Πρωτοπρ. Γεωργίου Ἀντωνίου Θεολόγου – Νομικοῦ 

( Ἰωάν. ιθ΄ 6-11, 13-20, 25-28, 30)

«6 Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, συμβούλιον ἐποίησαν οἱ Ἀρχιερεῖς καὶ οἱ Πρεσβύτεροι κατὰ τοῦ ᾿Ιησοῦ, ὅπως αὐτόν ἀπολέσωσι. Καὶ παρεγένοντο πρὸς Πιλᾶτον, λέγοντες· Σταύρωσον σταύρωσον αὐτὸν.Λέγει αὐτοῖς ὁ Πιλᾶτος· Λάβετε αὐτὸν ὑμεῖς καὶ σταυρώσατε· ἐγὼ γὰρ οὐχ εὑρίσκω ἐν αὐτῷ αἰτίαν.

7Ἀπεκρίθησαν αὐτῷ οἱ Ἰουδαῖοι· ἡμεῖς νόμον ἔχομεν, καὶ κατὰ τὸν νόμον ὀφείλει ἀποθανεῖν, ὅτι ἑαυτὸν Θεοῦ υἱὸν ἐποίησεν.

8Ὅτε οὖν ἤκουσεν ὁ Πιλᾶτος τοῦτον τὸν λόγον, μᾶλλον ἐφοβήθη,

9 καὶ εἰσῆλθεν εἰς τὸ πραιτώριον πάλιν καὶ λέγει τῷ Ἰησοῦ· Πόθεν εἶ σύ; ὁ δὲ Ἰησοῦς ἀπόκρισιν οὐκ ἔδωκεν αὐτῷ.

10 Λέγει οὖν αὐτῷ ὁ Πιλᾶτος· Ἐμοὶ οὐ λαλεῖς; οὐκ οἶδας ὅτι ἐξουσίαν ἔχω σταυρῶσαί σε καὶ ἐξουσίαν ἔχω ἀπολῦσαί σε;

11 Ἀπεκρίθη Ἰησοῦς· οὐκ εἶχες ἐξουσίαν οὐδεμίαν κατ’ ἐμοῦ, εἰ μὴ ἦν σοι δεδομένον ἄνωθεν· διὰ τοῦτο ὁ παραδιδούς μέ σοι μείζονα ἁμαρτίαν ἔχει.

13 Ὁ οὖν Πιλᾶτος ἀκούσας τοῦτον τὸν λόγον ἤγαγεν ἔξω τὸν Ἰησοῦν, καὶ ἐκάθισεν ἐπὶ τοῦ βήματος εἰς τόπον λεγόμενον Λιθόστρωτον, Ἑβραϊστὶ δὲ Γαββαθᾶ·

14 ἦν δὲ παρασκευὴ τοῦ πάσχα, ὥρα δὲ ὡσεὶ ἕκτη· καὶ λέγει τοῖς Ἰουδαίοις· Ἴδε ὁ βασιλεὺς ὑμῶν.

15 Οἱ δὲ ἐκραύγασαν· Ἆρον ἆρον,σταύρωσον αὐτόν. Λέγει αὐτοῖς ὁ Πιλᾶτος· τὸν βασιλέα ὑμῶν σταυρώσω; Ἀπεκρίθησαν οἱ ἀρχιερεῖς· Οὐκ ἔχομεν βασιλέα εἰ μὴ Καίσαρα.

16 Τότε οὖν παρέδωκεν αὐτὸν αὐτοῖς ἵνα σταυρωθῇ.

17 Παρέλαβον δὲ τὸν Ἰησοῦν καὶ ἤγαγον· καὶ βαστάζων τὸν σταυρὸν αὑτοῦ ἐξῆλθεν εἰς τὸν λεγόμενον κρανίου τόπον, ὃς λέγεται Ἑβραϊστὶ Γολγοθᾶ,

18 ὅπου αὐτὸν ἐσταύρωσαν, καὶ μετ’ αὐτοῦ ἄλλους δύο ἐντεῦθεν καὶ ἐντεῦθεν, μέσον δὲ τὸν Ἰησοῦν.

19 Ἔγραψε δὲ καὶ τίτλον ὁ Πιλᾶτος καὶ ἔθηκεν ἐπὶ τοῦ σταυροῦ· ἦν δὲ γεγραμμένον·Ἰησοῦς ὁ Ναζωραῖος ὁ βασιλεὺς τῶν Ἰουδαίων.

20Τοῦτον οὖν τὸν τίτλον πολλοὶ ἀνέγνωσαν τῶν Ἰουδαίων, ὅτι ἐγγὺς ἦν τῆς πόλεως ὁ τόπος ὅπου ἐσταυρώθη ὁ Ἰησοῦς· καὶ ἦν γεγραμμένον Ἑβραϊστί, Ἑλληνιστί, Ρωμαϊστί.

25 Οἱ μὲν οὖν στρατιῶται ταῦτα ἐποίησαν. εἱστήκεισαν δὲ παρὰ τῷ σταυρῷ τοῦ Ἰησοῦ ἡ μήτηρ αὐτοῦ καὶ ἡ ἀδελφὴ τῆς μητρὸς αὐτοῦ,Μαρία ἡ τοῦ Κλωπᾶ καὶ Μαρία ἡ Μαγδαληνή.

26 Ἰησοῦς οὖν ἰδὼν τὴν μητέρα καὶ τὸν μαθητὴν παρεστῶτα ὃν ἠγάπα, λέγει τῇ μητρί αὐτοῦ· Γύναι, ἴδε ὁ υἱός σου,

27 εἶτα λέγει τῷ μαθητῇ· Ἰδοὺ ἡ μήτηρ σου. καὶ ἀπ’ ἐκείνης τῆς ὥρας ἔλαβεν ὁ μαθητὴς αὐτὴν εἰς τὰ ἴδια.

28 Μετὰ τοῦτο εἰδὼς ὁ Ἰησοῦς ὅτι πάντα ἤδη τετέλεσται, ἵνα τελειωθῇ ἡ γραφή, λέγει· Διψῶ.

30 ὅτε οὖν ἔλαβε τὸ ὄξος ὁ Ἰησοῦς εἶπε· Τετέλεσται, καὶ κλίνας τὴν κεφαλὴν παρέδωκε τὸ πνεῦμα».

.
Σύμβολο, λοιπόν, ὁ Σταυρός. Παρουσιάζει τήν ἱστορία ἑνός φοβεροῦ καί τρομακτικοῦ μίσους ἐνάντια σ’ Αὐτόν πού ὁλόκληρη ἡ διδασκαλία Του ἐπικεντρώθηκε στήν ἐντολή τῆς ἀγάπης.

Ὁλόκληρο τό κήρυγμά Του ἦταν μία κλήση σέ αὐτοθυσία στ’ ὄνομα τῆς ἀγάπης.

Τελικά, ὁ Σταυρός θέτει ἕνα αἰώνιο πρόβλημα πού σκοπεύει στό βάθος τῆς συνείδησης. Γιατί ἡ καλωσύνη ξεσήκωσε ὄχι μόνο ἀντίθεση, ἀλλά καί μῖσος; Γιατί ἡ καλωσύνη σταυρώνεται πάντοτε σ’ αὐτό τόν κόσμο;

Ἀντιμετωπίζοντας τοῦτα τά ἐρωτήματα, ἐπιτρέπουμε στή σκέψη μας κάποια κλωθογυρίσματα, ὅπως: Ἄν ἤμουν ἐγώ ἐκεῖ, θά ἀντιδροῦσα διαφορετικά; Θά συμπεριφερόμουν ἀλλιώτικα;

Ὄχι ὅπως ὁ Πιλᾶτος (νίψιμο τῶν χεριῶν); Ὄχι ὅπως οἱ ἄλλοι πού φώναζαν: «σταυρωθήτω»;

Ξέρουμε, βέβαια, πώς οἱ ἄνθρωποι πού βασάνισαν, πού σταύρωσαν, πού μίσησαν τόν Χριστόν, δέν ἦταν τέρατα, κατεχόμενα ἀπό κάποιο ἰδιαίτερο καί μοναδικό κακό.

Ἦταν ὅπως ὅλοι μας. Ὅπως ἐμεῖς.

Ὁ Πιλᾶτος προσπάθησε νά Τόν ὑπερασπιστεῖ. Νά μεταπείσει τό πλῆθος. Ν’ ἀπελευθερώσει τόν Χριστόν, ἀντί τόν Βαραββᾶν.

Στάθηκε τελικά ἀπέναντι στό πλῆθος. Κι ἔνιψε τά χέρια του. Ἔδειξε ἔτσι τή διαφωνία του σ’ αὐτό τόν φόνο. Διακατέχεται ἀπό τρόμο. Ἀπό τή γραφειοκρατική του συνείδηση. Ἀπό τή σκέψη ν’ ἀκολουθήσει τίς ὑποδείξεις της.

Ἄραγε δέν συμβαίνει ἀκριβῶς τό ἴδιο στή δική μας ζωή, ἀλλά καί στή ζωή γύρω μας;
Ἄραγε εἶναι αὐτή ἡ πιό κοινότυπη ἱστορία; Ἡ πιό τυπική ἴσως;

Εἶναι ἄραγε παρών συνεχῶς μέσα μας κάποιος Πιλᾶτος;

Μήπως εἶναι ἀλήθεια, πώς, ὅταν ἔλθει ἡ στιγμή καί ποῦμε ἕνα ἀποφασιστικό, ἀμετάκλητο «ὄχι», στό ψεῦδος, στήν ἀδικία,στό κακό καί στό μῖσος, ἐνδίδουμε στόν πειρασμό; Καί «νίπτομεν τάς χεῖρας μας»;

Ὁ Πιλᾶτος θά πεῖ πώς πίσω του ἦταν οἱ στρατιῶτες. Ὁ λαός πού πρίν μερικές μέρες φώναζε «ὡσαννά». Οἱ ἄρχοντές τους. Οἱ ἡγέτες τους. Οἱ κυβερνῆτες τους.

Ὅλοι εἶχαν δίκαιο ἀπό τήν πλευρά τους. Δικαιώθηκαν. Δολοφόνησαν ὅμως ἕναν ἀθῶον.
Ἔτσι ὁ κόσμος ταλανίζεται. Ἡ ψευδοκαλωσύνη τόν ἐπικροτεῖ φαινομενικά. Τό κακό πανηγυρίζει.

Στό τέλος; Νικᾶ ὁ Σταυρός. Θριαμβεύει ἡ Ἀνάσταση. Ἡ νίκη τοῦ καλοῦ. Αὐτό εἶναι πού ἔχει σημασία.

Ξεκαθαρίζουμε ἄραγε τούτη τήν πραγματικότητα;


ΠAPEMBAΣH Ἐκκλησιαστική

Ορθόδοξο Πνευματικό έντυπο
Ιερά Αρχιεπισκοπή Κύπρου
Ιούλιος – Σεπτέμβριος 2014 – τεύχος 28ο

Εικόνα από:Ορθόδοξος Συναξαριστής

.

Αντιγραφή για το «σπιτάκι της Μέλιας»

violet flower smiley