Στίς 17 Ιουνίου 1771, ημέρα Παρασκευή, αργία τών μουσουλμάνων, ο Δασκαλογιάννης παραδόθηκε σέ ένα βάρβαρο γενίτσαρο ειδικό στά βασανιστήρια. Τά μπουλούκια τών μουσουλμάνων είχαν συγκεντρωθεί από όλες τίς γειτονιές γιά νά απολαύσουν τό θέαμα. Ήρθαν οι ξυλουργοί καί κατασκεύσαν μία καρέκλα μαρτυρίου.

«- Γιάε πού θά σέ κάτσω, Δάσκαλε. Στό θρόνο, σάν τό μητροπολίτη.»

Όταν τελείωσε ο»θρόνος» τόν σήκωσαν καί τόν κάθισαν επάνω καί τού έδεσαν τά χέρια καί τά πόδια. Τότε ήρθε ο γενίτσαρος μέ τό ξυράφι στό χέρι. Ανέβηκε στόν «θρόνο», άρπαξε τόν μάρτυρα από τά μαλλιά καί άρχισε νά τόν γδέρνει αργά καί μέ τέχνη πού μόνο ο τουρκικός πολιτισμός μπορεί νά εμπνεύσει.

 

Ο δήμιος έκοβε λουρίδες από τό κεφάλι μέχρι τό στήθος καί ύστερα άλλες από τήν πλάτη. Οι μουσουλμάνοι πανηγύριζαν σέ κάθε μουγκρητό τού Δασκάλου. Τά αίματα πλημμύρισαν τό χώμα καί τά χέρια τών βασανιστών του. Ο Τούρκος έπαιρνε τά κομμάτια από τό δέρμα καί τά πετούσε στό πλήθος.

«- Τζάμπα πετσί γιά τά στιβάνια σας!»

Μπροστά του έβαλαν ένα καθρέπτη γιά νά μεγαλώσουν τήν οδύνη του. Έπειτα έφεραν δεμένο τόν αδερφό του, Χατζή Σγουρομάλλη ο οποίος όταν τόν είδε τρελλάθηκε. Εκείνο, όμως, πού περίμεναν οι Τούρκοι αξιωματούχοι, δέν έγινε.

Μάταια λογάριαζαν πώς ο δάσκαλος θά παρακαλούσε νά γίνει μουσουλμάνος γιά νά γλυτώσει τό μαρτύριο. Τό μόνο πού έβγαινε από τά σπλάχνα του ήταν ένα μουγκρητό. Τίποτε άλλο. Ο δήμιος συνέχιζε νά τόν γδέρνει καί αφού ο Δασκαλογιάννης είχε παραδώσει τήν ψυχή του στόν Ιησού.

Τόν άφησαν πάνω στή μαρτυρική του καρέκλα ώσπου σάπισε καί όταν η μυρωδιά έγινε ανυπόφορη κάποιοι Χριστιανοί σκλάβοι τόν έθαψαν σέ ένα λάκκο.

Η είδηση τού μαρτυρικού θανάτου τού Δασκαλογιάννη συγκλόνισάε τά Σφακιά. Οι καπετάνιοι, πού έμειναν μέ τό τουφέκι στά χέρια πάνω στά ερείπια, ορκίστηκαν εκδίκηση.

Συνέχισαν τίς επιδρομές κατά τών αγάδων καί τρία χρόνια αργότερα εξόντωσαν καί τόν πανίσχυρο Αληδάκη καί τίς εκατοντάδες τών ανθρώπων του πυρπολώντας τόν πύργο του καί καταστρέφοντας τά υποστατικά του.

Οι κόρες τού ήρωα έγιναν σκλάβες σέ χαρέμια αγάδων καί γέννησαν τουρκόπουλα, όπως έκαναν άλλωστε όλες οι Ελληνίδες τής πολυπολιτισμικής εκείνης εποχής πού τίς άρπαζαν οι μουσουλμάνοι.

.

«Εγώ πασά δέν προσκυνώ, σουλτάνο δέν γνωρίζω,

κ’ εις τσή μαδάρες τώ Σφακιώ θά υπάω νά γυρίζω,

κ’ ακόμη κ’ όποιος μ’ ακλουθά αδέρφια νά γενούμε,

νά πολεμούμε τήν Τουρκιά, όσο καιρό κ’ άν ζιούμε

Εις τήν κορφή τσή Σβουριχτής καλλιά νά κατοικούμε

παρά νά δώσωμ’ άρματα, Τούρκους νά προσκυνούμε,

παρά νά δώσωμ’ άρματα χαράτσι τού σουλτάνο,

καλλιά νά ξεκληρίσωμε’ ς τό κόσμο τόν απάνω.

.
Λουρίδες τήν εβγάλασιν οι σκύλοι τήν προβέν του,

κ’ όντε τόν απογδέρνασι, έτριξ’ η μιά του χέρα,

καί τότες ετουρκεύγασι τή μιάν του θυγατέρα,

τουρκεύγου καί τήν άλλην τού χανούμισσα τήν κάνου,

Τό Δάσκαλο εγδάρασι κ΄άλλους πολλούς έπνιξα,

καί τσ’ άλλους τσ’ αποδέλοιπους εις τή φυλακή τσ’ ερρίξα

καί ο πασάς επρόσταξε καλά νά τσοί σφαλίξου,

νά κάμουσι χρόνους εφτά κ΄όξω νά μή ξανοίξου.»

.

Τό έπος τού Δασκαλογιάννη, τού μπάρμπα Παντζελιού από τό Μουρί Σφακιών

.

Πηγή: agiasofia

.

Εικόνα από:peripatrhs.blogspot.com

 

violet flower smiley