Λειτουργία.

Μα αγαπητοί μου ήλθεν η ημέρα της Μεγάλης δοκιμασίας,εκ του ατυχήματος της 1/10/67 μεταβαίνων και πάλιν εις την εκκλησίαν δια να τελέσω την Θεία Λειτουργίαν, εξ απροσεξίας, έπεσα κάτω, χτύπησα άσχημα, έπαθα κάταγμα του αριστερού ποδός μου και εν μέσω φρικτών πόνων, έμεινα κλινηρής στο κρεβάτι επί ένα τετράμηνο περίπου, στερούμενος εκκλησιασμού, Θείας Λειτουργίας, και Θείας Κοινωνίας.

Και μόνο όταν χτυπούσε η καμπάνα της εκκλησίας, ποτάμι έτρεχαν τα δάκρυα μου και με πικρό παράπονο στα χείλη ύψωνα τα μάτια μου στον ουρανό και έλεγα «Ο Θεός μου πρόσχες μου ίνα τι με έγκατέλιπες;»

Έως πότε Κύριε αποστρέψεις το πρόσωπο σου απ’εμού;

Έως τίνος θήσομαι βουλάς την ψυχή μου, και ωδίνας τη καρδία μου ημέρας και νυκτός;

Έως πότε Κύριε, υψωθήσεται ο εχθρός μου επ’ εμέ;

Επίβλεψον Κύριε ό Θεός μου και εισάκουσον τής Προσευχής μου. Καί εν τω απείρω ελέει σου, συγχώρησόν με τον αμαρτωλόν και ανάξιον δούλον σου, και απάλλαξον με Κύριε εκ της σκληράς ταύτης δοκιμασίας, που σαν σκόλοψ μου έφθειρε την ζωή.

.

Αγαπητοί μου

Με την ελπίδα και τις νυχτερινές προσευχές προς τον Πολυεύσπλαχνον Θεόν, και τις παρακλήσεις προς την Παναγία, τον Άγιο Νικόλαον τον Άγιον Γεώργιον τον ιατρόν των ασθενούντων, και όλους τους Αγίους, επέρασαν αι ημέραι της αγωνίας μου και του πόνου.

Είχον πάντοτε ως μόνη παρηγοριά τα Λόγια της Μεγάλης Παναγίας και του Αγίου Γεωργίου, εις την καθ’ ύπνον μου επίσκεψεώς των, επί δύο συνεχείς Νύκτας, που άκουσα να λέγει η μητέρα των πονεμένων και θλιβομένων, υπομονή θάρρος εις τον Αγώνα, και όλα σιγά σιγά θα περάσουν, θα γίνεις καλά και θα λειτουργήσεις και πάλιν.

Πόσα δάκρυα αγαπητοί μου εχύθησαν πάνω στο φέρετρο της Παναγίας, όταν την αντίκρισα ολοζώντανη, σαν όραμα και με συμπαθητικό βλέμμα, και γελαστό το πρόσωπό της να με λέγει «Εσυγχωρήθης, θάρρος, υπομονή και θα σωθείς από τη δοκιμασία».

Τρομαγμένος από αυτή την αναπάντεχο οπτασία Αγαπητοί έκανα τον Σταυρό μου,και μια Νυκτερινή Παράκληση, και ύστερα από δύο ημέρες πάτησα το πόδι μου, έκανα τα πρώτα βήματα μέσα στο σπίτι, και με δάκρυα και βαθιά συγκίνηση έψαλλα τον ύμνον προς τον Θεόν «Αίνει η ψυχή μου τον κύριον Αινέσω Κύριον εν τη Ζωή μου ψαλλώ το Θεό μου έως υπάρχω» ένεκα αγαπητοί μου συμπατριώται, τη προκεχωρημένη ηλικία μου του ατυχήματος μου και τα επιβαρύνοντα την εκκλησία μας έξοδα ματαφοράς ιερέων διά την τέλεσιν Θείας Λειτουργίας τας Κυριακάς και λοιπάς εορτάς, την 1-1-1968 υπέβαλα την παραίτησήν μου, εις την Μητρόπολιν ήτις και εγένετο αποδεκτή, διορίσας ως τακτικού εφημερίου τον ομοχώριον μας Αιδ. εν Χριστώ Αδελφόν Ιερέα Παναγιώτη Καρλαγάνη μεταθέσας Αυτόν εκ Πλακάδου Γέρας, όπου ήτο επί δώδεκα περίπου χρόνια, εις την ιδιαίτεραν του πατρίδα το Αμπελικόν, ίνα Λειτουργεί, διδάσκει και εκπληρεί όλας τας θρησκευτικάς Ανάγκας των χριστιανών, τους οποίους και παρακαλούμεν, Ίνα φέρονται.

Και περιβάλλουν τον Νεοδιορισθέντα Εφημέριον Παναγιώτη Καρλαγάνη με Αγάπην Εκτίμησιν και Σεβασμόν, Πράγμα το οποίον τιμά όλο το χωριό μας, και ιδιαιτέρως τον κάθε χριστανόν. Ναι, Αγαπητοί, Γιατί ο ιερέας ίσταται ανάμεσα Θεού και Ανθρώπου ως Μεσίτης. Προσευχόμενοι καθημερινά, και παρακαλών τον Θεόν, δια την Ειρήνευση του κόσμου, δια την υγεία μας, δια την άφεσιν των Αμαρτιών μας, και δια την Σωτηρίαν της ψυχής μας.

Αγάπη λοιπόν εκτίμησης και Σεβασμός αγαπητοί προς τον Ιερέα, σε κάθε Ιερέα και Λειτουργό του Υψίστου, και φιλώντας το χέρι του να παίρνουμε την ευχήν και ευλογίαν του, σαν να τη παίρνουμε από τον ίδιο τον Θεό.

Ας του ευχηθούμεν λοιπόν χρόνια πολλά Καλήν Σταδιοδρομίαν εν τω Αμπελώνι του Κυρίου Ημών Ιησού Χριστού προς ψυχικήν ωφέλειαν και σωτηρία των Χριστιανών.

Εγώ δε Αγαπητοί μου εξελθών πλέον της υπηρεσίας, όχι όμως και της Ιερωσύνης του Λειτουργείν, οσάκις του επιτρέπειν αι δυνάμεις μου, υψώνω χείρας Ικέτιδας προς τον Επουράνιο Πατέρα μας Τον Θεόν. Τον δοξάζω και προσκυνώ το Άγιον και Πανάγιον Όνομά του.

Πρώτον. Διότι αοράτως με έσωσεν εκ του κρημνού της πτώσεως μου, από βέβαιο κίνδυνο της ζωής μου.

Δεύτερον. Ευχαριστώ την Μητέρα του Παντός τον Μεγαλομάρτυρα Γεώργιον, τον Άγιον Νικόλαον και όλους τους Αγίους διά την καθ’ ύπνον επίσκεψίν των, που με λόγια παρηγοριάς με ενθάρρυναν και μου ελάφρυναν τον πόνο.

Τρίτον. Με ηξίωσεν ο Θεός να έλθω σήμερα εις τον Ιερόν Ναόν του Αγίου Νικολάου του πολιούχου της Πατρίδος μας, εντός του οποίου επί 49 χρόνια προσέφερα τας υπηρεσίας μου, κατά τά ταραχώδη εκείνα χρόνια, εν μέσω θυελλών και καταιγίδων, θλίψεων και πικρίων, και ταπεινώς υψώνοντας τον νουν μου προς τον εν Τριάδι Θεόν Εξαιτούμε την συνχώρησην, όχι μόνο των δικών μου αμαρτιών αλλά και των αμαρτιών των χριστιανών.

Ζητώντας και την ιδικήν σας συγχώρεση μήπως κατά την πολυετή υπηρεσίαν μου έβλαψα και επίκρανα κανένα από τους Συμπατριώτες μου, όπως και εγώ συγχωρώ πάντας τους χριστιανούς, οίτινες εκουσίως ή Ακουσίως με ελύπησαν και με Επίκραναν ή με λόγον ή με έργον.

Και τέταρτον. Να εκφράσω τάς θερμότατας ευχαριστίας μου προς όλους τους κατοίκους του χωριού μας, άνδρες γυναίκες και παιδιά, Οίτινες συμμεριζόμενοι τον πόνον μου εκ της δοκιμασίας του Ατυχήματός μου με περιέβαλλον με Αγάπην εκτίμησην και σεβασμόν προσευχόμενοι και παρακαλούντες τον Πανάγαθο και Πανοικτίρμονα Θεόν, διά την ταχείαν και τελείαν Ανάρρωσίν μου, Σας Χαιρετώ και σας Ευχαριστώ και πάλιν όλους.

Και Εύχομαι Ίνα Ο Πανάγαθος Θεός Σας Χαρίζει υγείαν Μακρότητα ημερών και πλούσια τα Ουράνια Αγαθά του.

Εις δε τα Μεταναστεύσαντα παιδιά Σας, Συγγενείς και Συμπατριώτες υγείαν ευτυχίαν και καλήν Πρόοδον.

Είθε λοίπον Αγαπητοί μου Η Χάρις του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, και η Αγάπη του Θεού και Πατρός και η Κοινωνία της Χάριτος του Αγίου Πνεύματος, να είναι πάντοτε Μαζί σας.

ΑΜΗΝ.

.

Ο αείμνηστος καλός ιερέας Ιωάννης Βαλάκος εξ Αμπελικού, ο επί 50 έτη διακονήσας, εκοιμήθη στις 23 Ιουνίου το 1968

.

«ΑΜΠΕΛΟΣ» ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΕΝΟΡΙΑΣ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΑΜΠΕΛΙΚΟΥ ΛΕΣΒΟΥ

ΕΤΟΣ 14ο • ΑΡΙΘ. ΦΥΛΛΟΥ 47 • ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ 2011
Ἐκδίδεται μέ τήν εὐλογία τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Μυτιλήνης κ.κ. Ἰακώβου

.

Ἀντιγραφή γιὰ τὸ «σπιτὰκι τὴς Μέλιας»

violet flower smiley

Επιτρέπεται η αναδημοσίευση με αναφορά στην πηγή : «το σπιτάκι της Μέλιας»