Ἡ ἀξία τῆς Εὐσπλαγχνίας καὶ τῆς Ἐλεημοσύνης*

Σ᾿ ἕνα πεδινὸ χωριουδάκι τῆς Ναυπάκτου στὰ χρόνια τῆς γερμανικῆς κατοχῆς, ζοῦσε μία οἰκογένεια, ποὺ ἦταν φημισμένη γιὰ τὴν θεοσέβειά της καὶ τὴν φιλοξενία της.

Αὐτὴ ὅμως ποὺ ὑπερεῖχε ἀπ᾿ ὅλους τοὺς ἄλλους στὴν εὐσπλαγχνία καὶ στὴν κρυφὴ ἐλεημοσύνη,ἦταν ἡ μητέρα τῆς οἰκογένειας, ἡ κυρὰ-Σμαραγδῆ.

Αὐτή, σ᾿ ἐκεῖνα τὰ δυστυχισμένα χρόνια τῆς πείνας καὶ τῆς ἀνέχειας, δὲν ἔπαυε κρυφὰ νὰ ἐλεεῖ τοὺς πάντες.
Τὸ κελλάρι τοῦ σπιτιοῦ, ποὺ ἦταν ἀπὸ τὸν Θεὸ εὐλογημένο καὶ πάντα γεμᾶτο, ἦταν στὴν διάθεση ὅλων τῶν φτωχῶν συγγενῶν.

Τοὺς εἶχε δώσει τὸ δικαίωμα νὰ ἔρχονται νὰ παίρνουν ὅ,τι τοὺς ἔλειπε, χωρὶς νὰ ρωτᾶνε ποτέ!

Ὅπου ἄκουγε ὅτι κάποια γυναικούλα γέννησε τὸ παιδάκι της καὶ ἦταν λεχώνα, κι ἑπομένως εἶχε ἀνάγκη θρεπτικῆς τροφῆς, ἔκανε τὸ ἑξῆς: Κάτω ἀπὸ τὴν ποδιά της ἔκρυβε κανένα αὐγό, τυρί, καμμιὰ μπουκάλα γάλα,καὶ πήγαινε κρυφὰ-κρυφὰ τὴν νύχτα σπίτι της νὰ τὴν ταΐσει, γιατὶ τότε ὁ κόσμος πέθαινε ἀπὸ τὴν πεῖνα.

* * *

Μερικὲς φορὲς ἔκανε καὶ τὸ ἄλλο: Ἡ κουζίνα της εἶχε ἕνα χαμηλὸ παραθύρι ποὺ ἔβλεπε σ᾿ ἕνα χωματόδρομο, ὅπου συνήθως ἔπαιζαν τὰ παιδιὰ τῆς γειτονιᾶς.

Ἔβαζε λοιπὸν στὸ παραθυράκι ἕνα πήλινο κανάτι σκεπαστό, ποὺ πότε εἶχε λάδι, πότε γάλα καὶ ὅ,τι ἄλλο, ἔβγαινε στὸ παραθύρι καὶ φώναζε τὸ παιδὶ τῆς φτωχῆς οἰκογένειας ποὺ ἤθελε νὰ βοηθήσει.

– Ἔ! Μιχάλ… ἔλα δῶ βρὲ σκανταλιάρικο! Χῦσε μου αὐτὸ τὸ νεράκι στὸ δεντράκι, μὴ βγαίνω ἔξω…!

Ὅταν πλησίαζε τὸ παιδί, τοῦ ἔλεγε χαμηλόφωνα:

– Πᾶρε τὸ κανάτι καὶ πήγαινέ το στὴν μάνα σου γρήγορα, καὶ μιλιά…!

Ἔτσι ἐλεοῦσε ἡ καλὴ αὐτὴ χριστιανὴ γυναίκα.

* * *

Μετὰ ἀπὸ χρόνια γέρασε ἡ κυρὰ-Σμαραγδῆ, ὅπως καὶ οἱ ἄλλες συνομήλικές της τοῦ χωριοῦ, καὶ ἔφυγαν σὲ μιὰ χρονιὰ τρεῖς μαζί. Ἡ κυρὰ-Σμαραγδῆ καὶ ἄλλες δύο.

Ὕστερα ἀπὸ ἀρκετὸ καιρὸ ἡ κόρη τῆς μιᾶς εἶδε τὴν μάνα της στὸν ὕπνο της.

– Μάνα!… τῆς φώναξε μὲ λαχτάρα. Πῶς περνᾶς ἐκεῖ πάνω;…

Καλὴ γυναίκα καὶ αὐτή,τῆς ἀπάντησε γιὰ λογαριασμὸ καὶ τῶν τριῶν:

– Εἴμαστε ὅλες πολὺ καλά!… Δόξα νἄχει ὁ Θεός!… Ἔχουμε καὶ ὡραῖα σπίτια!
Ἀλλὰ σὰν τὸ σπίτι πὄχει ἡ Σμαραγδῆ, δὲν ἔχει καμμιά μας… Ἐκεῖ νὰ δεῖς ὀμορφάδες, ἐκεῖ νὰ δεῖς φῶτα, ἐκεῖ
νὰ δεῖς λουλούδια, πολλὰ λουλούδια!…

* * *

Ὅταν τὴν ἄλλη ἡμέρα ἔλεγε τὄνειρο-μήνυμα ἡ γυναίκα σὲ ἀνθρώπους τοῦ χωριοῦ, ἐκεῖνοι χαμογέλασαν καὶ εἶπαν:

– Τῆς ἄξιζε τῆς κυρὰ-Σμαραγδῆς τὸ οὐράνιο παλάτι μὲ τὰ πολλὰ λουλούδια! Ἡ καρδιά της ἦταν πραγματικὰ περιβόλι τοῦ Θεοῦ. Θεὸς σχωρέστην!…

* * *

Αὐτὰ τὰ διηγήθηκε μὲ πολλὴ ἀγάπη ἡ γυναίκα τοῦ ἐγγονοῦ τῆς κυρὰ-Σμαραγδῆς. Ἡ ἀγαθὴ μνήμη της περνάει ἀπὸ γενιὰ…

.
(*) Μηνύματα ἀπὸ τὸν Οὐρανό, ἔκδοσις Ἱερᾶς Μονῆς Παναγίας Βαρνάκοβας, Δωρίδα 2005,σελ. 81-82. Ἐπιμέλ. ἡμετ.

.

Οἰκοδομὴ καὶ Παραμυθία

ΤΡΙΜΗΝΙΑΙΑ ΕΚΔΟΣΙΣ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΓΥΝΑΙΚΕΙΑΣ ΜΟΝΗΣ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΑΓΓΕΛΩΝ
ΑΦΙΔΝΑΙ ΑΤΤΙΚΗΣ, ΕΛΛΑΔΟΣ
Ἀριθμὸς τεύχους 3 – Μάρτιος – Μάϊος 2013

.

Εικόνα: «Ρεμβασμός», έργο του Daniel Ridgway Knight από το Wikimedia.org

.

Αντιγραφή για το «σπιτάκι της Μέλιας»

Flower 5 emoticon (Flower emoticons)