Πάμπολλα ἔχουν γραφτεῖ γιά τό Ἔπος τοῦ 40-41. Σταχυολογοῦμε μερικά ἀπ’ αὐτά γιά χάριν τῶν ἀναγνωστῶν μας.

Χαρακτηριστική εἶναι ἡ πίστη τῶν πολεμιστῶν στήν Παναγία. Στό ποίημά του μέ τίτλο «Παρθένα Μάννα», ὁ ποιητής Ἄγγελος Σικελιανός, γράφει:

«Παρθένα μάννα, τό πικρό ποτήρι

ὡς τήν στερνή τόπιαμε στάλα, δράμε

ἐκεῖ, πού τά ἴδια τά σπλάχνα σου ξεσκίζουν

Ἄνοιξ’ τό δρόμο, ἀκοίμητη νά πᾶμε

ὅπου τουφέκι καί λιβανιστήρι

Οἱ ἀρματωμένοι τούς ναούς φροντίζουν!

Στό ναό σου, ὅλος νά μπῆ ὁ στρατός σου

 Κάμε! …».

Ἀξιοπρόσεκτη εἶναι ἡ συμβολή τῆς Ἀδελφότητος Θεολόγων «Ἡ Ζωή», ὅπως ἀναφέρεται σέ ἐπιστολή τοῦ τότε προϊσταμένου της π.Σεραφείμ Παπακώστα καί δημοσιεύτηκε στίς 6.11.1940 στήν ἐφ. «Ἐλεύθερον Βῆμα»:

«…Ἡ φωνή τῆς πατρίδος ἤχησε ζωηρῶς εἰς τήν κοινοβιακήν ἡμῶν ἀδελφότητα.

Προπέμψαμε πρός κατάταξιν ὑπό τήν τετιμημένην ἑλληνικήν σημαίαν τριάκοντα ἕξ μέλη τῆς ἀδελφότητος, ἐξ ὧν ἐννέα κληρικοί ἱεροκήρυκες, καί ἤδη στρατιωτικοί ἱερεῖς, καί δέκα ἔφεδροι ἀξιωματικοί … εὐχόμεθα ἐκ καρδίας ὅπως ὁ Ὕψιστος εὐλογήση τόν ὑπέρ βωμῶν καί ἑστιῶν ἀγώνα, χαρίζων τήν νίκην τοῦ Δαυΐδ κατά τοῦ ἀνόμου Γολιάθ».

.

«Ἄρθρα Πολέμου» τοῦ Γ. Α. Βλάχου ἀναφέρεται:

«… Λοιπόν; … Ὅλοι μαζύ!

Θά ἀγωνισθῶμεν τώρα ὅλοι μαζύ, θά ἀνθέξωμεν ὅλοι μαζύ, θά προελάσωμεν ὅλοι μαζύ καί μιάν εὐλογημένην ἡμέρα, ὅταν θά διαλαλοῦν τήν εὐτυχίαν μας οἱ κώδωνες τῶν σημαιοστολίστων Ἐκκλησιῶν μας θά ψάλωμεν ὅλοι μαζύ «Τῇ Ὑπερμάχῳ Στρατηγῷ τά νικητήρια…».

.

Στήν ἐφ. «Νέα Ἑλλάς», στίς 10.11.1940, δημοσιεύτηκε διαμαρτυρία τῶν Ἑλλήνων διανοουμένων:

«Εἶνε δύο ἑβδομάδες τώρα,πού ἕνα τηλεσίγραφο μοναδικό στά διπλωματικά χρονικά τῶν Ἀθηνῶν γιά τό περιεχόμενον, τήν ὥρα καί τόν τρόπο πού τό παρουσίασεν, ἡ Ἰταλία κάλεσε τήν Ἑλλάδα νά τῆς παραδώση τά ἐδάφη της, νά ἀρνηθῆ τήν ἐλευθερίαν της καί νά κατασπιλώση τήν τιμήν της.

Οἱ Ἕλληνες δώσαμε στήν ἰταμή αὐτή ἀξίωση τῆς φασιστικῆς βίας, τήν ἀπάντησι πού ἐπέβαλαν τριῶν χιλιάδων ἐτῶν παραδόσεις χαραγμένες βαθειά στήν ψυχή μας ἀλλά καί γραμμένες στήν τελευταίαν γωνία τῆς Ἱερῆς γῆς μέ τό Μνῆμες Πολέμου αἷμα τῶν μεγαλυτέρων ἡρώων τῆς ἀνθρωπίνης ἱστορίας.

Καί αὐτή τήν στιγμή κοντά στό ρεῦμα τῆς Θυάμιδος καί στίς χιονισμένες πλαγιές τῆς Πίνδου καί τῶν Μακεδονικῶν βουνῶν, πολεμοῦμε τίς περισσότερες φορές μέ τή λόγχη, ἀποφασισμένοι νά νικήσουμε ἤ νά ἀποθάνουμε μέχρις ἑνός.

Σέ αὐτόν τόν ἄνισο σκληρότατο ἀλλά καί πεισματώδη ἀγώνα, πού κάνει τόν λυσσασμένο ἐπιδρομέα νά ξεσπάζη κατά τῶν γυναικῶν, τῶν γερόντων καί τῶν παιδιῶν, νά καίη, νά σκοτώνη, νά ἀκρωτηριάζη, νά διαμελίζη τούς πληθυσμούς στίς ἀνοχύρωτες καί ἄμαχες πόλεις μας καί στά εἰρηνικά χωριά μας,ἔχουμε τό αἴσθημα ὅτι δέν ὑπερασπιζόμαστε δική μας μόνο ὑπόθεσι.

Ὅτι ἀγωνιζόμεθα γιά τήν σωτηρία ὅλων ἐκείνων τῶν Ὑψηλῶν ἀξιῶν πού ἀποτελοῦν τόν πνευματικό καί ἠθικό πολιτισμό, τήν πολύτιμη παρακαταθήκη πού κληροδότησαν στήν ἀνθρωπότητα οἱ δοξασμένοι μας πρόγονοι καί πού σήμερα βλέπονται νά ἀπειλοῦνται ἀπό τό κύμα τῆς βαρβαρότητος καί τῆς βίας.

Ἀκριβῶς αὐτό τό αἴσθημα ἐμπνέει τό θάρρος σέ ἐμᾶς τούς Ἕλληνες διανοουμένους, τούς ἀνθρώπους τοῦ πνεύματος καί τῆς τέχνης, νά ἀπευθυνθοῦμε στούς ἀδελφούς μας ὅλου τοῦ Κόσμου, γιά νά ζητήσουμε ὄχι τήν ὑλική ἀλλά τήν ἠθική βοήθειά τους

. Ζητοῦμε τήν εἰσφορά τῶν ψυχῶν, τήν ἐπανάστασι τῶν συνειδήσεων, τό κήρυγμα, τήν ἄμεση ἐπίδρασι, παντοῦ ὅπου εἶνε δυνατόν, τήν ἄγρυπνη παρακολούθησι καί τήν ἐνέργεια γιά ἕνα καινούργιο πνευματικό Μαραθώνα, πού θά ἀπαλλάξει τά δυναστευόμενα Ἔθνη ἀπό τή φοβέρα τῆς πιό μαύρης βαρβαρότητος πού γνώρισε ὁ Κόσμος.

Ὅταν πιά τέτοια ἐπανάστασις συντελεσθῆ, ἡ Νίκη θά στεφανώση τό μέτωπο καί τοῦ τελευταίου, τοῦ πιό ταπεινοῦ ἐργάτου.

Μέ τή μεγάλη καί σταθερά αὐτή ἐλπίδα, σᾶς στέλνουμε τόν ἀδελφικό μας χαιρετισμό.

ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΛΑΜΑΣ, ΣΠΥΡΟΣ ΜΕΛΑΣ, ΑΓΓΕΛΟΣ ΣΙΚΕΛΙΑΝΟΣ, ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΔΡΟΣΙΝΗΣ, ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΚΊΠΗΣ, ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΣ, Κ. ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗΣ, ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΒΕΗΣ, Κ. ΠΑΡΘΕΝΗΣ, ΙΩΑΝΝΗΣ ΓΡΥΠΑΡΗΣ, ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΛΑΧΟΓΙΑΝΝΗΣ, ΣΤΡΑΤΗΣ ΜΥΡΙΒΗΛΗΣ, ΚΩΣΤΑΣ ΟΥΡΑΝΗΣ, ΜΙΛΤΙΑΔΗΣ ΜΑΛΑΚΑΣΗΣ, ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΞΕΝΟΠΟΥΛΟΣ, ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΦΙΛΑΔΕΛΦΕΥΣ, ΑΡΙΣΤΟΣ ΚΑΜΑΠΑΝΗΣ …».

.

Κλείνουμε τήν σταχυολόγηση μέ τό ποίημα «Ἡ Μεγαλόχαρη» τοῦ Στέφανου Μπολέση, ἀπό τό βιβλίο του «Ραψωδία 1940-1946»:

«Φθάνουν

μέ τέρατα χαλυβδινα κι’ ὅπλα βαρειά

τή γῆ τραντάζουν. 

Οὗτοι ἐν ἄρμασι καί οὗτοι ἐν ἵπποις

ἡμεῖς δέ ἐν τῷ ὀνόματι τοῦ Θεοῦ …

Καί ζοῦν ἐκεῖ

Θερμοπυλῶν κλέη καί Σαλαμίνων.

Ζάλογγα, Ἀρκάδια κι’ Ἀλαμάνες ξαναζοῦν

 στίς ὧρες τίς λαμπρές

τῶν Σαμαρίνων …

Μ’ ἀσπίδα πίστης κι’ ὁδηγούς

 ἀγγέλους

μέ ὄψιν ἀστραπῆς

καί λευκοφόρους- στρατηγούς:

Τῆς Ὑπερμάχου τό ὅραμα ἀκολουθοῦμε

ὀρθοί

ἐνάντια στῶν μυρίων τά τόξα

κι’ ἡ Μεγαλόχαρη

μᾶς ὁδηγεῖ

ἀπό τή μιά, στήν ἄλλη νίκη

ἀπό τή μιά, στήν ἄλλη δόξα».

.

ΝΙΚΟΣ ΑΡΒΑΝΙΤΗΣ

.

ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ

Μηνιαῖο περιοδικό Ἑλληνορθόδοξης Μαρτυρίας
Έτος 48ο – Οκτώβριος 2014 – τεύχος 492

Εικόνα από: antibaro.gr

.

Ἀντιγραφή γιὰ τὸ «σπιτὰκι τὴς Μέλιας»

violet flower smiley